Call of Duty Black Ops 7 inceleme

Evet efendim, yılın o zamanı geldi. Yine sonbahardan kışa doğru yaklaşırken Call of Duty markası yeni oyunuyla mağazalarda yerini aldı. Birinci şahıs nişancı türünde en istikrarlı ilerleyen seri olan Call of Duty’nin yirmi üçüncü oyunu olan Call of Duty: Black Ops 7 inceleme yazımızda mümkün mertebe oyunu tanıtacak, biraz eleştirecek ve yakınlarda çıkan büyük rakibi Battlefield 6 ile kıyaslayacağız.

İki adım ileri, bir adım geri

Call of Duty Black Ops 7’nin hikayesi, JSOC Komutanı David “Section” Mason’ın Cordis Die adlı terör örgütünün ABD’nin insansız hava aracı filosunu ele geçirme planını durdurup lideri Raul Menendez’i etkisiz hale getirmesinden on yıl sonrasını konu alıyor. Menendez’in 2025 saldırılarının “sadece başlangıç” olduğunu ve sonraki adımlarını üç gün içinde atmayı planladığını iddia eden bir videosu internette ortaya çıkmasıyla, Emma Kagan tarafından yönetilen teknolojik bir holding olan The Guild (Lonca) insanlığı savunmaya yemin eder. Gerçek niyetlerinden şüphe duyan Albay Troy Marshall, David‘i ve diğer ajanlar Mike Harper, Eric Samuels ve Leilani “50/50” Tupuola’dan oluşan Spectre One adlı birimini, konuyu araştırmak üzere Lonca’nın merkezinin bulunduğu Akdeniz kenti Avalon’a gönderir. 

Spoiler vermemeye özen göstereceğim ama hikayenin bir yerden sonra büründüğü yapı, özellikle son dönem çıkan Modern Warfare oyunlarından sonra klasik Call of Duty yapısına büyük bir tezat oluşturuyor. Oyunun inceleme kodu çıkış tarihinden sonra geldiği için bu modu deneyimleyen oyuncuların da görüşlerini öğrenme fırsatım oldu ve büyük bir çoğunluk benimle aynı şekilde düşünüyor. Seride ilk kez merkezine co-op oynanışı almış bir hikaye modumuz var ama en iyimser halimle vasat olarak değerlendirebileceğim hikaye bu modun yenilenmiş halinin büyüsünü büyük ölçüde yok etmiş. 

Tabii söz konusu Call of Duty olunca, bir noktadan sonra gözler gerçek yıldızımız multiplayer modlara çevriliyor.

Multiplayer analizi

Call of Duty Black Ops 7, çok oyunculu modunda zengin bir içerik havuzu barındırıyor. 18 farklı harita, onlarca silah ve silah eklentisi dışında, savaş alanında yardımcı olabilecek scorestreak’ler ile serinin alışılagelmiş oynanış dinamiklerini koruyor. Oyunun yakın gelecek temasına sahip olması nedeniyle silahların tasarımları büyük ölçüde bunu yansıtmakla beraber gunplay açısından silahların önemli bir kısmı da fütüristik sayılabilecek mekanikler barındırıyor. Bununla birlikte, seviye atladıkça açılan yeni eklentiler ile silahların görünümü ve kullanımı çeşitlenebiliyor. 

Bu yılki oyunla beraber çok oyunculu taraftaki en büyük değişikliklerden biri SBMM (Yetenek Temelli Eşleştirme) sisteminin büyük ölçüde kaldırılması. Şöyle ki, bundan önceki oyunlarda oyuncuların istatistikleri gibi birçok faktör baz alınarak lobiler oluşturuluyordu ve oyun mümkün olabildiğince birbirine yakın yetenek havuzunda olanları eşleştirmeye çalışıyordu. Hatta bu, CoD topluluğunun şikayet ettiği bir durumdu ve bu yıl -muhtemelen Battlefield 6’nın etkisiyle oluşan rekabet nedeniyle- Activision söz konusu sistemde değişikliğe gitti. Bir yandan dileyenlerin eski sistemle oynayabileceği lobileri tutarken, aynı zamanda artık SBMM’nin minimal düzeyde olduğu bir ayrı bir eşleştirme sunuyor. Rekabetçi FPS türüyle arası çok iyi olmayan oyuncuların eski yöntem üzerinden oynaması tavsiye edilir. Zira, SBMM hesaba katılmayan lobilerde seriye tamamen yabancı oyuncularla serinin hardcore oyuncuları aynı sunucuda rakip olarak eşleşebiliyor. 

Black Ops 7 ile gelen yeniliklerden (ya da geri dönen) mekaniklerden diğeri Wall Jumping. Daha öncesinde Black Ops III ve Infinite Warfare’de yer alan bu animasyon sayesinde, bir müddet duvarda yürüyebilmek ve biraz yukarıya zıplayabilmek mümkün. Hatta harita tasarımları da biraz bu mekanik üzerine yoğunlaşmış. 

Oyun modlarında ise yine alışılagelen Team Deathmatch, Free-for-All, Kill Confirmed gibi modların yanı sıra  20v20 oyuncunun rekabet ettiği Skirmish adlı yeni bir mod bulunuyor. Aslında Call of Duty’de daha önceden denenmiş olan ve daha geniş haritalarda Battlefield tarzı bir oynanış deneyimi sunmayı hedefleyen bu mod, istenilen etkiyi sunamıyor. Kötü harita tasarımları ile Call of Duty’nin hızlı oynanış dinamikleri birleşince, eğlencesi olmayan yavan bir oyun modu ortaya çıkmış. 

Call of Duty: Black Ops 7, çok oyunculu modda bir yandan mevcut formülü korurken olabildiğince fazla içerik sunarak seriyi yakından takip edenler için başarılı sayılabilecek bir iş ortaya koyuyor. Multiplayer açısından bakıldğında, mümkün olduğunca işini yapan bir oyun var karşımızda. 

Zombi modu için de küçük bir paragraf açalım. Seride on üçüncü kez karşımıza çıkan zombi modu, Black Ops 7 ile en cilalı haliyle karşımıza çıkıyor. Yine kendine has bir eğlencesi var ve diğer modlardan sıkıldığınızda vakit öldürmek için birebir. Bu modda bugüne kadar karşımıza çıkan en büyük harita olan Ashes of the Dead oldukça keyifli. Zaten ilham kaynağı da Black Ops II’nin meşhur TranZit haritası ve çeşitli easter egg’ler barındırıyor. 

Çevrim içi mahkumiyeti

Call of Duty serisinin kitlesi belli; ağırlıklı olarak multiplayer modlarda başka oyunculara mermi salatası yedirmek için bu oyun alınıyor. Hikaye ve diğer tek oyunculu modlar da yeri geldiğinde övülse de dürüst olalım, seriyi sattıran bu çok oyunculu modlar. Yine de bir noktada biraz serzenişte bulunacağım. Call of Duty Black Ops 7, oyuncusunu tek oyunculu modlarda dahi çevrim içi bağlantıya zorlayan bir oyun. İlk kez co-op odaklı tasarlanmış hikaye modunda bu durum ilk başta anlayışla karşılanabilse de, bu modun yapay zeka yardımıyla tek oyuncu ile de oynanabildiği ve buna rağmen yine de sunucuya bağlanarak oynatması bir kaşımızın kalkmasına neden oldu. Sonrasında zombi modu, hatta silahları denediğimiz atış poligonuna dahi sunucu üzerinden bağlanıyor olmamız pes artık dedirtti. Live service kavramı ile yavaş yavaş alışıtırıldığımız bu düzene artık Call of Duty’nin dahil olması biraz sıkıcı ve bir live service oyunu olarak lanse edilmeyen Call of Duty’nin tek oyunculu modlarına çevrim dışı erişemiyor olmak oldukça kaygı verici. 

Teknik pürüzler

Call of Duty black Ops 7, seriden aşina olduğumuz üzere kaliteli görseller ve hızlı oynanışı harmanlayan bir yapıda. PlayStation 5 Pro desteği de mevcut ve 120fps’e kadar da kare hızı desteği sunuyor ki bu rekabetçi oyunlarda çok önemli bir faktör. Ancak gerek kişisel oyun seanslarımda, gerekse forumlarda özellikle 120fps modunda mikro takılmalar dikkatleri çekmiş. Oyun tamamen sunucu üzerinden oynandığı için bu durumun konsolla mı yoksa internet bağlantısı ile mi alakalı olduğunu anlayabilmek oldukça güç. Bu da bir önceki başlık altında şikayetlendiğim konulara bir yenisini ekliyor. 

Grafik tarafında çok iyi işçilik çıkarılmış olsa da yakın dönem incelemesini de yaptığımız Battlefield 6 ile kıyaslamadan da edemeyeceğim. BF6’yı halen güncel olarak oynuyorum ve Call of Duty Black Ops 7 inceleme çalışmalarımın arasında da ara sıra BF6’ye girip birkaç el oynadım. Bir şekilde Battlefield 6’nın görsellerinin gözüme çok daha iyi geldiğini itiraf etmeliyim. Tekrarlıyorum, Black Ops 7 de çok iyi görünen bir oyun ama BF 6 ile bu sene yarışamıyor. BF 6’nın darmadağın edilebilen tam etkileşimli yapısını da kenara koyup sadece haritaları kıyaslasak bile Black Ops 7 pek rekabet sergileyemiyor. Bunun nedeniyle ilgili analizimi de hemen aşağıdaki bölümde okuyabilirsiniz.

Altın yumurtlayan kaz

Call of Duty bana artık Ezop masallarından Altın Yumurtlayan Kaz’ı anımsatmayı başladı. Bizim ülkede “altın yumurtlayan tavuk” olarak da deyimleşmiştir. Kabaca günde bir kez altın yumurta veren kazını, “Midesinde daha çok vardır,” diye kesip mundar eden açgözlü çiftçinin hikayesini anlatır. Açgözlülük elimizdeki altın niteliğindeki değerleri bile çöp edebilir. Bu bağlamda Call of Duty markası altın yumurtlayan kaz, yatırımcılar ise onun her an karnını kesmek üzere olan çiftçi diyebiliriz. Milyonlarca dolar ve sayısız yetenekli insan gücüne ihtiyaç duyan bir AAA oyun sektöründe yılda bir oyun çıkartmak yatırımcılar tarafında pek sorun teşkil etmezken oyuncu tarafından baktığımızda işler aynı şekilde keyifli görünmüyor. Şahsen bu türde oyunlara aşık biri değilim ama 2010’lardaki Modern Warfare’den beri hikaye tarafında bir adım ileri gidildiğini düşünmüyorum. Serinin müdavimlerine “nükleer bomba sahnesi” dediğimde akan sular duracaktır eminim.

Oynanış tarafında ise bir önce oyuna kadar kayda değer pek bir şey yoktu. Omni-movement sisteminin hakkını vereyim, oyunun hızlı yapısını çok daha lezzetli hale getirdi. Ama hiç şaşırtıcı olmayan bir şekilde bu seneki Call of Duty, yine mevcudun üzerine pek bir şey eklemeden karşımıza çıkıyor. Geliştirici Treyarch bu konuda ne yapabilir ki? 2020 yılında yayınlanan Cold War sonrası Black Ops 6 için 4 yıl kadar zamanları vardı, ama Black Op7’yi sonraki yıla yetiştirmeleri istendi. Sonuç da ortada. Duruma yabancı olanlar için senelik çıkartılan seri üç ayrı geliştirici firma arasında paylaşılıyor. Bunlar, Infinity Ward, Treyarch ve Sledgehammer Games. Genellikle her yıl başka bir ekibin oyunu piyasaya sürülüyor ama bu sirkülasyonla bile her firmanın ortalama iki yıl kadar zamanı oluyor. Bundan 10-15 yıl önce oyun geliştirme maliyetleri ve beklenen detaycılık günümüze kıyasla çok farklı ve her geçen yıl firmaların ne zorluklar içinde oyunlarını hazırladıkları daha da belirginleşiyor. Umarım sonları Ezop masallarındaki gibi olmaz.

Kapanış

Call of Duty bu sene zayıf bir oyunla karşımızda. Zayıf hikaye modu, pek de iç açıcı olmayan multiplayer haritaları, teknik sıkıntılar ile resmen Call of Duty Black Ops 6’dan artırılanlarla kısa sürede devşirilmiş bir oyun olduğunu gizleyemiyor. Çok da üstüne gitmek istemiyorum ama genişleme paketinden hallice bir şey var elimizde ve 70 dolar / 3200TL’lik fiyatını da hesaba katınca yüzümüz buruşuyor.