Tales of Eternia, ilk kez 2000 yılında Japonya’da PlayStation için piyasaya çıktı. Kuzey Amerika’da Tales of Destiny II adıyla yayımlanan oyun, serinin Batı’daki en karışık yayın geçmişlerinden birine sahipti. Avrupa’ya ise ancak 2006 yılında PSP sürümüyle ulaşabildi. Aradan geçen yaklaşık 26 yılın ardından Bandai Namco ve TOSE, bu unutulmaya yüz tutmuş macerayı modern platformlara taşıdı.
Tales of Eternia Remastered Switch 2 incelememizde 17 ana oyunu bulunan serinin kronolojisinde en gerilerde bulunan Eternia’ya nostaljik bir seyahate çıkıyoruz.
Tales of Eternia Remastered Switch 2 incelemesi: İki dünya arasında
Tales of Eternia’nın hikâyesi, gökyüzünde birbirine bakan Inferia ve Celestia adlı iki dünyanın etrafında şekilleniyor. Inferia’nın ücra Rasheans köyünde yaşayan Reid Hershel ve çocukluk arkadaşı Farah Oersted’in hayatı, gökyüzünden gelen gizemli Meredy ile karşılaşmalarıyla değişiyor.
Meredy farklı bir dil konuştuğu için kahramanlarımız başlangıçta onun kim olduğunu veya neden geldiğini anlayamıyor. Zamanla iki dünyanın “Grand Fall” adı verilen büyük bir çarpışmayla karşı karşıya olduğu ortaya çıkıyor. Reid, Farah, Meredy ve ekibe kısa süre içinde katılacak olan Keele, felaketi durdurmak için Greater Craymel olarak bilinen elemental ruhların gücünü aramaya başlıyor.
Tales of Eternia çok eski bir oyun. Hem orijinal çıkış platformunun sınırları hem de dönemin oyunlarının geneline hakim olan klişeleri içermesi kaçınılmaz. Ancak bir konuda hakkını vermek lazım. Inferia ve Celestia’nın kültürleri, yaşam biçimleri ve birbirlerine yönelik önyargıları üzerinden oluşturulan hikâyenin temeli ve karakterlerin yolculuk boyunca bu farklılıklarla yüzleşmesi, klasik dünyayı kurtarma öyküsüne daha insani bir boyut kazandırıyor.
Anlatının bazı gelişmeleri günümüz JRPG standartları içinde tanıdık gelebilir. Buna rağmen Reid, Farah, Keele ve özellikle Meredy arasındaki ilişkiler hâlâ oyunun en güçlü tarafını oluşturuyor. Tales serisinin daha sonraki bölümlerinde öne çıkan yol arkadaşlığı, kültürel çatışma ve karakterlerin birlikte büyümesi gibi temaların güçlü bir erken örneğini görüyoruz.
Eternia yürüdü ki diğerleri koşabilsin
Tales of Eternia, Aggressive Linear Motion Battle System ya da kısaca A-LMBS adı verilen gerçek zamanlı bir savaş sistemi kullanıyor. Oyuncu, karakterini iki boyutlu bir savaş alanında doğrudan kontrol ediyor; normal saldırılar ile Artes yeteneklerini birbirine bağlayarak kombolar oluşturuyor.
Sistem, oyunun çıktığı dönem için son derece hareketli ve yenilikçiydi. Düşmanla aradaki mesafeyi ayarlamak, saldırıları doğru sırayla kullanmak ve parti üyelerinin davranışlarını yönetmek çatışmalara belirli bir taktiksel derinlik kazandırıyor. Tales serisinin sonraki oyunlarında gelişecek gerçek zamanlı dövüş yapısının temellerini burada görmek mümkün.
Bununla birlikte savaş sistemi bugün aynı ölçüde akıcı hissettirmiyor. Hareket alanının sınırlı olması, bazı yeteneklerin geç açılması ve savaşın gerçek potansiyeline oyunun ilerleyen bölümlerinde ulaşması başlangıç saatlerini tekdüze hâle getirebiliyor. Reid, Farah ve Keele gibi temel karakterler belirgin rollere sahipken Chat ve Max gibi daha sonra katılan isimler oynanış açısından yeterince geliştirilmemiş izlenimi bırakıyor.
En nihayetinde, başlıkta da dediğim gibi, Eternia yürüdü ki serinin devam oyunları koşabilsin. Uzun yılların ardından oyunu tekrar oynarken yakın dönem oynadığım ve incelemesini de hazırladığım Tales of Arise’ı da bol bol andım. Nereden nereye…
Eski bir JRPG’yi daha erişilebilir kılan yenilikler
Talef of Eternia Remaster’ın en başarılı tarafı, orijinal oyunun yapısını bozmadan sunduğu kullanım kolaylıkları. Ana hedefi gösteren işaretler, oyuncunun bir sonraki durağını bulmasını kolaylaştırıyor. Süresi sınırlı bazı etkinlik ve ödüller de özel simgelerle daha görünür hâle getirilmiş. Özellikle nostaljisi için bu oyuna geri dönecek yorgun yetişkinler için bu tarz detaylar artık büyük önem taşıyor.
Rastgele karşılaşmalar tamamen kapatılabiliyor veya sıklıkları ayarlanabiliyor. Deneyim kazanma oranı, verilen ve alınan hasar gibi değerler Boost menüsünden değiştirilebiliyor. Yenilgi sonrasında savaşı yeniden deneme ve parti üyelerini hızlı biçimde iyileştirme seçenekleri de özellikle yalnızca hikâyeyi takip etmek isteyen oyuncular için gereksiz tekrarları azaltıyor.
Otomatik savaş sırasında kullanılabilen yüksek hız modu, sıradan karşılaşmaların kısa sürede tamamlanmasını sağlıyor. Extreme zorluk seviyesi başlangıçtan itibaren seçilebilirken daha güçlü Unknown seviyesi oyun tamamlandıktan sonra açılıyor. Daha önce ikinci oynanışa bağlı bazı içeriklerin ilk macerada erişilebilir hâle getirilmesi de oyunun en ilgi çekici bölümlerine ulaşmayı kolaylaştırıyor.
Bu seçeneklerin önemli bir bölümü istenildiği zaman kapatılabiliyor. Böylece oyuncu, daha rahat bir modern deneyim ile orijinale yakın ilerleyiş arasında kendi dengesini kurabiliyor.
Yenilenen grafiklerin kararsız kimliği
Tales of Eternia Remastered, grafik ve ses efektleri için “Original” ve “Remastered” seçenekleri sunuyor. Bu iki mod arasında oyun sırasında geçiş yapılabilmesi, eski sunumu tercih eden oyuncular için değerli bir özellik.
Yenilenmiş arka planlar genel olarak daha temiz ve yüksek çözünürlüklü görünüyor. Özellikle Switch 2’nin taşınabilir ekranında renkli mekânlar etkileyici bir görüntü oluşturabiliyor. Ancak bütün görsel unsurlar aynı yöntemle yenilenmemiş.
Çevredeki bazı nesneler ve sandıklar işlenmiş görüntüler kullanırken karakter sprite’larının önemli bölümü orijinal yapısını koruyor. Sonuç olarak arka planlar, nesneler ve karakterler arasında zaman zaman belirgin bir keskinlik farkı oluşuyor. Remastered modu teknik olarak daha temiz olsa da sanat yönetimi bakımından her zaman daha tutarlı görünmüyor.
Bu nedenle Original grafik modu yalnızca nostaljik bir seçenek değil. Piksel sanatının kendi içindeki bütünlüğünü tercih eden oyuncular açısından kimi sahnelerde daha doğal görünen alternatif hâline geliyor.
Tales of Eternia Remake, İngilizce yerelleştirme ve hem İngilizce hem Japonca seslendirme seçenekleri ile geliyor. Ayrıca batıdaki PSX sürümünde yer almayan ve serinin en özgün yanlarından biri olan skits (serbest zamanlarda karakterler arasında geçen illüstrasyonlu diyaloglar) gibi çıkarılmış içerik de Remastered ile geri dönüyor.
Switch 2 sürümü nasıl?
Teknoloji tarafında pek de talepkar bir oyun olmayan Talef of Eternia Remastered, bütün platformlarda 60 fps hedefliyor. Nintendo tarafında da özellikle Switch 1 ve 2 sürümleri performans konusunda oldukça akıcı. İki sürüm arasındaki sayılı farklar ise Switch 1’in çözünürlük limitleri ve yükleme sürelerinde Switch 2’nin birkaç saniye önde olması.
Switch 2’ye özel en ilginç ilave, bazı mini oyunlarda kullanılabilen Joy-Con 2 fare kontrolü. Fakat bu destek oldukça sınırlı. HD Rumble 2, dokunmatik ekran veya fare sensörleri gibi donanım özelliklerinden oyunun ana bölümlerinde yararlanılmıyor. Dolayısıyla Switch 2 sürümünü özel bir uyarlamadan ziyade daha yüksek çözünürlüklü ve daha hızlı bir port olarak değerlendirmek gerekiyor.
Sürümün en dikkat çekici teknik problemi analog çubukla hareket sırasında ortaya çıkıyor. Karakter, çapraz yönde ilerlemek istendiğinde zaman zaman yatay veya dikey eksene yapışabiliyor. Sorunun Joy-Con 2 ve Pro Controller ile görülebildiği, d-pad tuşları kullanıldığında ise ortaya çıkmadığı belirtiliyor. Yani mesele biraz oyunun d-pad odaklı kodlanışı ile alakalı bir durum. Oyunun yapısını bozan bir hata olmasa da keşif sırasında rahatsız edici olabiliyor.
Son olarak Bandai Namco’nun alışkanlık haline getirmeye başladığı bir durum var. Yakın dönem Switch 2 sürümünü incelediğimiz Once Upon a Katamari’de de olduğu gibi Tales of Eternia Remastered’ın da Switch 1 ve Switch 2 sürümleri upgrade ve kayıt transferi desteklemeyen iki ayrı sürüm olarak satılıyor. Alırken kullandığınız platforma dikkat ederek seçiminizi yapın.
Şimdi bana kaybolan kodlarımı verseler
Tales of Eternia Remastered, doğrudan 2000 tarihli PlayStation sürümünü değil, 2005 yılında yayımlanan PSP portunu temel alıyor. Bandai Namco bunu oyunun resmi sayfasında açıkça belirtiyor. Yapımcı Shuhei Tamakoshi de PSP sürümünün geniş ekran desteğinin modern uyarlama sırasında önemli bir referans oluşturduğunu ifade ediyor.
Bu tercihin önemli bir sonucu var. Orijinal PlayStation sürümünde savaşlar sırasında dört oyuncuya kadar desteklenen yerel multiplayer, PSP portunda bulunmuyordu. Remaster da PSP sürümündeki bu sınırlamayı devralıyor ve Switch 2’de yalnızca tek oyunculu olarak çalışıyor.
Tales serisini aynı ekranda arkadaşlarıyla oynayan eski oyuncular açısından bu, küçük bir teknik ayrıntıdan öte, bir nostalji unsuru. Serinin uzun süre ayırt edici özelliklerinden biri olan birlikte savaşma imkanı, oyunun modern sürümünde korunamamış. Joy-Con 2 kontrolcülerinin yerel çok oyunculu kullanıma uygun yapısı düşünüldüğünde bu eksiklik Switch 2’de daha da belirginleşiyor.
Tales serisinin genel yapımcısı Yusuke Tomizawa, Remastered Project kapsamında eski oyunların kaynak kodlarını ve üretim verilerini bulmanın her zaman kolay olmadığını açıklamıştı. Farklı stüdyolar tarafından geliştirilen oyunlara ait materyallerin kimi zaman eksik olduğu ve kullanılabilir hâle getirilmelerinin aylar sürebildiği belirtiliyor.
Tahminimce bu durum, kaynak olarak PSP sürümünün tercih edilmesinin asıl sebebi. Yine aynı sebeple Tales serisinden çok istenen bazı oyunların geri gelemediğini düşünüyorum. Ancak Bandai Namco, Tales of Eternia’nın PlayStation kaynak kodunun tamamen kaybolduğunu veya multiplayer özelliğinin bu nedenle geri getirilemediğini özel olarak doğrulamış değil.
Her türlü Remastered, PSP sürümünün geniş ekran sunumundan ve sonraki düzenlemelerinden yararlanırken PlayStation sürümünün en dikkat çekici sosyal özelliklerinden birini geride bırakıyor.
Sonuç
Tales of Eternia Remastered, klasik bir JRPG’yi modernleştirmekten çok onu erişilebilir biçimde korumayı amaçlıyor. Yeni hedef işaretleri, ayarlanabilir karşılaşmalar, hızlı otomatik savaş, yeniden deneme seçeneği ve diğer kullanım kolaylıkları oyunun en yorucu taraflarını büyük ölçüde azaltıyor. Hikâye, karakterler ve iki dünya arasındaki kültürel çatışma ise aradan geçen yıllara rağmen gücünü koruyor.
Buna karşılık savaş sisteminin yaşı, görsel yenilemenin tutarsızlığı ve PlayStation sürümündeki yerel multiplayer özelliğinin geri getirilmemesi paketin eksik yönleri. Switch 2 sürümü daha yüksek çözünürlük ve kısa yükleme süreleriyle konsol seçenekleri arasında öne çıkıyor fakat sistemin özelliklerinden kapsamlı biçimde yararlanan özel bir uyarlama sunmuyor.
Tales of Eternia’yı daha önce oynamamış olanlar için Remastered, serinin önemli fakat uzun süre ulaşılması zor kalmış bir bölümünü keşfetmenin en rahat yolu. Eski oyuncular açısından ise değerli bir geri dönüş olmakla birlikte PlayStation sürümünün bütün özelliklerini koruyan eksiksiz bir arşiv çalışması değil.
Şeffaflık Notu: Bu incelemede kullanılan oyun kodu yayıncı tarafından ücretsiz olarak sağlanmıştır. İncelemenin hazırlanması karşılığında herhangi bir ücret alınmamıştır.
