The Witcher 3 ve Cyberpunk 2077 gibi oyunlarda görev almış deneyimli isimler tarafından kurulan Rebel Wolves’un ilk projesi olan The Blood of Dawnwalker, 14. yüzyıl Avrupa’sından esinlenen Vale Sangora’da geçiyor. Veba ve savaşlarla zayıf düşen bölge, Brencis liderliğindeki bir vampir topluluğunun kontrolü altında. Halktan düzenli olarak kan toplayan yeni yönetim, karşılığında hastalıkları iyileştirebilen vampir kanını paylaşarak kendi düzenini kurmuş durumda.

Ailesi Brencis tarafından kaçırılan Coen’in onları kurtarmak için yalnızca 30 günü var. Bu süre boyunca gündüz insan kimliğiyle büyülerden, gece ise vampir güçlerinden yararlanarak müttefikler kazanıyor ve yaklaşan mücadeleye hazırlanıyoruz. 

Asi Kurtlar

Rebel Wolves, The Witcher 3’ün oyun yönetmeni Konrad Tomaszkiewicz tarafından 2022 yılında Polonya’da kuruldu. Stüdyonun kadrosunda yine The Witcher serisi ve Cyberpunk 2077’de çalışmış Mateusz Tomaszkiewicz ve Daniel Sadowski gibi deneyimli isimler bulunuyor.

Konrad Tomaszkiewicz, 17 yıl görev yaptığı CD Projekt Red’den 2021 yılında ayrıldı. Ayrılığın öncesinde kendisi hakkında iş yerinde zorbalık iddiaları üzerine bir şirket içi soruşturma yürütülmüş, ancak suçlu bulunmamıştı. Tomaszkiewicz daha sonra birlikte çalışırken stres veya rahatsızlık yaşamış olabilecek kişilerden özür diledi ve yeni stüdyosunda daha şeffaf, adil ve çalışanların söz sahibi olduğu bir düzen kurmak istediğini açıkladı.

Rebel Wolves’un ortaya çıkışında yaratıcı özgürlük isteği de önemli bir rol oynuyor. Ekip, büyük şirketleri yeni ve riskli fikirler konusunda ikna etmeye çalışmak yerine kendi stüdyosunu kurmayı tercih etmiş. Çok fazla büyümek istemeyen Rebel Wolves, yöneticilerin de geliştirme sürecinin içinde kaldığı daha küçük ve iletişimi kuvvetli bir ekip yapısını korumayı hedefliyor.

“Asi Kurtlar” adının nasıl seçildiğine dair ayrıntılı bir açıklama bulunmuyor. Ancak stüdyo çalışanlarını bir kurt sürüsü olarak tanımlıyor ve RPG türünün yerleşmiş kurallarına karşı çıkan “asi ruhunu” öne çıkarıyor. İsmin The Witcher’ın Beyaz Kurt’u Geralt’a gönderme olduğu düşünülse de bu bağlantı ekip tarafından doğrulanmış değil.

Bildiğimiz vampirlerden değiller

The Blood of Dawnwalker, vampir mitolojisinin güneş ışığı, kan açlığı ve insanüstü güçler gibi bilindik unsurlarını korurken kendi kurallarını da yaratıyor. Oyunun dünyasında vampirler “Vrakhiri” olarak adlandırılıyor. Yaşlandıkça ağızlarında daha fazla diş büyüyor ve insan görünümlerinden uzaklaşarak çok daha ürkütücü varlıklara dönüşüyorlar.

Bir insanı vampire dönüştürmek için boynundan ısırmak yeterli değil. Vrakhiri, kendi ağzından söktüğü iğne biçimindeki dişlerinden birini kurbanının kalbine saplıyor. Brencis’in Coen üzerinde uyguladığı bu işlem niyetlendiği gibi sonuçlanmayınca ortaya tam bir vampir yerine gündüzleri insan, geceleri vampir olan bir Dawnwalker çıkıyor.

Vampir kanı yalnızca dönüşüm için kullanılmıyor. İnsan vücudunu iyileştirebilen bu kan, ölümcül hastalıkları bile ortadan kaldırabiliyor. Brencis’in Kara Veba’dan koruduğu Vale Sangora’da iktidarını sürdürebilmesinin en önemli nedenlerinden biri de bu. Halktan düzenli olarak kan toplarken karşılığında kendi kanından küçük miktarlarda dağıtıyor. Böylece vampirlerin yönetimi yalnızca korkuya değil, insanların hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğu bir şifa kaynağına da dayanıyor.

Bu durum Brencis’i sıradan bir zalim olmaktan çıkarıyor. Halk özgürlüğünü kaybetmiş olsa da vampirler onları salgından koruyor ve önceki derebeylerin sağlayamadığı bir düzen sunuyor. Oyunun en ilginç sorularından biri de burada ortaya çıkıyor: İnsanların kanını alan ancak onları ölümcül bir hastalıktan kurtaran vampirler gerçekten kurtarıcı mı, yoksa ihtiyaç duyulmayı öğrenmiş daha tehlikeli efendiler mi?

Kan, Coen’in güçlenmesinde de önemli bir yere sahip. Başka vampirlerin kanını içerek onlara özgü bazı yetenekleri kazanabiliyor. Ayrıca duvarlarda yürümek, sis bulutuna dönüşerek ilerlemek ve kurt biçimine girmek gibi güçlere sahip. Geceleri normal yiyeceklerle iyileşemediği için sağlığını yenilemek adına canlılardan beslenmesi gerekiyor. Açlığını uzun süre bastıramazsa kontrolünü kaybederek konuştuğu bir karaktere saldırması bile mümkün.

Rebel Wolves bu fikirlerle yalnızca vampirlerin görünüşünü değiştirmemiş. Kanı aynı anda şifa, besin, silah, siyasi güç ve lanet hâline getirerek The Blood of Dawnwalker’ın dünyasını kendi kuralları olan farklı bir vampir hikâyesine dönüştürmüş.

Gündüz kılıç, gece pençe

The Blood of Dawnwalker, üçüncü şahıs kamera açısından oynanan açık dünya bir aksiyon rol yapma oyunu. Coen hem insan hem de vampir formunda kılıç kullanabiliyor ancak güneşin doğuşu ve batışı sahip olduğu diğer yetenekleri tamamen değiştiriyor. Bu nedenle gündüz ve gece yalnızca dünyanın görünümünü değil, oynanış tarzımızı da etkiliyor.

Yakın dövüş sistemi yön tabanlı saldırı ve savunma üzerine kurulmuş. Rakibin hamlesinin geldiği yönü takip ederek blok yapabiliyor, doğru zamanlamayla saldırıyı savuşturup karşılık verebiliyoruz. Yön belirtmeden yapılan standart savunma daha güvenli olsa da dayanıklılık tüketiyor. Risk alıp saldırıyı doğru yönde karşıladığımızda ise dayanıklılığımızı koruyor ve rakibin gardını düşürme fırsatı yakalıyoruz.

Kâğıt üzerinde karmaşık görünen bu sistem kısa sürede alışılması kolay bir ritme oturuyor. Düşmanın saldırısını okumak, doğru yönde savunma yapmak ve açılan boşlukta karşı saldırıya geçmek özellikle teke tek mücadelelerde tatmin edici. Ancak dar alanlarda kamera sorun çıkarabiliyor ve birden fazla düşmanla savaşırken yön göstergelerini takip etmek zaman zaman güçleşiyor.

Coen gündüzleri insan formunda büyücülükten yararlanıyor. Büyüler doğrudan kılıcın yerini almak yerine dövüşü destekleyen ek araçlar olarak kullanılıyor. Düşmanları zayıflatmak, ruhlarla iletişim kurmak veya çevredeki doğaüstü izleri takip etmek mümkün. Fakat bu güçler Coen’in sağlığından beslendiği için her yeteneği düşünmeden kullanmak pek iyi bir fikir değil.

Gece olduğunda ise oyunun temposu belirgin şekilde değişiyor. Coen daha kuvvetli hâle geliyor, kılıcının yanında pençelerini kullanabiliyor ve düşmanların kanını emerek sağlığını yenileyebiliyor. Sis ya da yarasa bulutuna dönüşerek kısa mesafeleri aşmak, duvarlarda ve tavanlarda ilerlemek gibi yetenekler hem çatışmalarda hem de keşif sırasında yeni yollar açıyor.

İnsan formunda kapısından girmek zorunda kaldığımız bir yapıya gece çatısından sızmak veya ulaşamadığımız bir noktaya vampir güçleriyle tırmanmak mümkün. Böylece aynı bölge gündüz ve gece farklı yaklaşım seçenekleri sunuyor. Güneş battığında yalnızca daha güçlü bir Coen’e kavuşmuyor, Vale Sangora’yı başka bir şekilde keşfetmeye başlıyoruz.

Coen güçlendikçe kılıç kullanımı, büyücülük ve vampir yetenekleri için hazırlanan farklı beceri ağaclarını geliştirebiliyoruz. Yeni hareketler dövüş seçeneklerini genişletse de düşman çeşitliliğinin sınırlı olması ilerleyen saatlerde karşılaşmaların birbirine benzemesine yol açabiliyor. Özellikle standart düşmanlar aynı saldırı kalıplarını tekrar etmeye başladığında yönlü dövüş sisteminin ilk saatlerdeki heyecanı bir miktar azalıyor.

Zaman daralıyor

Coen’in ailesi 30 gün sonra düzenlenecek olan taç giyme törenine kadar Brencis’in elinde tutuluyor. Bu nedenle The Blood of Dawnwalker’ın ana hikâyesi, sürekli ilerleyen bir takvim üzerine kurulmuş. Ancak ekrandaki süre gerçek zamanlı olarak azalmıyor. Vale Sangora’yı keşfetmek, kaynak toplamak, düşmanlarla savaşmak veya haritada dolaşmak zamanı ilerletmiyor.

Zaman yalnızca görev tamamlamak, eğitim almak, bazı yetenekleri açmak ve hikâyeyi ilerleten önemli kararlar vermek gibi eylemlerde harcanıyor. Oyun bir seçimin ne kadar süreye mal olacağını önceden gösterdiği için yanlışlıkla birkaç gün kaybetmek gibi bir durum yaşanmıyor. Hangi işe zaman ayıracağımıza kendimiz karar veriyoruz.

Bu sistem klasik açık dünya alışkanlıklarını bir miktar değiştiriyor. Karşımıza çıkan bütün görevleri alıp haritadaki her simgeyi temizlemek yerine, bize gerçekten fayda sağlayacak veya hikâyesini merak ettiğimiz görevleri seçmemiz gerekiyor. Bir karaktere yardım etmek yeni bir müttefik kazandırabilir, güçlü bir ekipmana ulaştırabilir veya final mücadelesinde kullanabileceğimiz farklı bir yol açabilir. Ancak aynı süreyi Coen’in yeni bir yeteneğini öğrenmek için de harcamak mümkün.

İlk günlerde üzerimizde ciddi bir baskı oluşturan takvim, sistemin nasıl çalıştığını öğrendikçe biraz daha cömert görünmeye başlıyor. Keşfin zaman tüketmemesi ve final için gerekli hazırlıkların 30 günden önce tamamlanabilmesi, oyunun bizi düşündürdüğü kadar acımasız olmadığını gösteriyor. Yine de takvimin varlığı, her yan görevi düşünmeden kabul etmek yerine seçimlerimizi tartmamızı sağlıyor.

Her yol Brencis’e çıkıyor

The Blood of Dawnwalker’ın final görevi, giriş bölümünün ardından doğrudan erişilebilir hâle geliyor. Teorik olarak hiçbir hazırlık yapmadan Brencis’in karşısına çıkmak mümkün; ancak yeterince güçlenmeden ve destek toplamadan girişilen bu mücadelede başarı şansımız oldukça düşük.

Oyunun geri kalanı da bu karşılaşmaya nasıl hazırlanacağımız üzerine kurulmuş. Brencis’in sarayındaki güçlü vampirleri avlayarak yönetimini zayıflatabilir, Vale Sangora’daki farklı grupların güvenini kazanabilir veya Coen’i doğrudan kuvvetlendirecek yetenek ve ekipmanların peşine düşebiliriz. Bu yolların tamamını tek oyunda bitirmek zorunda değiliz. Yeterli gördüğümüz anda hazırlıklarımızı sonlandırıp final mücadelesini başlatabiliyoruz.

Görevler de çoğu zaman tek bir çözüm sunmuyor. Gündüz insan kimliğimizle konuşarak veya gizlice ilerleyerek çözdüğümüz bir soruna, gece vampir güçlerimizi kullanarak çok daha saldırgan bir şekilde yaklaşabiliyoruz. Bazı mekânlara farklı noktalardan girmek, önemli bir karakteri öldürmek veya görevin başarısız olmasına izin vermek hikâyenin gidişatını değiştirebiliyor.

Başarısızlık her zaman kayıt dosyasını yeniden yüklememiz gereken bir son anlamına gelmiyor. Görevi veren bir karakter ölebiliyor, aradığımız kişiyi kurtaramayabiliyor veya bir ittifak fırsatını tamamen kaybedebiliyoruz. Oyun bu sonuçları kabul edip hikâyeyi devam ettirecek şekilde tasarlanmış. Coen’in açlığına yenilerek önemli bir karakteri öldürmesi bile maceranın sona ermesine değil, önümüzdeki seçeneklerin değişmesine yol açıyor.

Bu özgürlük kayıt sisteminin izin verdiği ölçüde oyuncunun tercihine bağlı. Karar hoşumuza gitmediğinde eski kayda dönerek sonucu değiştirmek mümkün. The Blood of Dawnwalker bizi hatalarımızla yaşamaya teşvik ediyor ancak buna mecbur bırakmıyor. Sistemin gerçek gücü de kusursuz bir oyun çıkarmaya çalışmak yerine kayıpları ve kaçırılan fırsatları kendi hikâyemizin parçası olarak kabul ettiğimizde ortaya çıkıyor.

Vale Sangora rehberi

The Blood of Dawnwalker’ın açık dünyası, devasa bir harita sunmak yerine daha küçük ve yoğun bir bölgeye odaklanıyor. Ormanlar, bataklıklar, köyler, terk edilmiş yapılar ve bölgenin merkezi olan Svartrau şehri arasında atımızla özgürce dolaşabiliyoruz. Gece olduğunda vampir yeteneklerinin devreye girmesiyle çatılara ve yüksek noktalara ulaşmak da mümkün hâle geliyor.

Vale Sangora’nın en güçlü tarafı atmosferi. Vebanın izleri, yol kenarında çürümeye bırakılmış cesetler ve vampir yönetiminin baskısı hemen her bölgede hissediliyor. Brencis’in kurduğu düzen kiliselere ve dini törenlere kadar uzanıyor. Kanla yapılan ayinler ve vampirleri kutsal figürler gibi gösteren tasvirler, bölgenin yalnızca askerî değil kültürel olarak da ele geçirildiğini gösteriyor.

Dünyanın bize verdiği tepki ise kötü şöhret sistemi üzerinden takip ediliyor. Brencis’in askerlerine ve bölgedeki yapılara zarar verdikçe Coen’in adı daha fazla duyuluyor. Bunun sonucunda şehirlerdeki devriyeler artıyor, sokağa çıkma yasakları uygulanıyor ve halk bizi tanımaya başlıyor. Yüksek kötü şöhret bazı fırsatları açarken sıradan bir ziyaretin kısa sürede çatışmaya dönüşmesine de neden olabiliyor.

Yan görevler Vale Sangora’yı keşfetmek için en önemli nedenlerden biri. Basit bir kayıp kişi arayışı veya yolda duyduğumuz bir söylenti, beklenmedik karakterlere ve uzun görev zincirlerine uzanabiliyor. Ana hikâyede olduğu gibi bu görevlerde de her zaman kusursuz bir son bulunmuyor. Birini kurtarmak için harcadığımız süre başka bir karaktere yardım etme şansımızı kaybetmemize yol açabiliyor.

Buna karşılık açık dünyadaki standart etkinlikler aynı başarıyı gösteremiyor. Düşman kampları, devriyeler ve haritaya dağıtılan küçük aktiviteler bir süre sonra kendini tekrar etmeye başlıyor. Yapay zekânın çevremizde yaşananlara yeterince inandırıcı tepki vermemesi de yerleşimlerin zaman zaman olduğundan daha boş ve hareketsiz görünmesine neden oluyor.

Bu nedenle Vale Sangora, içinde yaşayan karakterler ve anlattığı hikâyeler sayesinde akılda kalıyor. Haritadaki simgeleri temizlemekten çok insanların sorunlarını takip ettiğimizde oyun çok daha güçlü bir hâle geliyor. Rebel Wolves’un açık dünya tasarımı her noktada aynı kaliteyi sunmasa da karanlık atmosferi ve görevleri, bölgeyi keşfetme isteğimizi canlı tutmayı başarıyor.

The Blood of Dawnwalker inceleme: Teknik analiz

The Blood of Dawnwalker, Unreal Engine 5 oyun motoru ile geliştirilmiş. Vale Sangora’nın ormanları, sisli bataklıkları ve Orta Çağ mimarisinden esinlenen yerleşimleri oldukça başarılı görünüyor. Özellikle ışıklandırma, kapalı mekânlardaki gölgeler ve gece çöktüğünde değişen atmosfer oyunun karanlık dünyasını kuvvetli bir şekilde sunuyor.

Karakter modellemeleri ve yüz ifadeleri genel olarak başarılı olsa da animasyonlar aynı kaliteyi her zaman koruyamıyor. Yürüyüşler, konuşmalar arasındaki geçişler ve bazı yakın dövüş hareketleri zaman zaman katı görünebiliyor. Dar alanlarda karakterlerin çevreye takılması ve kameranın mücadeleyi takip etmekte zorlanması da görsel sunumun tökezlediği noktalar arasında.

Oyunu PlayStation 5 Pro’da inceledik. İnceleme sürümünde kalite ve dengeli olmak üzere iki temel grafik seçeneği bulunuyordu. Kalite modu daha yüksek görsel detaylarla dinamik 4K çözünürlükte saniyede 30 kareyi hedeflerken, uyumlu bir 120 Hz ekrana ihtiyaç duyan dengeli mod 40 karelik daha akıcı bir deneyim sunuyordu. İki modda da 70 saat kadar oynadım ve performans oldukça tutarlıydı. Sürpriz haber ise ben oyunun sonlarına yaklaşırken geldi.

Rebel Wolves, gelen oyuncu tepkilerinin ardından PlayStation 5, PlayStation 5 Pro ve Xbox Series X için 60 FPS hedefleyen performans modunu çıkış güncellemesine dahil etti. Güncellemeyi incelememizin son gününde test edebildiğimiz için bu modu uzun süre deneyemedik. Ancak geçirdiğimiz kısa süre boyunca performans oldukça akıcıydı ve özellikle yön tabanlı savunma sistemi 60 karede çok daha rahat takip edilebiliyordu. Özetle son eklenen modla birlikte özellikle PlayStation 5 Pro oyuncuları için tercih edilmesi gereken seçeneğin performans modu olduğunu söyleyebilirim.

PC sürümü DLSS ve FSR gibi görüntü yükseltme teknolojilerini destekliyor ve bütün platformlarda SSD kullanımı gerekiyor. Ancak yüksek ayarlarda güçlü donanım talep eden oyun, PC tarafında da optimizasyon konusunda soru işaretleri taşıyor. Özellikle 4K çözünürlük hedefleyen oyuncuların görüntü yükseltme seçeneklerinden yararlanması gerekebilir. PC tarafında sistem gereksinimleri ve performans ile ilgili kapsamlı bir haberi daha önce yayınlamıştık. Aşağıya bağlantısını bırakıyorum:

İlgili içerik: The Blood of Dawnwalker sistem gereksinimleri

Şafağa doğru

The Blood of Dawnwalker, tanıdık açık dünya RPG mekaniklerini kendine has vampir mitolojisi ve zaman sistemiyle bir araya getiren başarılı bir oyun. Vale Sangora’nın karanlık atmosferi, gündüz ile gece arasında değişen oynanış seçenekleri ve farklı sonuçlara ulaşabilen görevleri, Rebel Wolves’un kurduğu dünyaya güçlü bir kimlik kazandırıyor.Yön tabanlı dövüş sistemi ilk saatlerde oldukça keyifli olsa da düşman çeşitliliğinin sınırlı olması nedeniyle zamanla kendini tekrar etmeye başlıyor. Animasyonlar, kamera sorunları ve yer yer hissedilen teknik pürüzler de oyunun her alanda aynı kaliteyi korumasına engel oluyor.

Çıkış güncellemesiyle gelen 60 FPS modu PlayStation 5 deneyimini belirgin şekilde iyileştirse de uzun süreli performansı görmek için biraz daha zamana ihtiyaç var.Tüm kusurlarına rağmen The Blood of Dawnwalker, seçimlerimize saygı duyan görev yapısı ve alışılmışın dışındaki vampir dünyasıyla son yılların en dikkat çekici rol yapma oyunlarından biri. Rebel Wolves ilk oyununda The Witcher’ın gölgesinde kalmak yerine kendi yolunu çizmeyi başarıyor. Coen’in kanlı macerası kusursuz bir başlangıç değil; ancak devamını merakla bekletecek kadar kuvvetli.

The post The Blood of Dawnwalker İncelemesi appeared first on Başlat Tuşu.

2024 yılında yayımlanan Shadow of the Erdtree ise zaten devasa olan bu maceraya yeni bir sayfa eklemekle kalmamış, Elden Ring’in fikirlerini daha ileri taşıyan dolu dolu bir genişleme paketi olmuştu. Shadow of the Erdtree incelememizi hazırlarken The Lands Between’de geçirdiğim süre 200 saati aşmıştı. Ana dünyanın neredeyse tüm sırlarını açığa çıkarmış, Malenia dahil karşıma çıkan en büyük tehditleri alt etmiş ve karakterimi artık durdurulması oldukça güç bir savaşçıya dönüştürmüştüm.

Aradan geçen yılların ardından Elden Ring’e bu kez yeni bir macera için değil, böylesine devasa ve teknik açıdan talepkâr bir dünyanın avuç içine nasıl sığdırıldığını görmek için dönüyorum.

Zorlu bir başlangıç

Nintendo konsolları ile FromSoftware oyunlarının birlikteliği oldukça sınırlı bir geçmişe sahip. İlk Switch’te Dark Souls Remastered’ı görmüş olsak da serinin devam oyunları Nintendo tarafında boy göstermemişti. Bu nedenle Elden Ring: Tarnished Edition’ın Switch 2 için duyurulması, yalnızca büyük bir üçüncü parti oyunun yeni konsola gelişi açısından değil, FromSoftware’ın Nintendo platformlarına dönüşü bakımından da önemliydi. 

Elden Ring: Tarnished Edition ilk olarak 2025 yılında piyasaya çıkacaktı. Gamescom 2025’te oynanabilen erken sürüm, özellikle taşınabilir moddaki performans sorunları nedeniyle ciddi eleştiriler aldı. Açık dünyaya çıkıldığında belirgin hale gelen kare hızı düşüşleri, uzun yükleme süreleri ve kontrol hissindeki ağırlık, Elden Ring’in zamanlamaya dayalı savaş sistemini olumsuz etkiliyordu.

Oyunun görüntülerinin doğrudan kaydedilmesine izin verilmemesi de endişeleri azaltmak yerine artırdı. Limgrave gibi oyunun henüz başlangıcını oluşturan bir bölgede yaşanan sorunlar düşünüldüğünde, daha yoğun çevre tasarımlarına ve çok daha gösterişli boss savaşlarına sahip ilerleyen bölümlerin Switch 2’de nasıl çalışacağı ciddi bir soru işaretiydi.

Bandai Namco ve FromSoftware bunun üzerine oyunu 2026 yılına erteleme kararı aldı. Yapılan açıklamada ek sürenin performans düzenlemeleri için kullanılacağı belirtiliyordu. Tarnished Edition nihayet 28 Ağustos 2026 tarihinde çıkarken cevaplanması gereken en önemli soru da böylece ortaya çıktı:

FromSoftware, bir yıllık ek süre içerisinde Elden Ring’i gerçekten Switch 2’ye uygun hale getirebildi mi? Bu sorunun cevabını teknik analiz kısmında detaylı ele alacağım. İlk olarak paket içeriğine bakalım.

Elden Ring: Tarnished Edition neler içeriyor?

Elden Ring Tarnished Edition, Elden Ring’in bugüne kadarki en kapsamlı paketlerinden biri. Sürümün içerisinde ana oyunun yanı sıra 2024 yılında yayımlanan Shadow of the Erdtree genişleme paketi de bulunuyor. Dolayısıyla yalnızca ana görevleri takip eden oyuncular için bile onlarca saat, The Lands Between’in her köşesini araştırmak isteyenler içinse rahatlıkla yüz saati aşabilecek bir maceradan söz ediyoruz.

Paket ayrıca iki yeni başlangıç sınıfı sunuyor. Heavy Knight, yüksek savunması ve ağır ekipmanlarıyla doğrudan çatışmaya girmeyi tercih eden oyunculara hitap ediyor. Ides Knight ise çeviklik odaklı yapısı ve hızlı saldırılarıyla daha hareketli bir başlangıç seçeneği oluşturuyor.

Bunlara dört yeni zırh seti ve sadık bineğimiz Torrent için üç farklı görünüm seçeneği eşlik ediyor. Yeni içerikler yüzlerce saatlik deneyimi baştan aşağı değiştirecek ölçüde değil. Özellikle Elden Ring’i daha önce tamamlamış oyuncular için bunları yeni bir maceraya başlamayı tek başına haklı çıkaracak büyük yenilikler olarak görmek güç. Yine de karakter yaratma ve kişiselleştirme seçeneklerinin bu kadar önemli olduğu bir oyunda hoş birer ekleme olduklarını söyleyebilirim.

Bu ilaveler Switch 2’ye özel de değil. Ana oyun ve Shadow of the Erdtree’ye sahip diğer platformlardaki oyuncular, yeni sınıf ve kişiselleştirme seçeneklerini ayrı satılan Tarnished Pack aracılığıyla edinebiliyor.

Paketin kapsamı etkileyici olsa da fiziksel sürüm konusunda aynı ölçüde olumlu konuşmak mümkün değil. Tarnished Edition’ın kutulu versiyonu, oyunun tamamını içeren geleneksel bir kartuş yerine Game-Key Card formatını kullanıyor. Başka bir deyişle kutudan çıkan kart yalnızca oyunu indirme ve çalıştırma anahtarı görevini görüyor. Yaklaşık 40,9 GB büyüklüğündeki verinin konsola veya bir microSD Express karta indirilmesi gerekiyor. 80 dolar / euroluk  fiyat düşünüldüğünde gerçek bir fiziksel kopya bekleyen koleksiyoncuların bu tercihe tepki göstermesi oldukça anlaşılır. Üstelik PC, PlayStation veya Xbox sürümlerindeki kayıt dosyalarının Switch 2’ye aktarılması mümkün değil. Daha önce yüzlerce saatlik bir karakter oluşturmuş oyuncular, Nintendo tarafında maceraya sıfırdan başlamak zorunda.

Tüm bunların karşılığında Tarnished Edition’ın sunduğu esas ayrıcalık içerik değil, Elden Ring’in tamamını televizyona bağlı kalmadan oynayabilmek. Dolayısıyla bu sürümün başarısını belirleyecek unsur yeni zırhlar veya başlangıç sınıflarından ziyade, taşınabilir Elden Ring deneyiminin teknik tavizlere değip değmediği.

Bedeli 30 kare

Elden Ring: Tarnished Edition hem taşınabilir hem de dock modunda saniyede 30 kareyi hedefliyor. PlayStation 5, Xbox Series X veya yeterince güçlü bir PC’de 60 kare hızında oynamaya alışkın olanlar için bu farkı ilk andan itibaren hissetmemek mümkün değil. Kamera hareketleri daha az akıcı, saldırılara verilen tepkiler biraz daha ağır ve kaçınma zamanlamaları diğer güncel nesil sürümlere kıyasla daha hantal hissettiriyor.

Elden Ring gibi doğru zamanda saldırmaya, savunmaya ve yuvarlanmaya dayanan bir oyunda kare hızı yalnızca görsel bir tercih değil. Oyunun kontrol hissini ve dolayısıyla zorluk seviyesini de doğrudan etkiliyor. Özellikle Shadow of the Erdtree ile gelen, oyuncuya nefes alacak çok az zaman bırakan hareketli düşmanlar düşünüldüğünde 30 kare sınırı daha belirgin hale geliyor.

Yine de FromSoftware’ın 60 kareye ulaşmak uğruna görüntü kalitesini ve dünya ayrıntılarını daha da düşürmek yerine, ulaşılabilir bir hedef belirlemesini anlayabiliyorum. Önemli olan bu hedefin ne ölçüde korunabildiği.

Elden Ring: Tarnished Edition çoğu sıradan çatışmada ve kapalı alanda 30 kare civarında kalmayı başarıyor. Boss savaşları da ekrandaki büyük düşmanlara ve yoğun efektlere rağmen genel olarak oynanabilirliğini koruyor. Buna karşılık kalabalık düşman gruplarında, açık dünyadaki bazı büyük yaratıklarla mücadele ederken ve ekranda çok sayıda efekt oluştuğunda kısa süreli düşüşlerle karşılaşmak mümkün.

Ancak altını çizmeliyim ki bu sorunlar 2025 yılında gösterilen erken sürümdeki kadar ağır değil. Limgrave’de dolaşırken dahi oyunu ciddi biçimde yavaşlatan ilk gösterimle karşılaştırıldığında, çıkış sürümünde kayda değer bir optimizasyon yapıldığı açıkça görülüyor. Bir yıllık erteleme sorunların tamamını ortadan kaldırmamış olsa da Tarnished Edition’ı problemli bir teknik gösterimden rahatlıkla oynanabilir bir uyarlamaya dönüştürmüş.

Elde daha anlamlı

Şaşırtıcı biçimde Elden Ring’in Switch 2’de en mantıklı göründüğü yer televizyon değil, konsolun kendi ekranı. Taşınabilir modda 30 kare hedefi büyük ölçüde korunurken küçük ekran, düşürülen görüntü kalitesinin ve çevre ayrıntılarındaki kayıpların fark edilmesini güçleştiriyor. Karakterler, düşmanlar ve yakın çevredeki önemli nesneler yeterince net kalıyor; oyunun sanat tasarımı da teknik sınırlamaların arkasında kaybolmuyor.

The Lands Between’in geniş manzaralarını elde görmek hâlâ etkileyici. Uzak mesafelerdeki ayrıntı seviyesi ve bitki yoğunluğu diğer sürümlere kıyasla azaltılmış olsa da oyunun dünyasına ölçek kazandıran büyük yapılar ve coğrafi işaretler korunmuş. Nereye gideceğinizi çoğu zaman uzakta gördüğünüz bir kale, kule veya devasa Erdtree üzerinden belirleyebildiğiniz düşünülürse bu oldukça önemli.

Elbette küçük ekranda oynamanın kendine özgü dezavantajları da var. Elden Ring’in arayüzü, eşya açıklamaları ve karakter değerleri her zaman geniş ekran düşünülerek tasarlanmıştı. Uzun süreli taşınabilir kullanımda küçük yazılar ve kalabalık menüler yorucu olabiliyor. Joy-Con 2 üzerindeki daha küçük kontrol alanı da özellikle hassas kamera hareketlerinde geleneksel bir kontrolcü kadar rahat değil.

Buna rağmen oyunun kısa bölümler halinde oynanabilmesi Elden Ring: Tarnished Edition’a diğer sürümlerde bulunmayan bir kullanım alanı kazandırıyor. Birkaç mağarayı araştırmak, yeni ekipmanların peşine düşmek veya bir sonraki boss denemesi için rün toplamak, konsolu uyandırıp birkaç dakika içerisinde devam edebildiğiniz taşınabilir yapıya oldukça uygun.

Elden Ring’i ilk kez deneyimleyecek biri için 30 karelik Switch 2 sürümü muhtemelen kısa sürede alışılabilecek bir deneyim. Oyunu daha önce 60 kare hızında yüzlerce saat oynamış olanlar içinse geçiş çok daha belirgin. Tarnished Edition’ın taşınabilirliği bu teknik gerilemeyi telafi edebilir; ancak tamamen görünmez hale getirmiyor.

Büyük ekranda kusurlar belirginleşiyor

Switch 2 dock’a yerleştirildiğinde oyun daha yüksek çözünürlüklü bir görüntü üretiyor, fakat bu durum her zaman daha temiz bir sunum anlamına gelmiyor. Görüntü yükseltme yönteminin oluşturduğu yumuşaklık özellikle karakterlerin çevresinde, ince nesnelerde ve oyun içi ara sahnelerde fark edilebiliyor. Bitki örtüsünde titremeler, bazı uzak nesnelerin sonradan belirmesi ve zaman zaman yaşanan gölge değişimleri de büyük ekranda daha kolay göze çarpıyor.

Çözünürlük konusunda farklı teknik değerlendirmelerde birbirini tutmayan sonuçlar bulunuyor. Oyunun televizyona verdiği çıkış çözünürlüğü ile sahnenin oluşturulduğu dahili çözünürlüğü birbirinden ayırmak gerekiyor. Bu nedenle yalnızca görüntü çıkışına bakarak Tarnished Edition’ın doğal 1080p veya 4K çalıştığını söylemek yanıltıcı olur. Sonuçta elde edilen görüntü, diğer güncel nesil sürümler kadar keskin değil.

Dock modundaki asıl sorun çözünürlükten ziyade beklenti farkı. Küçük ekranda etkileyici görünen taşınabilir uyarlama, büyük bir televizyonda PS5 ve Xbox Series sürümleriyle doğrudan karşılaştırılmaya başlıyor. Daha düşük kare hızı, seyrek bitki örtüsü ve yumuşak görüntü bu koşullarda çok daha belirgin hale geliyor.

Yine de yapılan fedakârlıkların oyunun görsel kimliğini ortadan kaldırdığını söylemek haksızlık olur. FromSoftware karakter modellerini, düşman tasarımlarını, ışıklandırmanın temel etkisini ve boss saldırılarındaki gösterişli efektleri büyük ölçüde korumayı başarmış. The Lands Between teknik açıdan daha sade olabilir ama kasvetli atmosferinden, gizem duygusundan ve görkeminden çok az şey kaybetmiş.

Elden Ring: Tarnished Edition böylece iki farklı kimliğe bürünüyor. Televizyonda oynandığında daha güçlü sistemlerdeki Elden Ring’in tavizli bir alternatifi olarak kalırken, Switch 2’nin ekranında böylesine büyük bir oyunun taşınabilir hale getirilmiş etkileyici bir uyarlamasına dönüşüyor.

Analiz ve eleştiri

Elden Ring’in neden önemli bir oyun olduğunu 2026 yılında yeniden uzun uzun anlatmaya gerek yok. FromSoftware’ın açık dünya tasarımı, oyuncuyu elinden tutmadan keşfe teşvik eden yaklaşımı ve karşılaşılan her tehdidi aşılması gereken kişisel bir sınava dönüştüren savaş sistemi hâlâ türünün en başarılı örnekleri arasında.

Bu nedenle Elden Ring: Tarnished Edition’ı değerlendirirken Elden Ring’in kendisiyle Switch 2 uyarlamasını birbirinden ayırmak gerekiyor. Karşımızda içerik veya tasarım bakımından eksik bir oyun bulunmuyor. Ana macera, Shadow of the Erdtree genişleme paketi, çevrimiçi özellikler ve birkaç küçük yenilik tek paket içerisinde sunuluyor. Yapılan tavizlerin neredeyse tamamı teknik tarafta karşımıza çıkıyor.

30 kare sınırı bunların en önemlisi. Oyun bu hedefi çoğu zaman korusa da daha güçlü sistemlerdeki akıcılığı ve tepki hızını beklememek gerekiyor. Açık dünyadaki yoğun sahnelerde görülen düşüşler, yumuşak görüntü, azalan bitki örtüsü ve zaman zaman fark edilen nesne belirmeleri de Switch 2’nin sınırlarını hatırlatıyor.

Bununla birlikte yapılan kesintilerin hiçbiri Elden Ring’i Elden Ring yapan temel özellikleri ortadan kaldırmıyor. The Lands Between’i hâlâ keşfetme isteği uyandırıyor, karşınıza çıkan devasa yapılar hâlâ merak duygunuzu harekete geçiriyor ve saatlerce uğraştığınız bir boss’u alt etmek hâlâ aynı tatmini yaşatıyor. Shadow of the Erdtree’nin sanat tasarımı, daha karmaşık bölgeleri ve hareketli düşmanları da teknik sınırlamalara rağmen etkisini koruyor.

Switch 2 sürümünün gerçek değeri, bu deneyimin nerede oynandığıyla doğrudan bağlantılı. Tarnished Edition’ı yalnızca televizyona bağlı şekilde oynayacaksanız PS5, Xbox Series veya PC sürümleri daha akıcı ve daha temiz bir deneyim sunuyor. Oyunu daha önce bu platformlardan birinde tamamladıysanız, birkaç yeni sınıf ve kozmetik eşya yeniden satın almak için yeterli bir gerekçe oluşturmayacaktır.

Ancak Elden Ring’i yanınızda taşıyabilmek bütün denklemi değiştiriyor. The Lands Between’de kısa bir keşif gezisine çıkabilmek, bekleme sırasında bir zindanı tamamlamak veya günlerdir uğraştığınız boss’a yatağınızda birkaç deneme daha yapmak, diğer konsol sürümlerinin sunamadığı bir özgürlük sağlıyor. Teknik tavizler ortadan kalkmıyor fakat karşılığında anlamlı bir avantaj elde ediliyor.

Oyunun fiyatıysa bu olumlu tabloyu bir miktar gölgeliyor. Ana oyun ile Shadow of the Erdtree’nin toplam içeriği 80 dolar / euro’luk etiketi büyük ölçüde karşılıyor. Buna rağmen yıllar önce yayımlanmış bir oyunun fiziksel sürümünde gerçek bir oyun kartı yerine indirme gerektiren Game-Key Card kullanılması hoş değil. Kayıt aktarımının bulunmaması da yüzlerce saatlik karakterini yanında taşımak isteyen deneyimli oyuncular açısından kaçırılmış büyük bir fırsat.

Karar

Elden Ring: Tarnished Edition, oyunun en iyi görünen veya en akıcı çalışan sürümü değil. Böyle bir iddiası da olmamalı. Onu özel kılan şey, FromSoftware’ın devasa açık dünyasını ve Shadow of the Erdtree’nin tamamını kabul edilebilir tavizlerle taşınabilir hale getirmesi.

2025 yılında gösterilen sorunlu sürümün ardından ortaya çıkan sonuç, bir yıllık ertelemenin doğru karar olduğunu kanıtlıyor. Kare hızı tamamen kusursuz değil ve büyük ekranda görsel eksiklikler kolayca fark ediliyor. Buna rağmen oyun baştan sona oynanabilir durumda; sanat tasarımı, atmosferi ve keşif duygusu teknik sınırlamaların altında ezilmiyor.

Elden Ring’i hiç oynamamış ve ağırlıklı olarak Nintendo platformlarını kullanan oyuncular için Tarnished Edition oldukça kolay bir tavsiye. Ana oyun ile mükemmel Shadow of the Erdtree genişleme paketini tek pakette sunması, yüzlerce saate ulaşabilecek zengin bir içerik sağlıyor.

Daha güçlü bir sistemde 60 kare hızına alışmış oyuncular içinse karar, taşınabilirliğe ne kadar önem verdiklerine bağlı. Elden Ring’i yalnızca televizyon karşısında oynamayı planlıyorsanız daha iyi seçenekler mevcut. Fakat The Lands Between’e gittiğiniz her yere götürme düşüncesi size cazip geliyorsa, Tarnished Edition teknik bedelinin karşılığını veren başarılı bir uyarlama.

FromSoftware, Elden Ring’i Switch 2’ye kusursuz biçimde taşımamış olabilir. Ancak oyunun ruhunu, ölçeğini ve büyüsünü avuç içine sığdırmayı başarmış.

The post Elden Ring: Tarnished Edition inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Captain Tsubasa 2: World Fighters inceleme – Açın gençlerin önünü

World Fighters, önceki oyunun bıraktığı noktadan devam ederek odağını World Youth dönemine çeviriyor. Gençlik çağına adım atmış Tsubasa’nın Brezilya macerası, Japonya’nın genç millî takım mücadelesi ve dünyanın farklı köşelerinden gelen yıldızların rekabeti, hikâyenin temelini oluşturuyor.

Anlatı, kaynak materyalin birebir uyarlaması olmak yerine serinin yaratıcısı Yoichi Takahashi’nin gözetiminde hazırlanmış alternatif gelişmeler de içeriyor. Dolayısıyla mangayı yakından bilen oyuncular bile bütün karşılaşmaların sonucunu önceden kestiremeyecek. Animeye henüz uyarlanmamış olayların Japonca seslendirmeyle canlandırılması, özellikle serinin sadık takipçileri için oyunun bir diğer önemli tarafı.

İlk oyunda olduğu gibi hikâyenin merkezinde yalnızca Tsubasa bulunmuyor. Oyuncunun oluşturduğu özel karakter de olaylara katılıyor. Ne var ki bu karakter, anlatının gidişatını belirleyen gerçek bir başrol oyuncusundan çok ünlü isimlerin yanında yetişen yetenekli bir yardımcı gibi konumlandırılmış ki bu da ilk oyun ile çok benzer bir durum. Maçlardaki performansı ve karakterlerle kurduğu bağ ilerlemeyi etkiliyor fakat büyük dramatik anlar çoğunlukla serinin tanınmış yıldızlarına ayrılıyor. Figüran gibi kalsak da iki oyundur geliştiricilerin bizi de orijinal bir karakterle öyküye dahil etme gayretini hoş karşılıyorum.

Ana olayların yanında sunulan alternatif senaryolar ve yan görevler, kaynak eserde karşı karşıya gelmemiş takımları buluşturuyor. Bunlar hem kadro ve hareket açmak hem de “Bu iki takım karşılaşsaydı ne olurdu?” sorusuna cevap bulmak için güzel bir neden yaratıyor. Anlatımın önemli bir bölümü görsel roman tarzındaki uzun konuşmalardan oluşuyor. Japonca seslendirme oldukça güçlü olsa da durağan karakter görüntülerine dayanan sahneler zaman zaman temponun düşmesine neden oluyor. Karşılaşma sırasında devreye giren geçmişe dönüşler ve özel hikâye sahneleri de dramatik etkiyi artırırken maçın akışını kesebiliyor.

Kırmızı kartsız futbol

World Fighters’ın sahadaki temel sistemi basit bir karşı hamle düzeni üzerine kurulu. Müdahaleye karşı doğru zamanda çalım, çalıma karşı uygun savunma hareketi, baskıya karşı pas kullanmak gerekiyor. Enerji yönetimi ve zamanlama, mücadelelerin sonucunu belirleyen başlıca unsurlar.

Oyunun ilk saatlerinde karşılaşmalar, iki takımın art arda kayarak birbirinden top çaldığı kaotik bir görüntü sergileyebiliyor. Sistem öğrenildiğinde pas, çalım, müdahale ve özel hareketler arasındaki ilişki daha anlamlı hâle geliyor. World Fighters’ın ulaşılabilirliği de burada yatıyor: Temel hareketleri öğrenmek kolay, bunları doğru zamanda zincirlemek ise belli ölçüde deneyim gerektiriyor.

Yeni Chain sistemi, art arda gerçekleştirilen hareketleri bir kombinasyona dönüştürüyor. Çalımlar ve diğer başarılı aksiyonlar Max Action göstergesini besliyor; dolan göstergeyle daha etkili hamleler gerçekleştirilebiliyor. Böylece topu alıp doğrudan kaleye koşmak yerine, göstergeleri hazırlayarak hücumu doğru oyuncunun özel şutuyla sonlandırmak önem kazanıyor.

Önceki oyunda özel yeteneklerin büyük kısmı hücum oyuncularına ayrılmıştı. World Fighters’ta pas, blok, müdahale ve çalım gibi sahanın farklı bölümlerinde kullanılan çok daha fazla özel hareket bulunuyor. Savunmacıların ve orta saha oyuncularının da kimlik kazanması, takım kurmayı daha ilginç hâle getiriyor.

Buna rağmen oyun, geleneksel anlamda taktik bir futbol deneyimine dönüşmüyor. Paslar çoğu zaman hedefe mıknatısla çekilmiş gibi ulaşıyor; topsuz koşular ve alan paylaşımı sınırlı kalıyor. Maçlar zaman zaman iki kalenin arasında gidip gelen bir aksiyon döngüsüne dönüşebiliyor. Hakem he zamanki gibi tatilde, rakiplerinizi havada üç takla attırıp yere yıksanız dahi maç devam ediyor. Yeri geliyor çektiğiniz şuta karşılık vermeye çalışan gariban kalecileri topla fileye yolluyorsunuz. Geliştiriciler, animede de bolca gördüğümüz o çılgın yapıyı oynanış tarafına aktarmaktan çekinmemiş.

Kaleciler artık yalnızca enerji duvarı değil

Rise of New Champions’ın en tartışmalı özelliklerinden biri, kalecilerin büyük ölçüde tüketilmesi gereken bir dayanıklılık göstergesi gibi çalışmasıydı. Güçlü kalecilere karşı birkaç şut çekerek enerjilerini azaltmak, ardından özel vuruşla golü bulmak genellikle yeterliydi. Yeni şutçu–kaleci düellosu bu sistemi tamamen ortadan kaldırmıyor fakat daha etkileşimli hâle getiriyor. Şutun yönü, kalecinin karşılığı, özel kurtarışlar ve Miracle Action gibi mekanikler pozisyonun sonucuna etki ediyor. Kaleciler hâlâ takım gücünün önemli bir parçası ve HP barları yüksek olduğu sürece gol yemeleri kolay değil ancak artık her pozisyon yalnızca görünmez bir sayısal değerin azaltılmasından ibaret değil.

Bu değişiklik özellikle yakın geçen karşılaşmalarda heyecanı artırıyor. Son dakikadaki bir süper şutun otomatik biçimde sonuca ulaşmaması, savunma tarafına da karar verme şansı tanıyor. Diğer taraftan sistemin gösterişli animasyonlara sık sık başvurması, uzun oyun seanslarında tekrar hissi yaratabiliyor.

İçerik bol, fakat başlangıçta kilitli

World Fighters, 22 millî takım ve 110’dan fazla oynanabilir karakter sunuyor. Almanya, Brezilya, Fransa ve Japonya gibi tanınmış ekiplerin yanında daha az beklenen ülkeler de kadroya dâhil edilmiş. Oyundaki özel hareketleri sergileyen 150’den fazla sinematik sekans, karakterlerin birbirine benzemesini büyük ölçüde engelliyor.

Ancak içeriğin tamamı başlangıçta açık değil. Oyuna ilk girildiğinde birkaç Brezilya kulübü, önceki oyundan bazı Japon okul takımları ve sınırlı sayıda millî takım kullanılabiliyor. Millî takımların önemli bir bölümünü açmak için hikâyede ve yan görevlerde ilerlemek gerekiyor.

Bu tercih, hikâye moduna amaç ve ödül kazandırıyor. Yalnızca arkadaşlarıyla karşılaşma yapmak isteyen bir oyuncu açısından ise gereksiz bir engel oluşturabilir. Kutudan çıktığı anda 22 takımın tamamıyla oynanabileceği beklentisiyle yaklaşanlar, ilk menüde oldukça dar bir kadroyla karşılaşacak.

Versus modu bilgisayara karşı, aynı cihazda veya çevrim içi olarak mücadele etmeye imkân tanıyor. Dereceli karşılaşmalar da mevcut. Oyunun müdahale, karşı hareket ve kaynak yönetimine dayanan yapısı insan rakiplere karşı daha öngörülemez ve eğlenceli hâle geliyor. Bununla birlikte çevrim içi deneyimin uzun vadeli kalitesi; sunucu performansı, eşleştirme dengesi ve oyuncu topluluğunun büyüklüğüyle anlaşılabilecek.

Teknik mevzular

World Fighters görsel açıdan sıfırdan kurulmuş bir devam oyunu değil. Karakter modelleri ve genel sanat anlayışı önceki yapımla büyük ölçüde aynı çizgiyi sürdürüyor ki ilk oyun geçtiğimiz nesil için çıkmıştı. Teknik açıdan önceki oyunun üzerine ne konmuş diye sorarsanız; geliştirilmiş efektler ve yeni animasyonlar diyebilirim. 

Özel şutlar gökyüzünü karartıyor, enerji dalgaları sahanın üzerinden geçiyor ve bazı vuruşlar çimde krater ya da yanık izi bırakıyor. Kamera açıları, yüz ifadeleri ve hareket çizgileriyle oyun sık sık kontrol edilen bir anime bölümü görünümüne kavuşuyor. Daha önce de değindiğim gibi gerçekçilik açısından bakıldığında tamamen ölçüsüz ancak Captain Tsubasa açısından bakıldığında ise tam da olması gerektiği gibi.

Oyunu PlayStation 5’te inceledik ve grafik yapısıyla sistemi zorlama ihtimali olan bir oyun olmadığı için gayet akıcıydı. Tek anlam veremediğim pürüz, hikaye sunumlarındaki geçişlerde karşıma sıkça çıkan yükleme ekranları oldu. Çok uzun değillerdi ama oyunun grafiklerinin sadeliğini düşünürsek SSD’li bir sistemde her şeyin anlık hesaplanmasını beklerdim.

DLC politikası

Standart sürüm temel oyunu içeriyor. Deluxe sürüm, Ağustos 2027’ye kadar yayımlanması planlanan altı oynanabilir karakter ve çeşitli kişiselleştirme öğelerini kapsayan sezon kartını ekliyor. Ultimate sürümde bunlara alternatif formalar, toplar, gol sevinçleri, menü temaları ve bazı erken açılan hareket kartları eşlik ediyor.

Ana oyunun 110’dan fazla karakter sunması, başlangıç paketini içerik açısından zayıf bırakmıyor. Buna karşın henüz çıkış aşamasında altı karakterin ve sevinç animasyonlarının DLC tarafına ayrılması hoş karşılanmayabilir. Yalnızca hikâyeyi ve arkadaş karşılaşmalarını hedefleyenler için standart sürüm daha mantıklı görünüyor. Deluxe sürüm ancak oyunu uzun süre çevrim içi oynamayı planlayanlar açısından anlam kazanıyor.

Sonuç

Captain Tsubasa 2: World Fighters, futbol simülasyonu olmak gibi bir hedef taşımıyor. Onu EA Sports FC veya eFootball ile karşılaştırmak, bir dövüş oyununu gerçek bir spor müsabakasıyla kıyaslamak kadar yanıltıcı olur. World Fighters’ın gerçek rakipleri arcade spor oyunları ve anime tabanlı aksiyon yapımları ya da Rocket League gibi “fantastik futbol” oyunları.

Tamsoft, Rise of New Champions’ın temelini terk etmek yerine onu daha akıcı bir oynanış, daha geniş kadro ve sahanın her bölümüne yayılan özel hareketlerle geliştiriyor. Chain sistemi ile şutçu–kaleci düelloları mücadelelere yeni karar katmanları ekliyor. Geniş World Youth anlatısı, güçlü Japonca seslendirme ve henüz animeye uyarlanmamış olaylar da hayranlar için ciddi bir çekim oluşturuyor.

Buna karşılık saha içi futbol hâlâ yüzeysel. Topsuz oyun ve takım taktiğinden çok doğru karşı hamleyi seçmek önem taşıyor. Hikâyenin durağan anlatımı, maç içindeki kesintiler, zaman zaman yorucu görev koşulları ve başlangıçta kilitli tutulan takımlar deneyimin önündeki temel pürüzler. Türkçe desteğinin bulunmaması da yerel oyuncular açısından önemli bir dezavantaj.

Bütün bunlara rağmen World Fighters, serinin abartılı futbol anlayışını bugüne kadar yapılmış pek çok uyarlamadan daha iyi temsil ediyor. Bir futbol simülasyonu değil; on birer kişilik iki takımın yer aldığı, enerji göstergeleri ve süper hareketlerle yönetilen bir anime dövüş oyunu. Tam olarak bu nedenle kusurlu ama son derece eğlenceli.

The post Captain Tsubasa 2: World Fighters İnceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Stüdyo, kısa süre önce konsol sürümlerinde yalnızca 30 FPS ve 40 FPS seçeneklerinin yer alacağını açıklamıştı. Bu açıklama özellikle konsol oyuncuları arasında eleştirilere yol açarken Rebel Wolves, 60 FPS modunun aslında geliştirme ve test aşamasında olduğunu belirtti.

Ekip tarafından yapılan açıklamada, daha önce yalnızca çıkış gününde güvenle sunabilecekleri performans seçeneklerini paylaştıkları ifade edildi. Oyunculardan gelen geri bildirimlerin ardından testlere ağırlık veren geliştirici, elde edilen sonuçların 60 FPS hedefleyen performans modunu doğrulamak için yeterli olduğunu söyledi.

Performans modu oyunun disk sürümünde hazır bulunmayacak; çıkış günü güncellemesiyle kullanıma sunulacak. Açıklanan konsol seçenekleri şöyle:

• PlayStation 5 Pro: 60 FPS hedefleyen Performans, 40 FPS hedefleyen Dengeli ve 30 FPS hedefleyen Kalite modu
• PlayStation 5: 60 FPS hedefleyen Performans, 40 FPS hedefleyen Dengeli ve 30 FPS hedefleyen Kalite modu
• Xbox Series X: 60 FPS hedefleyen Performans, 40 FPS hedefleyen Dengeli ve 30 FPS hedefleyen Kalite modu
• Xbox Series S: 30 FPS hedefi

PlayStation 5 Pro sürümü ayrıca diğer konsol sürümlerine kıyasla genel görsel iyileştirmeler sunacak. Bununla birlikte geliştiricinin açıklamasında özellikle “60 FPS hedefi” ifadesini kullanması, kare hızının oyun boyunca sabit tutulacağının henüz garanti edilmediği anlamına geliyor.

Eski CD Projekt RED geliştiricileri tarafından kurulan Rebel Wolves’ın ilk oyunu olan The Blood of Dawnwalker, 3 Eylül 2026 tarihinde PC, PlayStation 5 ve Xbox Series X|S için piyasaya çıkacak.

İlgili içerik: The Blood of Dawnwalker PC sistem gereksinimleri

The post The Blood of Dawnwalker konsollarda 60 FPS desteğiyle çıkacak appeared first on Başlat Tuşu.

Vale Sangora isimli tehlikeli bir bölgede geçen The Blood of Dawnwalker’da oyuncular Coen isimli karakteri kontrol edecek. Gündüzleri insan, geceleri ise vampir olan Coen’in bu ikili doğası yalnızca hikâyenin değil, oynanışın da merkezinde yer alıyor. Günün hangi saatinde hareket ettiğinize bağlı olarak farklı yeteneklerden ve farklı oynanış seçeneklerinden yararlanmak mümkün olacak.

The Blood of Dawnwalker yeni fragmanı ayrıca Vale Sangora üzerinde hakimiyet kuran vampirler Vrakhiris’i de daha yakından tanıtıyor. Coen’in nihai hedeflerinden biri ise bölgenin vampir lordu Brencis ile yüzleşmek olacak.

The Blood of Dawnwalker yeni fragmana göre zaman önemli bir kaynak

Oyunun öne çıkan mekaniklerinden biri de zaman sistemi. Coen’in ailesini kurtarabilmek için oyuncuların 30 gün ve 30 gecesi bulunuyor. Ancak bu, oyunun sürekli ilerleyen gerçek zamanlı bir sayaç kullandığı anlamına gelmiyor.

Vale Sangora’yı serbestçe keşfetmek zamanın ilerlemesine neden olmayacak. Buna karşılık belirli görevlere başlamak veya görevlerde önemli aşamalara geçmek zaman dilimlerinin harcanmasına yol açacak. Böylece oyuncular hangi görevlerin peşinden gideceklerine ve sınırlı sürelerini nasıl değerlendireceklerine karar vermek zorunda kalacak.

Rebel Wolves’a göre oyunda her şeyi tek bir oynanışta yapmak mümkün olmayacak. Oyuncuların gerçekleştirdiği görevler kadar görmezden geldiği olaylar da hikâyenin gidişatını etkileyebilecek. Bu sistem sayesinde Brencis ile yapılacak nihai yüzleşmeye giden yol da oyuncunun tercihlerine göre şekillenecek.

Dövüş sistemi farklı oynanış tarzlarına izin verecek

The Blood of Dawnwalker yeni fragmanının bir diğer önemli bölümü ise oyunun savaş sistemine ayrılmış durumda. Oyuncular Coen’in kılıçlarının yanı sıra vampir formunun pençelerinden ve yeteneklerinden yararlanabilecek.

Oyunda adaptive omniattack ve omniblock adı verilen sistemler bulunuyor. Bu mekanikler sayesinde saldırı ve savunma daha erişilebilir bir şekilde gerçekleştirilebilirken, oyuncular karşılaşmaların temposu üzerindeki kontrollerini koruyabilecek.

Daha taktiksel bir mücadele arayan oyuncular içinse yön bazlı bir savaş sistemi sunulacak. Doğru zamanlamayla gerçekleştirilen savuşturmalar ve karşı saldırılar oyuncunun hassasiyetini ve becerisini ödüllendirecek. Rebel Wolves böylece savaş sisteminin farklı oynanış tarzlarına uyarlanabileceğini belirtiyor.

The Blood of Dawnwalker, 3 Eylül 2026 tarihinde PC, PlayStation 5 ve Xbox Series X|S için çıkış yapacak. Oyunun tüm platformlardaki ön siparişleri de açılmış durumda.

İlgili içerik: The Blood of Dawnwalker Sistem gereksinimleri

The post The Blood of Dawnwalker yeni fragmanıyla temel özelliklerini tanıtıyor appeared first on Başlat Tuşu.

Super Limit-Breaking NEO, Dragon Ball’un farklı dönemlerinden birçok sevilen karakteri bir araya getirirken ana oyunun en önemli eksiklerinden biri olan uzun soluklu tek oyunculu içerik tarafını da güçlendirmeyi hedefliyor. Limit Breaker Journey modu sayesinde favori dövüşçümüzü seçiyor, giderek güçlenen rakiplere karşı mücadele ediyor ve karakterimizin istatistiklerini kendi oyun tarzımıza göre geliştiriyoruz.

Kâğıt üzerinde oldukça kapsamlı görünen bu içeriklerin her biri, yaklaşık iki yıl önce yayımlanan bir oyuna yeniden dönmek için yeterli olabilir. Ancak yeni karakterlerin sayısından çok birbirlerinden ne kadar farklı hissettikleri, yeni modun ne kadar uzun süre eğlendirebildiği ve sunulan içeriğin genişleme paketi tanımının hakkını verip vermediği önem taşıyor.

Favori karakterimizin sınırlarını aşıyoruz

Super Limit-Breaking NEO’yu daha önce yayımlanan karakter paketlerinden ayıran en önemli yenilik, Limit Breaker Journey adlı tek oyunculu modu oluyor. Ana oyunda yer alan Episode Battle, Dragon Ball hikâyesinin bilinen karşılaşmalarını farklı karakterlerin gözünden yeniden yaşatırken Limit Breaker Journey daha kişisel bir ilerleme sistemi sunuyor. Burada hazır bir hikâyeyi takip etmek yerine favori karakterimizi seçiyor ve onu giderek daha güçlü bir savaşçıya dönüştürmeye çalışıyoruz.

Mod içerisinde yalnızca Super Limit-Breaking NEO ile eklenen isimleri değil, daha önce açtığımız karakterleri de kullanabiliyoruz. Seçtiğimiz dövüşçüyle dallara ayrılan bir harita üzerinde ilerliyor; farklı savaşlara, etkinliklere ve ödüllere ulaşıyoruz. Karşılaşmalardan kazandığımız deneyim puanları sayesinde karakterimizin özelliklerini geliştiriyor ve ilerleyen aşamalarda bizi bekleyen daha zorlu rakiplere hazırlanıyoruz.

Limit Breaker Journey’nin en dikkat çekici tarafı, karakter gelişimini yalnızca doğrusal bir seviye sistemine bırakmaması. Kazandığımız puanları farklı özelliklere dağıtarak seçtiğimiz dövüşçüyü kendi oyun tarzımıza göre şekillendirebiliyoruz. Yakın mesafeden baskı kurmayı seven oyuncular saldırı gücüne yönelirken daha kontrollü oynamayı tercih edenler savunma, sağlık veya Ki odaklı bir gelişim yolu izleyebiliyor. Böylece aynı karakterle başlayan iki oyuncu, ilerleyen bölümlerde birbirinden farklı güç dağılımlarına sahip olabiliyor.

Bu sistem, Sparking! ZERO’nun zaten oldukça geniş olan karakter kadrosuna farklı bir yaklaşım kazandırıyor. Ana oyunda karakterler arasında sürekli geçiş yapmak mümkün olsa da Limit Breaker Journey, tek bir dövüşçüyü seçip onun hareketlerine hâkim olmamız için bizi teşvik ediyor. Bir karakterle uzun süre mücadele ettikçe saldırılarının menzilini, Ki tüketimini, savunmadan saldırıya geçiş hızını ve hangi durumlarda daha etkili olduğunu daha iyi öğrenmeye başlıyoruz.

Öte yandan bu yaklaşım beraberinde önemli bir risk de taşıyor. Sparking! ZERO’nun savaş sistemi gösterişli ve hızlı olsa da karşılaşmalar yeterince farklı kurallarla desteklenmediğinde tekrar hissi kısa sürede ortaya çıkabiliyor. Bu nedenle Limit Breaker Journey’nin başarısını yalnızca karakterimizi güçlendirmek değil, ilerleme sırasında sunulan savaşların ve etkinliklerin çeşitliliği belirliyor. Sürekli daha yüksek istatistiklere sahip rakiplerle mücadele etmek bir noktadan sonra yeterli olmayabilir. Modun uzun vadede ilgi çekici kalabilmesi için özel şartlar, beklenmedik rakip eşleşmeleri ve oyuncuyu alışılmış taktiklerinin dışına çıkaran mücadeleler sunması gerekiyor.

Geliştirdiğimiz karakterin ilerlemesini çevrim içi mücadelelere taşıyabilmek ise sistemin ömrünü uzatan önemli bir ayrıntı. Limit Breaker Journey böylece yalnızca yapay zekâya karşı tamamlanıp bir kenara bırakılan bağımsız bir içerik olmaktan çıkıyor. Hazırladığımız karakter yapısını diğer oyunculara karşı sınayabiliyor ve tek oyunculu bölümde verdiğimiz gelişim kararlarının gerçek karşılaşmalarda nasıl sonuçlandığını görebiliyoruz.

Bu bağlantı aynı zamanda denge konusunda bazı soru işaretleri yaratıyor. Karakterlerin ana oyunda bile birbirlerine tamamen eşit olacak biçimde tasarlanmadığını düşündüğümüzde istatistik geliştirme sisteminin çevrim içi mücadelelere eklenmesi, güçlü dövüşçüler ile kadronun daha mütevazı isimleri arasındaki farkı daha da açabilir. Neyse ki bu karakterlerin standart dereceli karşılaşmalar yerine kendi kuralları içerisindeki mücadelelerde değerlendirilmesi, rekabetçi dengenin tamamen bozulmasının önüne geçiyor.

Limit Breaker Journey, anlatı ağırlıklı yeni bir hikâye modu sunmuyor. Bunun yerine Sparking! ZERO’nun temel dövüş sistemini karakter geliştirme mekanikleriyle birleştirerek uzun süre oynanabilecek yeni bir yapı oluşturmaya çalışıyor. Bu nedenle moddan sinematik sahnelerle desteklenen büyük bir Dragon Ball macerası bekleyenler aradıklarını tam olarak bulamayabilir. Favori karakterini geliştirerek farklı yapılar denemek ve oyunun savaş mekaniklerine daha fazla zaman ayırmak isteyenler içinse genişleme paketinin en değerli parçası hâline geliyor.

Serinin eksik parçaları tamamlanıyor

Super Limit-Breaking NEO’nun en kolay fark edilen yeniliği kuşkusuz karakter kadrosu oluyor. Paket, Dragon Ball’un farklı dönemlerinden toplam 33 oynanabilir karakteri Sparking! ZERO’ya ekliyor. Klasik Dragon Ball’dan Dragon Ball Z’ye, GT’den Super’a kadar uzanan bu seçim, yalnızca serinin en güçlü dövüşçülerine odaklanmak yerine uzun zamandır kadroda görülmeyi bekleyen daha küçük isimlere de yer veriyor.

Grandpa Gohan, Mercenary Tao, Demon King Piccolo, Nam, Eighter ve General Blue gibi karakterlerin eklenmesi, özellikle klasik Dragon Ball dönemini seven oyuncular için paketin en değerli taraflarından biri. Ana oyunun kadrosu oldukça geniş olmasına rağmen serinin ilk dönemleri, Dragon Ball Z ve Super kadar güçlü temsil edilmiyordu. Super Limit-Breaking NEO bu eksikliği tamamen ortadan kaldırmasa da kadronun geçmişe doğru önemli ölçüde genişlemesini sağlıyor.

Paketin diğer tarafında ise Bardock’un Super Saiyan formu, Pikkon, Supreme Kai, King Vegeta, Zangya, Salza ve Mighty Mask gibi daha önceki Budokai Tenkaichi oyunlarından hatırladığımız ya da uzun süredir geri dönmesi beklenen isimler bulunuyor. Hell Fighter 17 ile Super 17’nin aynı paket içerisinde yer alması da Dragon Ball GT tarafındaki önemli bir boşluğu dolduruyor. Vegeta ve Trunks’ın GT sürümleri ise Budokai Tenkaichi serisinde ilk kez oynanabilir hâle geliyor.

Champa, Jaco ve Cheelai gibi Dragon Ball Super karakterleri de kadroya dönemsel bir çeşitlilik kazandırıyor. Bununla birlikte Cheelai gibi dövüş yetenekleriyle ön plana çıkmayan karakterlerin Sparking! ZERO’nun abartılı savaş sistemi içerisinde nasıl yorumlandığını görmek, paketin daha merak uyandıran yanlarından biri oluyor. Karakter seçiminin yalnızca güç seviyelerine göre yapılmaması, geliştirici ekibin serinin farklı köşelerine dokunmak istediğini gösteriyor.

Ancak burada belirtilen 33 karakterin tamamını birbirinden bağımsız isimler olarak değerlendirmemek gerekiyor. Vegeta (GT) ve Super Saiyan formu ile Trunks (GT) ve Super Saiyan formu gibi dönüşümler, oyunun karakter seçim ekranında ayrı dövüşçüler olarak sayılıyor. Bu yaklaşım Sparking! ZERO için yeni değil. Ana oyun da farklı dönemleri ve dönüşümleri ayrı karakter yuvalarında sunuyordu. Yine de paketin büyüklüğünü yalnızca 33 rakamı üzerinden değerlendirmek, gerçekte sunulan çeşitlilik konusunda biraz yanıltıcı olabilir.

Buna rağmen yeni karakterlerin büyük bir bölümü mevcut kadronun basit kopyaları gibi hissettirmiyor. Sparking! ZERO’nun karakterleri tamamen dengeli ve simetrik dövüşçüler hâline getirmek yerine kaynak materyaldeki güçlerini ve kişiliklerini yansıtmayı amaçlayan yapısı burada da korunuyor. Demon King Piccolo’nun ağır ve tehditkâr saldırılarıyla Mercenary Tao’nun daha çevik dövüş tarzı veya Super 17’nin enerji temelli yetenekleri birbirlerinden farklı bir tempo sunuyor.

Özellikle klasik Dragon Ball karakterleri, oyunun savaşlarında alıştığımız tanrısal güç seviyelerinden daha mütevazı bir tarafa geçilmesini sağlıyor. Nam veya General Blue ile mücadele etmek, ekranı devasa enerji saldırılarıyla dolduran karakterlerden sonra daha sade fakat farklı bir deneyim oluşturuyor. Bu karakterlerin en güçlü Saiyan ve tanrılar karşısında rekabetçi açıdan avantajlı olduğunu söylemek zor. Ancak Sparking! ZERO zaten kusursuz bir denge kurmaya çalışan geleneksel bir dövüş oyunundan çok, Dragon Ball evrenindeki karşılaşmaları canlandırmamıza imkân tanıyan bir güç fantezisi olarak tasarlanmıştı.

Bu nedenle Super Limit-Breaking NEO’nun karakter kadrosunu değerlendirirken yalnızca hangi dövüşçünün daha güçlü olduğuna bakmak yerine, paketin oyunculara ne kadar fazla karşılaşma ve senaryo kurma imkânı verdiğini düşünmek gerekiyor. Bu açıdan bakıldığında yeni kadro, ana oyunda hissedilen bazı önemli boşlukları başarıyla dolduruyor. Özellikle klasik Dragon Ball ve GT hayranlarının uzun süredir beklediği isimlerin eklenmesi, paketi basit bir sayı artışından daha anlamlı hâle getiriyor.

Yeni arenalar ve daha kişisel dövüşçüler

Super Limit-Breaking NEO, genişleyen karakter kadrosunu dört yeni arenayla destekliyor. Bunlar arasında serinin en tanınmış mekânlarından biri olan Kami’s Palace ile Bardock’un Frieza’nın kuvvetleriyle karşı karşıya geldiği Planet Vegeta atmosferindeki Stratosphere öne çıkıyor. Yeni alanlar sayısal olarak karakter kadrosu kadar etkileyici görünmese de Sparking! ZERO gibi çevreyi yoğun biçimde kullanan bir dövüş oyununda arenaların önemli bir yeri bulunuyor.

Ana oyunun güçlü taraflarından biri, savaş alanlarının yalnızca arka planda duran dekorlardan ibaret olmamasıydı. Karakterler binaların, kayalıkların ve diğer çevresel unsurların arasından savruluyor; güçlü saldırılar sonucunda arenaların görünümü önemli ölçüde değişebiliyordu. Yeni alanlar da bu gösterişli sunumu sürdürüyor ve özellikle anime ya da mangadan tanıdığımız karşılaşmaları yeniden canlandırmak için daha fazla seçenek sunuyor.

Kami’s Palace, serinin hayranları açısından en dikkat çekici eklemelerden biri. Açık gökyüzü, sarayın tanıdık mimarisi ve geniş savaş alanı sayesinde hem yakın mesafeli mücadelelere hem de havada geçen hızlı çatışmalara uygun bir yapı sunuyor. Stratosphere ise daha karanlık atmosferi ve Planet Vegeta manzarasıyla Bardock başta olmak üzere Saiyan karakterlerinin yer aldığı savaşlara güçlü bir görsel zemin hazırlıyor.

Bununla birlikte dört yeni arenanın, böylesine büyük bir genişleme paketinin en güçlü taraflarından biri olduğunu söylemek zor. Karakter kadrosu önemli ölçüde büyürken arena sayısının daha sınırlı kalması, özellikle ana oyunda uzun süre vakit geçiren oyuncular açısından biraz mütevazı hissettirebilir. Yeni mekânların görsel açıdan başarılı olması bu eksikliği hafifletse de birkaç ikonik alanın daha eklenmesi paketin kapsamını güçlendirebilirdi.

Genişleme paketi aynı zamanda 20’den fazla yeni özelleştirme seçeneği getiriyor. Yeni kostümlerin yanı sıra belirli bir Super Attack içeren kıyafetler ve karakterlere farklı süper saldırılar kazandıran seçenekler bulunuyor. Böylece özelleştirme sistemi yalnızca dövüşçülerin dış görünüşünü değiştirmekle kalmıyor, oynanış üzerinde de doğrudan etkili olabiliyor.

Özellikle alternatif saldırılar, uzun süredir aynı karakterleri kullanan oyuncular için anlamlı bir yenilik oluşturuyor. Favori karakterimizin alıştığımız yetenek setini kısmen değiştirerek farklı kombinasyonlar deneyebiliyor ve onu kendi oyun tarzımıza biraz daha uygun hâle getirebiliyoruz. Bu sistem, Limit Breaker Journey’deki karakter geliştirme mantığıyla da uyum sağlıyor. Genişleme paketinin farklı bölümleri böylece tek bir amaç etrafında birleşiyor: oyuncunun seçtiği karakterle daha güçlü bir bağ kurması.

Kostümlerin bazı özel saldırılarla birlikte sunulması ise hem olumlu hem de tartışmalı bir tercih. Bir yandan karakterlerin serinin farklı dönemlerindeki hâllerini daha doğru biçimde canlandırmamıza olanak tanıyor. Diğer yandan oynanış seçeneklerinin belirli kostümlere bağlanması, yalnızca görsel tercih yapmak isteyen oyuncuların hareket seti konusunda da seçim yapmak zorunda kalmasına neden olabiliyor.

Yine de Sparking! ZERO’nun temelinde rekabetçi dengeden çok Dragon Ball evrenindeki hayalî karşılaşmaları canlandırma düşüncesi bulunuyor. Bu açıdan bakıldığında yeni kostümler, saldırılar ve arenalar paketin karakter kadrosunu tamamlayan değerli eklemeler hâline geliyor. Tek başlarına genişleme paketini satın almak için yeterli olmayabilirler ancak Limit Breaker Journey ve yeni dövüşçülerle bir araya geldiklerinde Super Limit-Breaking NEO’nun kapsamını belirgin biçimde artırıyorlar.

Dövüşlere eklenen yeni taktiksel seçenekler

Super Limit-Breaking NEO ile aynı dönemde yayımlanan ücretsiz güncelleme, Sparking! ZERO’nun dövüş sistemini iki yeni mekanikle genişletiyor: Sparking Boost ve Chain Blast. Bu yenilikler genişleme paketinin ücretli içeriğine dâhil değil. Dolayısıyla Super Limit-Breaking NEO’yu satın almayan oyuncular da güncellemeyi indirerek bu mekaniklerden yararlanabiliyor.

Sparking Boost, adından da anlaşılabileceği gibi Sparking modunun gücünü kısa süreliğine daha da artırıyor. Sparking modundayken yüksek miktarda Skill Stock harcayarak etkinleştirdiğimiz mekanik, karakterimizin saldırı gücüne önemli bir destek sağlıyor. Bu sayede rakibin savunmasını kırdığımız doğru anda oldukça yüksek hasar verebiliyor ve karşılaşmanın gidişatını kısa sürede değiştirebiliyoruz.

Ancak Sparking Boost tamamen risksiz bir güçlendirme değil. Etkisi sona erdiğinde karakterimizin istatistikleri geçici olarak düşüyor. Bu nedenle mekanik, fırsat bulduğumuz her anda kullanabileceğimiz sıradan bir destekten çok, doğru zamanlamayı gerektiren bir kumar gibi çalışıyor. Etkinleştirdiğimiz süre içerisinde avantajımızı değerlendiremezsek karşılaşmanın devamında kendimizi daha savunmasız bir konumda bulabiliyoruz.

Bu risk ve ödül dengesi, Sparking moduna yeni bir karar katmanı ekliyor. Daha önce bu moda geçtiğimizde çoğunlukla saldırı baskımızı artırmaya ve Ultimate Blast kullanmak için uygun anı yakalamaya çalışıyorduk. Sparking Boost ise elimizdeki Skill Stock miktarını, rakibin kalan canını ve güçlendirme sonrasında yaşayacağımız zayıflığı da hesaba katmamızı gerektiriyor.

Özellikle karşılaşmanın sonlarına doğru kullanıldığında oldukça etkili olabilen sistem, bitirici bir hamle yapmak isteyen oyuncuları ödüllendiriyor. Buna karşılık rakibin savunması güçlü olduğunda veya saldırılarımızdan kaçmayı başardığında, harcadığımız kaynakların karşılığını alamadan dezavantajlı duruma düşebiliyoruz. Böylece Sparking modunun zaten yüksek olan temposu, daha gergin ve hesaplı bir hâl alıyor.

Chain Blast ise takım savaşlarını geliştiren yeni bir kombo seçeneği sunuyor. Rakibimizi havaya savurduktan sonra yedekteki karakterlerden birine geçiş yapabiliyor ve saldırıyı yeni dövüşçümüzün Blast hamlesiyle sürdürebiliyoruz. Karakter değiştirme işlemini yalnızca yaralanan dövüşçüyü dinlendirmek veya farklı bir eşleşme oluşturmak için kullanmak yerine doğrudan kombonun bir parçasına dönüştürebiliyoruz.

Bu mekanik, takım oluştururken yalnızca karakterlerin bireysel gücünü değil, hareket setlerinin birbirleriyle ne kadar uyumlu olduğunu da düşünmemizi sağlıyor. Rakibi uygun açıyla savuran bir dövüşçüyü güçlü bir Blast saldırısına sahip takım arkadaşıyla eşleştirmek, oldukça yıkıcı takip saldırıları oluşturmamıza imkân tanıyor. Bunun sonucunda takım savaşları tek karakterli mücadelelerden daha farklı ve daha planlı bir oynanış sunmaya başlıyor.

Chain Blast’ın görsel tarafı da Sparking! ZERO’nun ruhuna son derece uygun. Bir karakterin rakibini havaya fırlatmasının hemen ardından takım arkadaşının savaşa girerek saldırıyı devam ettirmesi, Dragon Ball anime ve filmlerindeki ortak mücadeleleri andıran gösterişli anlar ortaya çıkarıyor. Mekanik yalnızca hasar artıran teknik bir seçenek olarak kalmıyor, oyunun zaten güçlü olan sinematik sunumunu da besliyor.

Bununla birlikte iki mekanik de Sparking! ZERO’nun temel savaş sistemini baştan aşağı değiştirmiyor. Sparking Boost mevcut kaynak yönetimine yeni bir risk eklerken Chain Blast takım karşılaşmalarındaki geçişleri daha işlevsel hâle getiriyor. Her ikisi de oyunun iki yılın ardından biraz daha taze hissettirmesine katkı sağlıyor ancak tek başlarına Super Limit-Breaking NEO’nun değerini belirleyen yenilikler değiller.

Ücretsiz sunulmaları da bu noktada önemli. Genişleme paketinin değerini değerlendirirken Sparking Boost ve Chain Blast’ı ücretli içeriklerin arasına dâhil etmemek gerekiyor. Paketi satın alan oyuncular bu mekaniklerden yeni karakterler ve Limit Breaker Journey ile birlikte yararlanıyor olsa da güncellemenin asıl katkısı, tüm oyuncu topluluğunun savaş sistemine yeni seçeneklerle devam edebilmesini sağlaması oluyor.

Sparking! ZERO’ya dönmek için yeterli mi?

Super Limit-Breaking NEO’yu yalnızca eklenen karakterlerin sayısıyla değerlendirmek, paketin asıl amacını gözden kaçırmamıza neden olabilir. Genişleme paketinin en önemli katkısı, Sparking! ZERO’nun mevcut sistemlerini birbirine bağlayan daha uzun soluklu bir ilerleme yapısı sunması. Limit Breaker Journey, favori karakterimizi seçip geliştirmemize imkân tanırken yeni dövüşçüler, arenalar ve özelleştirme seçenekleri de bu yolculuğu destekliyor.

Özellikle ana oyunun tek oyunculu içeriklerini tamamladıktan sonra Sparking! ZERO’dan uzaklaşan oyuncular için Limit Breaker Journey, geri dönmek adına anlamlı bir neden oluşturuyor. Mod, yeni bir hikâye anlatmak yerine oyunun temel dövüş mekaniklerini karakter gelişimiyle birleştiriyor. Bu nedenle sinematik sahnelerle dolu yeni bir Dragon Ball macerası bekleyenler açısından hayal kırıklığı yaratabilir. Karakterini giderek güçlendirmekten ve farklı gelişim yolları denemekten hoşlanan oyuncular ise paketin en kapsamlı içeriğini burada bulacaktır.

Super Limit-Breaking NEO’nun sunduğu karakter seçimi de belirli bir oyuncu kitlesi için oldukça cazip. Özellikle klasik Dragon Ball ve Dragon Ball GT dönemlerini sevenler, ana oyundaki önemli boşluklardan bazılarının doldurulduğunu görebiliyor. Grandpa Gohan, Demon King Piccolo, Mercenary Tao, Super 17 ve Pikkon gibi isimler, yalnızca kadrodaki toplam sayıyı artırmakla kalmıyor; serinin farklı dönemlerinden yeni karşılaşmalar hazırlayabilmemize de olanak tanıyor.

Buna karşın Dragon Ball’un bu dönemlerine özel bir ilgisi bulunmayan ve ana oyunun mevcut kadrosundan memnun olan oyuncular için 33 yeni karakter, tek başına yeterince güçlü bir satın alma nedeni olmayabilir. Üstelik dönüşümlerin ayrı dövüşçüler olarak sayılması nedeniyle paketin sunduğu gerçek çeşitlilik, ilk bakışta görünen rakamdan biraz daha sınırlı. Yeni karakterler arasında özgün biçimde tasarlanmış isimler bulunmasına rağmen kadronun tamamı aynı ölçüde önemli hissettirmiyor.

Dört yeni arena ve 20’den fazla özelleştirme seçeneği de paketin kapsamını artırıyor ancak bunlar daha çok ana içeriği tamamlayan eklemeler niteliğinde. Arenaların sayısı, genişleyen karakter kadrosuyla karşılaştırıldığında mütevazı kalıyor. Yeni kostümler ve alternatif saldırılar ise favori karakterlerini uzun süredir kullanan oyuncular için daha anlamlı bir çeşitlilik sağlıyor.

Sparking Boost ve Chain Blast’ın ücretsiz güncellemeyle sunulması, genişleme paketinin değerini değerlendirirken dikkat edilmesi gereken bir diğer nokta. Dövüş sistemine eklenen bu iki mekanik, Super Limit-Breaking NEO’yu satın almadan da kullanılabiliyor. Dolayısıyla paketin ücretli kısmının değerini yeni tek oyunculu mod, karakterler, arenalar ve özelleştirme seçenekleri üzerinden değerlendirmek gerekiyor.

Super Limit-Breaking NEO, Sparking! ZERO’yu tamamen farklı bir oyuna dönüştürmüyor. Ana oyunun dövüş sistemini beğenmeyen veya gösterişli karşılaşmaların bir süre sonra tekrara düştüğünü düşünen oyuncuların fikrini değiştirecek köklü bir yenilik sunmuyor. Bunun yerine mevcut yapıyı daha fazla karakter, daha kişisel bir gelişim sistemi ve yeni karşılaşma seçenekleriyle genişletiyor.

Bu nedenle paket en çok Sparking! ZERO’nun oynanışını hâlâ seven, favori karakterine daha fazla zaman ayırmak isteyen ve serinin eksik kalan isimlerini kadroda görmeyi bekleyen oyunculara hitap ediyor. Yalnızca yeni bir hikâye deneyimi arayanlar veya ana oyundan kısa süre içerisinde sıkılanlar içinse aynı ölçüde güçlü bir geri dönüş nedeni oluşturmayabilir.

Sonuç olarak Super Limit-Breaking NEO, genişleme paketi tanımının hakkını büyük ölçüde veren bir içerik sunuyor. Limit Breaker Journey’nin getirdiği karakter gelişimi, paketi sıradan bir dövüşçü koleksiyonundan ayırırken yeni kadro da Dragon Ball tarihinin uzun süredir göz ardı edilen bazı bölümlerini oyuna taşıyor. Eksikleri ve tekrar riski bulunsa da Sparking! ZERO’ya yeniden dönmek isteyen oyuncular için bugüne kadar yayımlanan en kapsamlı ek içerik olmayı başarıyor.

The post DRAGON BALL: Sparking! ZERO – Super Limit-Breaking NEO inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Sword Art Online ne ola?

Sword Art Online, Reki Kawahara’nın aynı adlı light novel serisinden uyarlanan ve 2012 yılında yayınlanan animesiyle dünya çapında büyük bir popülerlik kazanan bir yapım. Hikâye, oyuncuların tam dalış (FullDive) teknolojisi sayesinde bilinçlerini sanal gerçeklik dünyasına aktardıkları Sword Art Online adlı MMORPG’de geçiyor. Ancak oyuna giriş yapan on bin oyuncu, geliştirici Akihiko Kayaba tarafından içeride mahsur bırakılıyor. Oyundan çıkış yapmanın tek yolu, uçan kale Aincrad’ın 100 katını tamamlayarak oyunu bitirmek. Üstelik oyunda hayatını kaybedenlerin gerçek dünyada da yaşamını yitirmesi, bu sanal macerayı ölüm kalım mücadelesine dönüştürüyor.

Echoes of Aincrad ise serinin en sevilen hikâyesi olarak kabul edilen Aincrad Saga’sını yeniden ele alıyor ve oyunculara kendi yaratacakları bir karakterle bu maceranın bir parçası olma fırsatı tanıyor.

Echoes of Aincrad inceleme – Eski hikaye, yeni yüz

Echoes of Aincrad, alışık olduğumuz Sword Art Online oyunlarından farklı olarak bizi Kirito’nun yerine koymuyor. Bunun yerine tamamen kendi oluşturduğumuz bir karakterle Aincrad’ın ölümcül dünyasına adım atıyor ve hikâyeyi kendi bakış açımızdan deneyimliyoruz. Kirito, Asuna ve serinin diğer ikonik karakterleri yolculuğumuz boyunca zaman zaman karşımıza çıksa da bu kez sahnenin merkezinde bizim avatarımız yer alıyor.

Oyun, Sword Art Online beta testinin son günü ile başlıyor. Bu kısmı oyunun ücretsiz demosunda da oynayabiliyor ve kayıt dosyanızı tam sürüme aktarabiliyorsunuz. Sword Art Online’ın resmi açılış gününde on bin oyuncuyla birlikte oyuna giriş yapıyor, kısa süre sonra da Akihiko Kayaba’nın ölümcül planının bir parçası olduğumuzu öğreniyoruz. Aincrad’dan kurtulmanın tek yolu, yüz katlı kaleyi tamamlamak. Ancak Echoes of Aincrad, bu tanıdık hikâyeyi birebir anlatmak yerine oyuncuya özel olaylar, yeni karakterler ve alternatif senaryolarla zenginleştirerek seriye farklı bir bakış açısı kazandırıyor.

Oyunun anime estetiğini başarıyla yansıtan görsel tasarımı ise beni yaklaşık on dört yıl önce Sword Art Online’ı ilk kez izlediğim günlere götürdü. Özellikle seriyi yakından takip eden oyuncuların fark edeceği küçük ama etkileyici detaylar, nostalji hissini güçlendiriyor. Bunlardan biri de karakter yaratma sürecinde karşımıza çıkıyor. Oyunda karakter yaratmamıza rağmen beta aşamasında bize geçici bir avatar veriliyor ve hikâyenin kritik anında, animede olduğu gibi tüm oyuncular gerçek dünyadaki görünümlerine geri dönüyor. Tam bu noktada bizim karakterimiz de oluşturduğumuz görünüme kavuşuyor. Animeyi birebir yansıtan bu küçük dokunuş, daha ilk saatlerden itibaren kendimi gerçekten Aincrad’ın içinde hissetmemi sağlayan hoş sürprizlerden biri oldu.

Sunumda ise biraz karışık fikirdeyim. Oyunun hikâyesi bazen iyi hazırlanmış ara sahneler ile sunulurken, bazen de çok robotik ve basite kaçmış yakın plan çekimler ile de geçiştirilmiş. Bu anlarda oyun bir ya da iki nesil eski bir yapım oynuyormuşsunuz hissi bile verebiliyor. Teknik analizde bu konuya daha detaylı değineceğim. 

Dijital esaret

Aksiyon rol yapma türünde olan Echoes of Aincrad, şehirler, açık alanlar ve zindanlar üçgeninde sizi döndüren bir oyun. Açık dünya bir yapı olmadığı gibi bölgeler arasında serbest dolaşma imkanınız dahi yok. Oyunda bir bölgeye sadece görev alarak geçebiliyoruz ve buraya kadar okeyim. Ancak bölgelerde de sadece görevin belirlediği sınırlar içinde gezebiliyoruz. Açık görünen bir yol var ve ötesinde ne var merak mı ediyorsunuz? Eğer görev sınırları dışındaysa izin yok.

Bir süre sonra da her şey A noktasından B noktasına ulaş, güvenli bölgeleri aç ve bölüm sonu canavarını kes moduna dönüyor. Bu arada bu sınırlara karşın bölüm tasarımları o kadar sığ ki anlatamam. Çayır çimen gezdiğimiz bölgelerde bu bir yere kadar tamam, ama zindanlarda o kadar sırıtıyor ki bu durum, aynı yerlerden geçiyor hissi alıyor hatta çok karışık olmamasına karşın bu niteliksiz yapı yüzünden yolunuzu bile şaşırmaya başlayabiliyorsunuz.

“Peki bölüm tasarımları bu kadar vasatsa bizi bu oyuna ne çekebilir?” diye sorarsanız, cevabım öncelikle oyunun fena sayılmayan oynanış mekanikleri olabilir. Echoes of Aincrad tamamı yakın dövüş odaklı altı farklı silah seçeneği sunuyor. Her silahın kendi saldırı disiplini ve kullanıp seviye atladıkça öğrendiğiniz özel silah yetenekleri var. İşleri daha da eğlenceli hâle getiren kısım ise düşmanların uzuvlarını kopartabiliyor olmanız.

Uzuv kopartma sistemi genel olarak havalı olsun diye eklenmiş ama nadiren oyunda lehinize de çalıştığı senaryolar var. Mesela kalkanına yapışmış, her saldırınızı bloklayan bir koboldun kalkanını tutan kolunu kesip kopartabilir ve savunmasız hale getirebilirsiniz. Ya da bazı iri kıyım bossların bacağını kesip hareketlerini sınırlayabiliyoruz. Fikir olarak fena değil ama genel olarak havalı bitiriciler olarak tasarlanmışlar. Yine de animede ilk gördüğümde “Vay be!” dedirten bir şeyi oyunda da deneyim edebilmek hoş.

Karakterimiz düşman öldürdükçe ve görev tamamladıkça tecrübe puanı alıyor ve seviye atlıyor. Puanları dağıtma konusunda oldukça özgürsünüz. İstediğiniz değere dağıttığınız puanları az miktar altın karşılığında geri alabilir ve başka taraflara dağıtabilirsiniz. Aynı şeyi silah yetenekleri seviyeniz için de yapabiliyorsunuz. Bir silahta onuncu seviyeye ulaştığınızda artık yetenek kazanmak yerine yetenek puanları almaya başlıyorsunuz. Bu esnada bir yan görev açılıyor ve bunu tamamladığınızda puanlarınızı silah yeteneklerinizi kuvvetlendirmek için kullanabiliyorsunuz. Karakteriniz aynı anda üç yetenek kuşanabiliyor. 

Görevlerde yanımıza bir arkadaş alıyoruz (bazen hikaye kapasamında daha fazla kişi katılabiliyor) ve onlar da aktif şekilde mücadelede yer alıyor. Yapay zekaları oldukça agresif ve savaşlarda yardımcı oluyorlar, ayrıca bu karakterlerle aktif komut vererek bir destek bir de ofansif yan yetenek kullanabiliyorsunuz. Ofansif yetenekler iki kişinin aynı anda saldırdığı ağır hasar veren yetenekler olurken destek yetenekleri iyileştirme, defans artırma ya da düşmanı analiz etme gibi karakterden karaktere değişiklik gösteren şeyler oluyor.

Teknik analiz

Echoes of Aincrad teknik tarafta çok etkileyici bir yapım değil. PlayStation 5 yerine 4’e de çıksa aynı şeyi söylerdim. Grafikler kabul görür düzeyde detaylara sahip ama bu kadar büyük bir eserin “öze dönüş” projesinin daha ihtişamlı olmasını beklerdim. Daha önce değindiğim oyuncuyu özgür bırakmayan ve yavan bölüm tasarımları işleri biraz yokuşa sürüyor. Sword Art Online hayranlığım ve bir yere kadar keyif aldığım oynanış mekanikleri, iflah olmaz karakter kasma dürtümle birleşince oyun bir şekilde kendini götürdü ama Sword Art Online ile pek de ilgisi olmayan biri için piyasada tonla rol yapma oyunu varken Echoes of Aincrad ne kadar albenili görünür emin değilim. 

Oyunun optimizasyonu çok başarılı değil. Quality ve Performance arasında seçim yaparak kare sayısı ve görsel detay arasında bir seçim yapabiliyorsunuz. Sorun şu ki oyun o kadar üst düzey grafiklere sahip değil. PlayStation 5 Pro’da her türlü uçuşa geçmesi gereken oyunda performans modunu seçerseniz vejetasyon ve gölge gibi detayların düşürüldüğü rahatlıkla gözlemleyebiliyorsunuz.

Kalite modunda 4K çözünürlük hedefleniyor ve oyun, saniyede 30 kare hızına sabitleniyor. Ancak özellikle dış bölgelerde kare sayısının stabil kalamadığını belirteyim. Kapalı mekanlarda ise durum daha iyi. 60 kare sunan performans modunda ise 1440p hedefleyen dinamik çözünürlük karşımıza çıkıyor. İşi sadece çözünürlük düşürerek çözebilselermiş açıkçası performans modunu çok yadırgamayacaktım, zira anime stili görseller için 2K dinamik çözünürlük yeterli. Buna bir yama gelir mi bilmiyorum ama oyunun resmi sayfasında PC için bile önerilen sistemlerde 1080p / 60fps performans vereceği not düşüldüğü için pek bir beklentim yok.

Övsek mi dövsek mi

Yazı boyunca roller coaster misali bir yükseldik bir alçaldık. Çünkü Echoes of Aincrad çok uzun zamandır beklenen ideal Sword Art Online oyunu olma yolunda doğru yönde ama yamuk yumuk adımlar atmış bir yapım. Savaş mekanikleri anime serisindeki hissiyata yakın ve keyifli, silah yetenekleri ve karakter geliştirme işi de fena değil ve rol yapma oyunu sevenler için motive edici. Ama oyunun özellikle dünyası o kadar bomboş bir his veriyor ki…

Girişte beta fazının son anlarını oynuyorduk diye çok irdelemedim ama açılış gününde on bin oyuncu ile başbaşa kalıyoruz ve görevlere girdiğimizde… yine her yer bomboş? Nerede yüzlerce oyuncu? Echoes of Aincrad dünyası kesinlikle yaşamıyor ve heyecan verici değil.  Düşman çeşitliliği de çok fazla değil. Yan görevleri de atlamadan peşpeşe yaparsanız aynı yaratık ve bölüm sonu canavarlarını bıkkınlık verecek kadar çok göreceksiniz. 

En üzücü detay ise oyunun …çapı. Aincrad 100 kattan oluşuyor ve oyunda, spoiler değil – resmi sayfada paylaşılan bilgi – sadece ve sadece iki kat oynanabiliyor. İki kat. Animede toplamda 75 kat çıkıldığını hesaba katarsak bu işin nereye varacağını ve ne kadar işlenebileceğini de oldukça merak ediyorum. 

Echoes of Aincrad’ın bazı içeriklerinin standart sürümde bulunmaması da ayrıca dikkatimi çekti. Mesela oyunda tıpkı hikâyedeki gibi ölürseniz kayıt dosyanızın silindiği (yani oyunda gerçekten öldüğünüz) bir mod olan Death Game Mode bulunuyor. Ama Deluxe ya da Ultimate Edition satın almazsanız bu moda oyunun başında değil, oyunu bitirdikten sonra erişebiliyorsunuz. Yeni başlayanlar tasviye edeceğim bir mod değil, zira bazen düşmanlar çok ucuz numalaralar sizi öldürebiliyor ama gene de bunun bir zorluk seviyesi olarak sunulmak yerine oyun sonuna kilitlenmesi ve sadece özel edisyon sahiplerinin erken erişebilmesi biraz üzücü.

Oyunun hikayesine değişik bir bakış açısı getiren Unanswered // butterfly adlı bir film de yine sadece Ultimate Edition satın alanların erişimine açılmış durumda. İzlemezseniz devasa bir kaybınız olur mu, hayır… ama yine de bir edisyon arkasına saklanmış olması üzücü. Standart sürümün 3000TL, Ultimate sürümün de 4750TL olduğunu da not düşeyim bu arada. 

Bu macera bitmez

Echoes of Aincrad, Sword Art Online animesini sevmiş biri olarak beni oldukça heyecanlandırmıştı. En sevdiğim sagayı işliyordu ve önceki oyunlara göre daha kapsamlı görünüyordu. 30 saatlik oynanış sonunda bazı doğru adımlar atılmış olsa da gol olmamış bir oyun olduğunu söyleyebilirim. Ayrıca hikayeyi nihayete erdirme konusunda nasıl bir yol izlenecek, oyun ya da içerik başına 2-3 kat koyulan bir formül ile ne kadar ilerlenebilir emin değilim. Sword Art Online animesine aşinaysanız, “Sonunu düşünen kahraman olmaz” modunda detaylara takılmadan popüler bir animenin dünyasında maceradan maceraya koşmak dışında beklentiniz yoksa oyun sizi eğlendirecektir. Diğer grupta kalan oyuncular için de bitirmesi en az 2-3 saat süren, oyun hakkında yeterli izlenim sahibi olmanızı sağlayacak dolu dolu bir demo olduğunu tekrar hatırlatayım.

The post Echoes of Aincrad inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Oyuncular kısa süre içerisinde Aincrad’dan çıkış yapamadıklarını ve oyun içerisinde ölmelerinin gerçek dünyada da hayatlarını kaybetmeleri anlamına geldiğini öğreniyor. Yaşanan şaşkınlık, umutsuzluk ve karşılıklı suçlamaların ardından oyuncuların tek seçeneği, Aincrad’ın katlarını tamamlayarak oyunu bitirmek oluyor.

Echoes of Aincrad fragmanı tanıdık karakterleri geri getiriyor

Echoes of Aincrad’da oyuncular, diğer oyuncuları bir araya getiren ve Aincrad’dan kurtulmak için mücadele eden kendi kahramanlarının rolünü üstlenecek. Seri tarihinde ilk kez ana karakterlerden biri yerine kapsamlı özelleştirme seçenekleriyle oluşturulan özgün bir karakter kontrol edilecek.

Macera boyunca oyunculara Asuna, Agil ve Lisbeth gibi Sword Art Online hayranlarının yakından tanıdığı karakterler eşlik edecek. Her partner kendisine özgü bir özel yeteneğe ve savaş içerisindeki rolünü belirleyen farklı özelliklere sahip olacak.

Oyundaki Switch System sayesinde partnerlerin davranış biçimleri de değiştirilebilecek. Oyuncular, takım arkadaşlarının bağımsız olarak savaşmasını sağlayabilecek veya onları destek odaklı bir role geçirerek saldırıları karşılamalarından ve alınan hasarı paylaşmalarından yararlanabilecek.

Echoes of Aincrad, 10 Temmuz 2026 tarihinde PlayStation 5, Xbox Series X|S ve Steam üzerinden PC için piyasaya çıkacak. Oyunun ön siparişleri şu anda açık durumda. Oynanabilir demosu ise satıldığı tüm platformlarda indirilebilir durumda. Ayrıca oyun için hazırladığımız inceleme ilerleyen günlerde sitemizde yayınlanacak; bizi takip etmeye devam edin!

The post Yeni Echoes of Aincrad fragmanı yayınlandı appeared first on Başlat Tuşu.

Yeni fragman; futbol, azim, rekabet ve takım ruhu temalarını anime esintili görsellikle bir araya getiriyor. Japonya Milli Takımı’nın dünya sahnesinde zirveye ulaşma hedefini merkeze alan video, oyuncuların ortak amaç doğrultusunda nasıl kenetlendiğini gösteriyor.

Japonya dünya şampiyonluğu için sahaya çıkıyor

Captain Tsubasa 2: World Fighters’ın yeni fragmanı, Japonya’nın World Youth Championship öncesindeki yükselişini konu alıyor. Takımın hedefi ise oldukça net: dünyanın en güçlü rakiplerini geride bırakıp şampiyonluğa ulaşmak.

Fragmanda yalnızca Japonya değil, farklı ülkelerin milli takımları da ön plana çıkıyor. Böylece oyunun küresel rekabet yapısı ve Japonya’nın karşısına çıkacak zorlu rakipler hakkında ilk izlenimler sunuluyor.

Anime tarzı aksiyon ve özel teknikler öne çıkıyor

Captain Tsubasa serisinin yıllardır öne çıkan abartılı futbol aksiyonu, yeni fragmanda bir kez daha kendini gösteriyor. Hızlı sahneler, dramatik karşılaşmalar ve karakterlere özgü özel teknikler, oyunun anime ruhunu koruduğunu ortaya koyuyor.

“Battle of the Strongest” fragmanı, Japonya Milli Takımı’nın yalnızca fiziksel olarak değil, takım ruhu ve kararlılık açısından da gelişimini vurguluyor. Yoğun rekabet sahneleriyle birlikte oyuncuların dünya şampiyonluğu yolunda karşılaşacağı engeller de ön plana çıkarılıyor.

Captain Tsubasa 2: World Fighters ön siparişe açıldı

Captain Tsubasa 2: World Fighters için ön siparişler PlayStation 5, Xbox Series X|S ve PC için Steam üzerinden açılmış durumda. Oyunun Nintendo Switch sürümü için fiziksel ön siparişler de başladı.

Ön sipariş veren oyunculara 2026 Japonya Milli Takım Forması ve World Youth Forması bonus olarak sunulacak. Ayrıca Early Unlock Pack ile Brazil Youth Team’e erken erişim sağlanacak ve “Moete Hero” arka plan müziği de bu paketle birlikte gelecek.

Deluxe ve Ultimate Edition içerikleri açıklandı

Oyunun Deluxe Edition sürümü ana oyunun yanı sıra Season Pass içerecek. Season Pass kapsamında DLC Character Pack 1, DLC Character Pack 2 ve DLC Character Pack 3 yer alacak. Bu paketlerle oyuna yeni oynanabilir karakterler eklenecek. Ek içeriklerle ilgili daha fazla detayın ilerleyen dönemde paylaşılması bekleniyor.

Ultimate Edition ise ana oyun ve Season Pass’e ek olarak beş özel forma, iki ana menü teması, üç top özelleştirmesi, ek kişiselleştirme içerikleri ve erken açılan bonus öğeler sunacak.

Ayrıca kayıt verisi bonusu da oyunda yer alacak. Bu bonus kapsamında Nankatsu Middle School Forması, Toho Academy Forması ve bir top özelleştirme öğesi oyunculara verilecek.

Captain Tsubasa 2: World Fighters, serinin anime ruhunu modern futbol aksiyonuyla birleştirerek dünya sahnesinde geçen daha büyük ölçekli bir rekabet sunmaya hazırlanıyor.

İlgili içerik: Captain Tsubasa: Rise of New Champions inceleme

The post Captain Tsubasa 2: World Fighters yeni fragman yayınlandı appeared first on Başlat Tuşu.

The Blood of Dawnwalker çıkış tarihi ne zaman?

Rebel Wolves ve Bandai Namco Entertainment, The Blood of Dawnwalker’ın 3 Eylül’de PC, PlayStation 5 ve Xbox Series X/S için çıkış yapacağını açıkladı. Oyun, karanlık fantezi atmosferini açık dünya aksiyon RPG yapısıyla bir araya getirecek.

Yeni oynanış fragmanı, oyuncuların çıkış gününde nasıl bir deneyimle karşılaşacağını göstermeyi hedefliyor. Fragmanda Coen’in Dawnwalker güçleri, vampir tehdidi, karanlık atmosfer ve Vale Sangora’nın tehlikeli dünyası öne çıkarıldı.

Geliştirici ekip ayrıca oyunun tamamen 14. yüzyılda geçeceğini ve kendi içinde tamamlanan bir hikaye sunacağını doğruladı. Buna göre The Blood of Dawnwalker, devam oyunlarına açık kapı bıraksa da hikayesini yarım bırakmayacak. Oyuncuların macera boyunca verdiği kararlar, Coen ile Brencis arasındaki çatışmanın sonucunu şekillendirecek.

Dawnwalker Saga farklı çağlara uzanacak

Summer Game Fest 2026’da yalnızca The Blood of Dawnwalker fragmanı gösterilmedi. Rebel Wolves, aynı etkinlikte serinin geleceğine dair bir CGI teaser da yayınladı. Bu kısa video, Dawnwalker Saga’nın ilerleyen oyunlarda çok daha farklı dönemlere ve bölgelere uzanacağını gösterdi.

CGI teaser’da Coen, alışılmış 14. yüzyıl atmosferinden tamamen farklı bir ortamda, modern 21. yüzyıl dünyasında görülüyor. Geliştiricilere göre Dawnwalker serisinin sonraki oyunları farklı yüzyılları, kıtaları ve kültürleri kapsayacak. Böylece seri, yalnızca Orta Çağ karanlık fantezisiyle sınırlı kalmayacak.

Ancak Rebel Wolves, bu geniş kapsamın zaman yolculuğu anlamına gelmediğinin de altını çiziyor. Stüdyonun açıklamasına göre her Dawnwalker oyunu bağımsız bir hikaye anlatacak. Serinin her halkası kendi içinde tamamlanacak ve oyuncuları cevapsız kalan olay örgüleriyle baş başa bırakmayacak.

Konrad Tomaszkiewicz: “Her oyun bağımsız olacak”

Rebel Wolves kurucu ortağı ve oyun yönetmeni Konrad Tomaszkiewicz, Summer Game Fest sunumunun bazı oyuncuları şaşırtmış olabileceğini belirtti. Coen’in hikayesinin modern zamana uzanacağı fikrinin beklenmedik görünebileceğini söyleyen Tomaszkiewicz, buna rağmen her oyunun bağımsız yapıda olacağını vurguladı.

Tomaszkiewicz, The Blood of Dawnwalker’ın başından beri kendi içinde tamamlanan bir hikaye olarak tasarlandığını ifade etti. Stüdyo, ilk oyunun çıkışına yaklaşırken serinin daha geniş planını da oyuncularla paylaşmak istiyor.

Narrative Director Jakub Szamałek ise Coen karakterinin ve Dawnwalker güçlerinin büyük bir potansiyel taşıdığını söyledi. Szamałek’e göre Coen’in yolculuğu, oyuncuların sevdiği karanlık 14. yüzyıl fantezi dünyasında başlayacak. Ancak Karpat Dağları gibi kendine özgü bir bölgenin seçilmesi, bu tanıdık atmosfer içinde bile oyunculara sürprizler sunacak.

Coen ve Brencis’in hikayesi ilk oyunda tamamlanacak

Jakub Szamałek, The Blood of Dawnwalker’da Coen ile Brencis arasındaki çatışmanın sonuca ulaşacağını belirtti. Buna rağmen dikkatli oyuncuların, Dawnwalker Saga’nın daha büyük hikayesine dair bazı ipuçları bulabileceği de açıklandı.

Bu açıklama, The Blood of Dawnwalker’ın tek başına tamamlanmış bir oyun olacağını ancak aynı zamanda daha büyük bir anlatı evreninin başlangıcını oluşturacağını gösteriyor. Rebel Wolves, ilk oyunda hem Coen’in kişisel hikayesini anlatmayı hem de serinin ileride farklı çağlara yayılacak temelini atmayı hedefliyor.

The Blood of Dawnwalker, 3 Eylül’de PC, PlayStation 5 ve Xbox Series X/S için çıkış yapacak.

İlgili içerik: The Blood of Dawnwalker sistem gereksinimleri: Minimum ve önerilen PC donanımları neler?

The post The Blood of Dawnwalker için iki yeni fragman yayınlandı appeared first on Başlat Tuşu.

Little Nightmares II Enhanced Edition inceleme: Mini mini Mono, bahtsız Six

Little Nightmares II, oyuncuyu Mono adlı küçük bir çocuğun kontrolünü devrediyor. Yüzünü kese kağıdından bir maske ile gizleyen Mono, uzaklardaki Sinyal Kulesi tarafından bozulan tekinsiz bir dünyada hayatta kalmaya çalışıyor. Yolculuğu sırasında sarı yağmurluğuyla serinin simge karakteri haline gelen Six ile karşılaşıyor ve ikili, bu çarpık dünyanın ardındaki sırları çözmek için birlikte ilerliyor. Ancak Little Nightmares evreninde hiçbir şey doğrudan anlatılmadığı için hikayenin asıl gücü, diyaloglardan değil, görüntülerden, mekanlardan ve sessizlikten geliyor.

Çocukluk korkularının karanlık bir masalı

Little Nightmares II’nin en güçlü tarafı, korkuyu doğrudan oyuncunun üzerine fırlatmaması. Bu oyunda korku çoğu zaman bağıran yaratıklardan, jump scare ya da kanlı sahnelerden doğmuyor. Asıl rahatsızlık hissi, dünyanın kendisinin bozuk olmasından kaynaklanıyor. Ormanda yürürken, okul koridorlarında saklanırken ya da hastanenin karanlık odalarında ilerlerken her mekan oyuncuya “burada olmamalısın” hissini veriyor.

Oyunun atmosferi özellikle ölçek duygusuyla güçleniyor. Mono ve Six çok küçük, çevrelerindeki dünya ise aşırı büyük, kirli ve tehditkar. Sandalyeler, kapılar, masalar, oyuncaklar ve televizyonlar bile bu evrende sıradan nesneler gibi görünmüyor. Her şey çocuk gözünden büyümüş, çarpılmış ve kabusa dönüşmüş gibi duruyor.

Bu yaklaşım, Little Nightmares II’yi klasik bir korku oyunundan ayırıyor. Oyunun asıl derdi oyuncuyu sürekli korkutmak değil, onu huzursuz etmek. Bu huzursuzluk da oyunun sonuna kadar neredeyse hiç dağılmıyor.

Enhanced Edition neyi değiştiriyor?

Enhanced Edition, Little Nightmares II’nin temel yapısını değiştirmiyor. Hikaye aynı, bölüm akışı aynı, bulmacalar aynı ve genel oynanış iskeleti korunuyor. Fakat görsel kalite, performans, yükleme süreleri ve ses tasarımı tarafında yapılan iyileştirmeler oyunun atmosferine ciddi katkı sağlıyor.

Nintendo Switch 2 sürümünde en dikkat çekici farklardan biri 60 FPS desteği. Yüksek çözünürlük ve geliştirilmiş görsel efektler de oyunun dünyasını daha güçlü gösteriyor. Little Nightmares II zaten sanat tasarımıyla öne çıkan bir oyundu. Enhanced Edition ile ışıklandırma, gölgeler, çevre detayları ve parçacık efektleri daha belirgin hale geliyor. Tozlu odalar, karanlık koridorlar, televizyon ışıkları ve puslu dış mekanlar artık daha temiz ve etkileyici görünüyor. Bu da Little Nightmares II gibi görsel anlatıma yaslanan bir oyun için oldukça değerli.

Atmosfer hala oyunun en büyük silahı

Little Nightmares II’nin sanat tasarımı, aradan geçen yıllara rağmen etkisini koruyor. Oyunun her bölümü kendi içinde ayrı bir kabus gibi tasarlanmış. Ormandaki avcı bölümü daha ilkel ve vahşi bir korku hissi yaratırken, okul bölümü çocukluk travmalarını, zorbalanma gibi toplumsal problemleri rahatsız edici bir şekilde yeniden yorumluyor. Hastane ise serinin en gerilimli ve görsel olarak en akılda kalıcı alanlarından biri olarak öne çıkıyor.

Enhanced Edition, bu alanların etkisini artırıyor. Daha net görüntü ve geliştirilmiş efektler sayesinde arka plandaki küçük detayları fark etmek kolaylaşıyor. Duvarlardaki lekeler, nesnelerin yerleşimi, ışığın odaya düşme biçimi ve karakter animasyonları, hikayeyi sözsüz şekilde desteklemeye devam ediyor.

Oyunun görsel dili o kadar güçlü ki, çoğu zaman ne olduğunu tam olarak anlamasanız bile ne hissetmeniz gerektiğini biliyorsunuz. Bu, Little Nightmares II’nin en büyük başarılarından biri. Oyun size hiçbir açıklama yapmıyor, tek parça diyalog bile yok ama bulunduğunuz dünyanın yanlış, bozuk ve tehlikeli olduğunu her saniye hissettiriyor.

Oynanış basit ama etkili

Little Nightmares II, temel olarak sinematik platform, bulmaca ve gizlilik unsurlarını bir araya getiriyor. Mono ile çevredeki nesneleri itiyor, çekiyor, tırmanıyor, saklanıyor ve zaman zaman düşmanlardan kaçıyor ve belirli sekanslarda çevrede bulduğumuz objelerle saldırı yapabiliyoruz. Six ise bazı noktalarda size yardım ediyor. Birlikte kapıları açıyor, yüksek yerlere ulaşıyor ya da bazı engelleri aşmaya çalışıyorsunuz.

Oynanış derinlik açısından çok karmaşık değil. Oyunun amacı, mekanik çeşitlilikten çok atmosferi ve gerilimi korumak. Bu nedenle bulmacalar genellikle çevreyi dikkatli incelemeye dayanıyor. Nereye tırmanmanız gerektiğini, hangi nesneyi hareket ettireceğinizi ya da düşmanı nasıl atlatacağınızı anlamaya çalışıyorsunuz.

Bununla birlikte oyunun bazı bölümlerinde deneme yanılma hissi hala mevcut. Özellikle kaçış sahnelerinde ne yapmanız gerektiğini ilk seferde anlamak her zaman kolay olmayabiliyor. Bazen yanlış yöne koştuğunuz, zamanlamayı kaçırdığınız ya da oyunun sizden ne istediğini geç fark ettiğiniz anlar yaşanıyor. Bu durum oyunun temposunu kısa süreliğine bozabilse de otomatik kayıt noktaları aşırı derecede bonkör ve neredeyse öldüğünüz yerin birkaç adım gerisinden oyuna dönüyorsunuz.

Little Nightmares II genel olarak başarılı bir ritme sahip. Oyun ne bulmacalarda fazla oyalanıyor ne de aksiyon dozunu gereksiz yere artırıyor. Kısa süren ama yoğun bir deneyim sunuyor.

Mono ve Six arasındaki sessiz bağ

Little Nightmares II’nin duygusal tarafı, Mono ve Six arasındaki ilişkiden geliyor. İki karakter de hiç konuşmuyor. Buna rağmen aralarındaki bağ, küçük animasyonlar ve birlikte yapılan hareketler üzerinden kuruluyor. Six’in Mono’ya el uzatması, onu beklemesi ya da birlikte bir engeli aşmaları, oyunun sessiz anlatısını güçlendiriyor.

Bu ilişki oyunun finaline doğru daha da önemli hale geliyor. Little Nightmares II’nin sonu, serinin genel karanlık tonuna uygun şekilde akılda kalıcı ve rahatsız edici. Oyunun hikayeyi açıkça anlatmaması bazı oyuncular için eksiklik gibi görünebilir. Fakat Little Nightmares evreninin etkisi biraz da burada yatıyor. Oyun her şeyi açıklamadığı için bittikten sonra da akılda kalıyor.

Ses tasarımı kabusu tamamlıyor

Enhanced Edition’ın dikkat çeken taraflarından biri de geliştirilmiş 3D ses deneyimi. Nintendo tarafında buna çok alışık değiliz ama Switch 2 ile işin artık hakkı daha çok verilmeye başlandı ve Little Nightmares II gibi atmosfer odaklı bir oyunda ses tasarımı, görsellik kadar önemli. Tahta zeminin gıcırtısı, uzaktan gelen televizyon uğultusu, düşmanların ayak sesleri ve çevredeki küçük sesler, gerilimi sürekli canlı tutuyor ve oyunun içine girmeyi kolaylaştırıyor.

Müzik ise ölçülü kullanılıyor. Little Nightmares II çoğu zaman sessizliği tercih ediyor. Bu sessizlik, oyuncuyu daha dikkatli hale getiriyor. Bir ses duyduğunuzda bunun önemli olduğunu hemen anlıyorsunuz. Bu da gerilimi yapay şekilde yükseltmek yerine doğal biçimde kuruyor.

Little Nightmares II Enhanced Edition Nintendo Switch 2’de nasıl hissettiriyor?

Nintendo Switch 2, Little Nightmares II Enhanced Edition için oldukça uygun bir platform hissi veriyor. Oyunun yapısı, kısa bölümler halinde oynanmaya elverişli. El konsolu modunda da atmosferini büyük ölçüde koruyor. Ancak Little Nightmares II’nin karanlık görsel yapısı nedeniyle oyunu mümkünse karanlık bir ortamda ve kulaklıkla oynamak deneyimi ciddi şekilde güçlendiriyor. İnceleme sürecimde oyunu birkaç gece uyku öncesi başucu oyunu olarak oynama şansım oldu ve inanılmaz bir deneyimdi.

TV modunda ise geliştirilmiş çözünürlük ve 60 FPS desteği daha belirgin hale geliyor. Büyük ekranda çevre detaylarını görmek daha kolay. Özellikle hastane ve şehir bölümlerinde görsel iyileştirmeler kendini daha net hissettiriyor.

Yükleme sürelerinin iyileştirilmiş olması da oyunun akışına katkı sağlıyor. Little Nightmares II’de ölmek deneyimin bir parçası olduğu için kısa yükleme süreleri önem kazanıyor. Bir kaçış sahnesini tekrar denediğinizde oyunun sizi fazla bekletmemesi, gerilimin dağılmasını engelliyor.

Eksikleri yok mu?

Little Nightmares II Enhanced Edition’ın içerik olarak hiçbir yenilikle gelmiyor. Enhanced Edition, mevcut oyunu daha iyi teknik koşullarda sunuyor. Eski sürüm ile fark bu kadar azken Switch 1 sürümü sahipleri için bir yükseltme opsiyonu sunmaması oyunun en büyük eksisi olarak dikkat çekiyor. Bu durum maalesef ilk oyunun Enhanced sürümünde de aynıydı. Hal böyleyken oyunu yakın zamanda bitirmiş birinin tekrar satın alma ya da yeniden oynama motivasyonu bulması güç olabilir.

Bir diğer sorun, orijinal oyundaki bazı küçük kontrol ve zamanlama problemlerinin tamamen ortadan kalkmamış olması. Mono’nun hareketleri bilinçli olarak ağır ve kırılgan hissettiriyor. Özellikle mücadele ettiğimiz anlarda çok net bir zamanlama tutturmazsanız tek hatada ölüyor ve sekansı defalarca tekrar etmek zorunda kalabiliyorsunuz. Bu atmosfer açısından doğru bir tercih olsa da bazı platform anlarında sinir bozucu olabiliyor.

Ayrıca hikayenin kapalı anlatım tarzı herkes için uygun değil. Little Nightmares II, olayları net şekilde açıklayan bir oyun değil. Daha çok semboller, mekanlar ve görsel ipuçları üzerinden ilerliyor. Bu tarzı sevenler için oyun çok etkileyici. Ancak daha açık hikaye anlatımı bekleyen oyuncular, finalden sonra bazı sorularla baş başa kalabilir.

Son karar

Little Nightmares II Enhanced Edition, zaten güçlü olan bir korku macerasını daha iyi teknik koşullarda sunan başarılı bir sürüm. Daha akıcı performans, yüksek çözünürlük, geliştirilmiş görsel efektler, daha iyi yükleme süreleri ve 3D ses desteği oyunun atmosferini güçlendiriyor. Bu iyileştirmeler oyunun temelini değiştirmiyor, fakat Little Nightmares II’nin karanlık dünyasını daha etkileyici hale getiriyor.

Daha önce Little Nightmares II oynamadıysanız, Enhanced Edition kesinlikle tercih edilmesi gereken sürüm. Oyunun kısa ama yoğun yapısı, güçlü sanat tasarımı ve unutulmaz atmosferi hala etkisini koruyor. Daha önce bitirenler için ise bu sürüm, özellikle Nintendo Switch 2’de daha akıcı ve temiz bir deneyim arayanlar için güzel bir geri dönüş bahanesi olabilir.

Little Nightmares II Enhanced Edition, çocukluk korkularını bozulmuş bir masal gibi anlatan, sessizliğiyle konuşan ve oyuncuyu uzun süre peşinden sürükleyen özel bir deneyim. Yeni bir oyun değil, ama bu kabusu yeniden görmek için en iyi yollardan biri.

The post Little Nightmares II Enhanced Edition inceleme (Nintendo Switch 2) appeared first on Başlat Tuşu.

Little Nightmares 2 Enhanced Edition, Switch 2’de orijinal oyuna kıyasla yükseltilmiş çözünürlük, daha hızlı yükleme süreleri ve iyileştirilmiş görseller içeriyor.

Little Nightmares II’de uzak bir kuleden gelen rahatsız edici sinyal seslerinin bozduğu bir dünyada hapsolmuş Mono adlı çocuğu kontrol ediyoruz. Yolculuk esnasında karşılaştığımız Six adlı diğer karakterle bir yandan bu dünyanın karanlık gizemlerini açığa çıkarırken, diğer yandan Six’i korkunç kaderinden kurtarmaya çalışıyoruz.

İnceleme yazımızda ikinci oyun için “Little Nightmares 2 seriyi şanıyla devam ettiren, ana yapıyı çok bozmadan ufak tefek yenilikler eklemiş olan bir yapım.” değerlendirmesini yapmıştık.

The post Little Nightmares 2 Enhanced Edition, Switch 2 için çıktı appeared first on Başlat Tuşu.