Dark Souls serisinin yakaladığı başarının ardından piyasaya sürülen klon oyunlardan biri olan Code Vein, anime estetiği ve gotik yapısıyla dikkatleri çekmişti. 2019 yılında yaptığımız incelemesinde oynanış ve bölüm tasarımı açısından pek geçer not alamayan yapım için uzun bir aradan sonra devam oyunu geldi. Aynı zamanda soft reboot da sayılan Code Vein II inceleme yazımızda estetik yapısından ödün vermeyen oyunun vampirler ve tehditkar canavarlarla dolu dünyasına bir kez daha misafir oluyoruz.
Anime Souls: Sezon 2
Öncelikle lore’da tamamen Japonca dublaj sayesinde fark ettiğim bir değişikliğe değinerek başlayalım. İlk oyunda “Revenant” diye bir terim vardı ve bu, “ölümden dönmüş” anlamına geliyor ve ölümsüz kahramanımız ve onun gibiler için kullanılıyordu. Yani bir bakıma gulyabani / vampir arası bir varlıktık. Ayrıca revenant’lar fantastik kurallar çerçevesinde dahi “doğal” değil, biyomühendislik sonucu ortaya çıkmış varlıklardı. Code Vein II’de ise İngilizce dublajda revenant kelimesi korunmuş olsa da japonca dublajda artık “kyuuketsuki” yani “vampir” olarak geçiyoruz. Yeni oyunla birlikte bir soft reboot söz konusu ve artık oyunun dünyası kapsamında “doğal” varlıklarız. İngilizce dublajda ise batılı oyuncular için kafa karışıklığı olmasın diye revenant kelimesi aynı tutulmuş. Karar oyunun yönetmeni Hiroshi Yoshimura’ya ait ve İngilizce dublajla oynayacak oyunculara bence biraz ayıp etmiş.
Code Vein II’nin hikâyesi Resurgence adlı bir vaka sonrasında canlıları mutasyona uğrayıp tehdikar varlıklara dönüşmesinin ardından insanlık ile Revenant’ların ortak düşmana karşı verdiği varoluş savaşına dayanıyor. Horrors adı verilen dehşet verici varlıklar dünyayı tüketirken normalde düşman olan iki tür de hayatta kalmak için ittifak kurmak zorunda kalmış durumda.
Revenant’ların lideri Idris, bu savaşın dönüm noktasında kendini feda ederek Resurgence’ı mühürlüyor. Onun fedakârlığı, yalnızca bir tehdidi durdurmakla kalmıyor; aynı zamanda yüz yıl sürecek kırılgan bir barışın temelini atıyor.
Ancak bu barış kalıcı değil. Idris’in mührü zayıfladığında Resurgence geri dönüyor ve Upheaval adı verilen felaket dünyayı tekrar yıkımın eşiğine sürükleyince insanlar ve Revenant’lar bir kez daha yok oluşla yüz yüze geliyor.
İşte biz de bu noktada devreye giriyoruz.
Açık ama boş dünya
Code Vein II, ilk oyundaki bölüm tasarımlarından uzaklaşarak açık dünyaya geçiş yapmış. Ama bu dünya ne kadar heyecan verici derseniz söyleyeceklerim pek iç açıcı değil. Öncelikle bu oyunu Nioh 3 ile neredeyse aynı zamanda oynamak durumda kaldığımı belirteyim. Bir beta bir de demo ile halihazırda Nioh 3’ün neler sunduğunu kıyısından görmüş olsam bile inanılmaz etkilenmiştim ve tam sürüm için büyük bir heyecan içine girmiştim. Code Vein II’nin açık dünyası ise… oyuncuya bir şey hissettirmeyen, random toplanabilir materyaller ile ilerleyişi aksaklaştıran ve zaman zaman gelişigüzel tasarlanmış gibi duran bir yapıya sahip.
Eğer ilk oyunu oynadıysanız veya incelememizi okuduysanız, bölüm tasarımı hakkında bahsettiğim şeyler ilk oyundaki problemlerle birebir aynı. 2019 yılında yaptığım incelemede ne demiştim;
“Beta fazını oynarken tam sürümde çok daha fazlası olacağını umuyordum. Özellikle mekan tasarımlarını vasat bulmuş ve tam sürümde daha başarılı bölüm tasarımları olacağını hayal etmiştim. Bu da gerçekleşmedi. Açık dünya bir oyun var elimizde ama koridor mantığında hazırlanmış kargacık burgacık bir rotadan ilerliyoruz. Kıyamet sonrası darmadağın bir dünyada oynuyoruz, evet, ama her şey o kadar tekdüze tasarlanmış ki… Bu tekdüzeliğe maalesef düşman tasarımları da eşlik ediyor. Bazı boss tasarımları çok hoşuma gitti ama geneli ile standart düşman tasarımları sınıfta kalmış.”
6 yıl aradan sonra tek fark yeni oyunda açık dünya olması ama yine aynı özensizlik ve ruhsuzlukla. Yıllar önce yazdığım incelemedeki cümleleri hiç de güldürmeyen bir oranda yeni oyunu da aynı açıklıkta tasvir ediyor.
İşin daha da fenası şu ki, aynı durum karakterler, hikâye, hatta oynanış için de geçerli. Ana karakter zaten kendimiz tasarladığımız için sessiz kahraman klişesi ile geliyor, yan karakterker de havalı tasarımlara sahip ama ağırlıkları hissedilmeyen ruhsuz tiplemeler. Oyunun hikâyesi aslında temel aldığı şeyleri düşünürsek potansiyel sahibi ama kurguda çok vasat bir şekilde işlenmiş, oyuncuyu hiç içine çekmiyor. God Eater’la Souls oyunlarından devşirme oynanış mekaniklerine yan karakterlere komut verme gibi bazı ekstra detaylar getirilmiş ama hala tekdüze hissettiriyor.
Elimizde kalan tek iyi şey Go Shiina’nın besteleri olabilir. İlk oyunda da emeği bulunan Shiina, yine çok hoş parçalara imza atmış. Ses efektleri ise ilk oyunla aşağı yukarı aynı ayarda, yani vasat.
Kanlı veda
Normalde incelemelerimi bunun iki, bazen üç katı uzunlukta tutarım ama Code Vein II gibi oyuncusuna saygı duymayan bir yapım için bu kadarını yeterli görüyorum. “İlk oyundan tamamen farklı” diye açıklama yapan yapımcı Keita Iizsuka adına ben utandım. 6 yıl aradan sonra ilk oyunu bir adım öteye götüremeyen, hatta bazı açılardan geriye bile çekmiş olan ekibi de alkışlıyorum. Bir oyunun anime estetiğine sahip olması onu PlayStation 3 grafikleri ile piyasaya sürme hakkı da vermiyor ayrıca. Kıyaslama için tıpkı bu oyun gibi cel shade modelleme kullanan ve çok daha kuvvetli bir görsellik yakalayan The First Berserker: Khazan’a bir bakın mesela. Sürümüne göre 3000TL ila 4200TL arası değişen bir fiyat etiketine sahip Code Vein II için Souls türünün kudurmuş bir aşığı dahi olsanız bu oyuna son sıralardan fırsat verin diyerek uyarımı yapıyorum.
