GTA 6 oynanış videosunda ilk göze çarpan detaylar

26 dakikalık sunum tamamen PS5 üzerinde alınmış oyun içi görüntülerden oluşuyor. Görüntüler oyunun oynanış, sinematik sahneler, görevler ve serbest dolaşım kesitlerinden özenle kurgulanmış bir montaj halinde gösterilmiş. Bazı hikaye detayları belirli kritik anlarda bilerek kesilmiş ve hikaye açısından kilit noktalar için spoiler verilmekten kaçınılmış. Videonun en etkili yanının oynanış ile ara sahne arasındaki geçişlerin neredeyse hiç fark edilmemesi diyebilirim. Sinematik anlatı o kadar başarılı ve kendi içinde tutarlı ki hiçbir şey sırıtmıyor. 

Oynanış tarafında ise hem eski oyunları andıran, hem de kendi çapıda minik yenilikler var. Bunlardan en önemlisi yıldız sistemi. Wanted system, yani aranma sistemi klasik GTA oyunlarında karşımıza çıkan, suç işledikçe artan ve yıldızın sayısına göre polis tarafından aranmamızla başlayıp silahlı kuvvetler tarafından görüldüğümüz yerde vurulmamıza kadar ilerleyen bir skalaya sahip. GTA 6 ile bu sistem biraz daha detaylanmış. Artık üstümüzdeki kıyafetler, kullandığımız silah, sürdüğümüz araç, görgü tanıkları veya güvenlik kayıtları gibi detaylar da sisteme dahil oluyor ve bu, sadece polisten kaçıp saklanmanın yeterli olmayacağı anlamına geliyor. Yıldızları düşürmek için araç değiştirmek, kıyafet değiştirmek, silahı saklamak, kamera görüşünden kaçınmak gibi yöntemlere de başvurmak zorunda kalacağız. Bu konuyla ilgili videoda ilginç bir detay daha gördük. Lucia’nın kaçış aracını molotofla yakması da “izleri ortadan kaldırma” mekaniğine işaret ediyor. Bu yaklaşım GTA’yı biraz daha Hitman ve RDR2 çizgisine yaklaştırıyor.

GTA 6 çatışma mekanikleri

GTA oyunlarında silahşörlük genellikle “orta şekerli” bir kıvamdadır. Bir aksiyon oyunu kadar iddialı olmasa da işini yapar. GTA V’te Michael’ın ağır çekim silah kullanabildiği özel yeteneği bu durumu biraz kırabilmişti. RDR2’de ise Arthur’un silahla sergilediği hünerleri zaten bu tür oyunlara ilgisi olan herkes biliyor. GTA VI’da da silahşörlük işini büyük ölçüde Jason sırtlanacak gibi duruyor. Kendisi Michael ve Arthur’unkine benzer özel nişan alma yetenekleri ile öne çıkarken Lucia ise yakın dövüşte daha hünerli olacak gibi görünemkte. Videoda gördüğümüz üzere ikilinin silah kullanma tarzları ve animasyonları da birbirinden ayrışıyor. 

İyi ve kötü

Videoda çok anlık iyi ve kötü tercihler yapabildiğimizi açıkça gösteren anlar bulunuyor. Bunlardan ilki videonun başında Jason’ın karşılaştığı köpeği sevdiği sahne. Burada köpeğe nasıl davranacağına dair birkaç seçenek çıkıyor ve köpeği sevme seçeneği seçildiğinde ekranın sağında kafasında halo olan bir surat beliriyor. Ayrıca çatışma sahnelerinde detaylı nişan alırken Jason’ın düşmanlarını direkt öldürecek ya da yaralayıp etkisiz hale getirebileceği noktalara nişan alabilme seçeneği olduğunu görüyoruz. Bu da köpekli sahnedekine benzer bir şekilde mecbur kalmadıkça insan öldürmemenin olumlu bir dönüşü olabileceğine işaret ediyor. Bu tercihlerin hikayede ne derece etkisi olacağını şu an için bilmiyoruz ama RDR2’deki onur sistemini ve seçimlerimizin sonuçlarını hatırlarsak benzer şeyleri GTA VI’da da görmemiz kaçınılmaz gibi duruyor.

Jason ve Lucia’nın ilişkisi de belirli oranda bizim kontorlümüzde olacak gibi görünüyor. El ele tutuşma fonksiyonu, hikaye sekanslarında zaman zaman sunulan seçimler Jason ve Lucia’nın arasındaki bağın ne kadar kuvvetli olacağının tamamen oyuncuya bağlı olacağının sinyallerini veriyor. 

Faaliyetler ve yan içerikler

Sunum, Leonida’da yapılabilecek etkinliklerin GTA 5’ten çok daha çeşitli olacağını gösterdi. Yakalayabildiğim kadarıyla gösterilen aktiviteler: 

• Asfalt, toprak ve sokak yarışları
• Motosiklet yarışları
• Kano
• Jet ski
• Airboat
• Dalış
• Balıkçılık
• Spor salonu ve egzersiz
• Base jumping ve paraşüt
• Gece kulüpleri
• Mağaza ve banka soygunları
• Koruma ve teslimat işleri
• Farklı işverenlerden alınan suç görevleri

Özellikle resmi yarış pistlerinin bulunması, araç sürüşünün yalnızca ulaşım aracı olmayacağını gösteriyor. Sokak yarışı sahneleri yer yer Midnight Club / Need for Speed havası taşıyor desek abartmış olmayız. Spor faaliyetleri ise karakterin kas yapısı ve görünümünü, belki oyun içindeki sağlık / dayanıklılık gibi bazı diğer nitelikleri etkileyebilir. Ayrıca telefondaki sosyal medya uygulamaları da oldukça kapsamlı olacak gibi. 

GTA 6 oynanış videosunun yıldızı: Görseller

Sunumu Netflix ve ardından YouTube platformunda iki kez izledim. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki GTA VI, bugüne kadar bir açık dünya oyunda gördüğüm en iyi görsellere sahip. Bu sadece modellerin geometri detayları ile sınırlı değil. Görüş mesafesi, ışıklandırma, her şey tam anlamıyla “yeni nesil“ hissettiriyor. PlayStation 5’in sınırlarını ilk kez görmüş gibi hissettim. Rockstar muazzam bir iş çıkarmış. 

Karakter modelleri ile başlayalım. Sunumda en çok hoşuma giden şey en basit figüranların bile ana karakter kadar detaylı işlenmiş olması oldu. Tasarımlarından animasyonlarına kadar emek emek işlenmişler. Oyun çoğunlukla kalabalık sahnelere sahip ve şu ana kadar GTA oyunlarında görmediğim kadar zengin mizansenler oluşturuyorlar. 

Oyunda raytrace tabanlı global illumination kullanılmış. Daha anlaşılır bir dille nesne bazlı ya da parça parça değil bir bütün halinde ışıklandırma yapılmış; yani gerçek dünyadaki ışık gibi, ışığın kırılması ve yansıması da hesaplanır. İşte bu GTA VI’nın doğal duran görsellerinin giriş formülü. Diğer önemli detay ise çizim mesafesi. Normalde bu çoğu oyunda oldukça kısıtlı olur ama Rockstar kendi geliştirdikleri oyun motoru ile nasıl bir işe imza atmışsa, bu kadar detaylı ve kalabalık modelleri global illumination + devasa bir çizim mesafesi ile birleştirmiş. Özellikle Jason’ın gökdelenin tepesinde ihtiyar adamla konuştuğu sahnede bu konuda şov yapmışlar diyebilirim; tüm sahne bir fotoğraf karesi gibi. Buna bağlı olarak gölgelerin orta / yüksek ayarlarda olduğunu söyleyebilirim. Muhtemelen optimizasyona çok kafa patlatmış olsalar da PlayStation 5’in sınırlarına bir noktadan sonra ulaşmış olmalılar. Kötü görünen bir an bile yok ama özellikle yakın çekimlerda zaman zaman biraz detay kaybı var gibi. 

Saç ve kumaş detayları ise bu nesil gördüğüm en iyi işçiliğe sahip olabilir. Ten dokusu ve kas hareketleri de oldukça detaylı işlenmiş.

Tabii bu kadar yüksek detaylara sahip görsellerin kaçınılmaz sonucu ise oyunun 30fps olması. Frame pacing çok iyi ve hareket eden her şey çok yumuşak görünüyor, bu da kare sayısının istikrarlı olduğu anlamına geliyor. En azından şimdilik. 

İşin en heyecan verici detayı ise kayıtların temel PlayStation 5 ile alınmış olması. PlayStation 5 Pro’da ne kadar farklılık olacak henüz resmi bir duyuru yok. Bu sisteme özel ayarlanmış çoğu oyunda olduğu gibi daha yüksek çözünürlük (ya da en azından PSSR ile daha temiz bir upscale) ve / veya VRR destekli bir 40fps modu bekliyorum. Bu ayarda bir oyunu 60fps olarak sadece üst düzey bir PC ya da bir sonraki nesil konsollarında görebileceğimiz kaçınılmaz bir gerçek. 

Kapanış

Açık dünya işinde yeni bir nesil sıçraması gerçekleşmek üzere. Standartları belirleyen Rockstar çıtayı bir kez daha yükseltti. Aşırı basit görünen kullanıcı arayüzü ve buzdolabındaki “ışınlanan bira” sahnesi gibi birkaç kişisel takıntı haricinde oyun hakkında olumsuz konuşabileceğim bir detay yok. İnce ince işlenmiş, bizi sinematik bir maceranın yanısıra içinde özgürce kaybolacağımız, tonla aktivite ile dolu bir şehrin kalbine atacak olan GTA 6’yı sabırsızlıkla bekliyorum.

Grand Theft Auto VI, 19 Kasım 2026 tarihinde PlayStation 5 ve Xbox Series X|S için çıkış yapacak.

The post Analiz: GTA 6 oynanış videosu appeared first on Başlat Tuşu.

1973’te David Ahl tarafından yayınlanan 101 BASIC Computer Games, klavye ile yazarak oynanan BASIC programlama dilindeki oyunların bir araya getirilmesinden oluşuyordu. 1975’te Rusty Rutherford’un geliştirdiği pedit5 olarak da bilinen The Dungeons, Illinois Üniversitesi’nin PLATO bilgisayar sistemi için yapılmış bir dizi Dungeons & Dragons hayran oyunu serisinin ilk örneğiydi. (Andrew Johnston, 2024) 

Bağımsız (indie) oyun nedir?

Tıpkı müzik ve film sektöründe olduğu gibi bağımsız oyun ifadesi bir kişi veya birkaç kişiden oluşan bir ekip tarafından, çoğu zaman büyük yayıncı firmaların teknik ve maddi desteği olmadan yaratıcı fikirlerin hayata geçirildiği projeler için kullanılmaktadır. Yani projenin bütçesi ve büyüklüğü gibi faktörler belirleyicidir.

Birbirleriyle bağlantılı olan bu faktörler kabaca şöyle açıklanabilir:

Bağımsızlık: Kavramın kendisinden de anlaşılacağı üzere, bu oyunların en temel niteliği finansal ve yaratıcı fikir olarak bağımsız olmasıdır. Bu oyunların arkasındaki kişi veya ekip, fikirlerini oyuna dönüştürürken oluşan maliyetleri genellikle ya kendileri karşılar ya da topluluk desteği ile bütçe toplarlar. Bütçe desteği için bir yayıncı firma ile anlaşılması gibi durumlarda ise söz konusu firmanın proje üzerinde fikri etkisi olmamasına ya da çok sınırlı olmasına dikkat edilir.

Bütçe: Bağımsız oyunlar sahip oldukları geliştirme ve pazarlama bütçesiyle diğerlerinden ayırt edilebilir. Indie oyun geliştiricileri projeleri için gerekli bütçeyi kendi ceplerinden karşılar ya da oyuncu topluluğundan bağışlar toplayarak destek alabilirler. Öte yandan, istisnai durumlarda bazı öne çıkan bağımsız oyun projeleri yayıncı firmaların radarına girebilir. Bu sayede geliştirme ve pazarlama süreçleri açısından maddi destek sağlanabilir.

Yaratıcılık: Bağımsız oyunlar çoğu zaman tutku projeleridir. Fikirler oyuna dönüştürülürken öncelik sektördeki trendleri yakalamaktan ziyade ayırt edici ve öne çıkan bir ürün ortaya koymaktır. Bağımsız oyunlar gerçekçilik kaygısından uzak, özgün sanat tasarımı olan cezbedici görseller sunarken, oynanış ve hikaye yönünde sivrilmeye çalışırlar.

Bağımsız yapımların önünü açan gelişmeler

Ticari başarılara imza atan bağımsız oyun sayısının zamanla artış göstermesi, bu türdeki oyunların dijital mağazalarda kategorize edilmesini sağladı. Bugün Steam, PlayStation Store, Xbox Store ve Epic Games Store gibi birçok platformda bağımsız yapım oyunlar için ayrı bir kategori mevcut. Bunun gerçekleşmesinde önemli sayılabilecek birkaç dönüm noktası bulunuyor.

• Mark Overmars, 1999 yılında GameMaker oyun geliştirme motorunu piyasaya sürdü. İlerleyen yıllarda bu motorla geliştirilen Undertale ve Hyper Light Drifter gibi bağımsız oyunlar iyi satış başarısı yakaladı.

• 2005 yılına gelindiğinde, Unity şirketi tarafından Unity oyun motoru kullanılma sunuldu. Yıllar içerisinde bağımsız geliştiricilerinin en çok tercih ettiği oyun motorlarından biri haline geldi. Bugün milyonlarca satmış Hollow Knight, Cuphead ve Subnautica gibi birçok bağımsız oyunun geliştirilmesini sağladı.

•2012-2017: Valve, Steam’de Greenlight programını başlattı. Program, önce kullanıcı değerlendirmesinden geçen yeni oyun geliştiricilerine ait projelerin Steam’de satışa sunulmasını kolaylaştırmayı amaçlıyordu. 2017’de Steam Direct olarak değiştirilen sistem, diğer kullanıcıların onayı yerine önden peşin ücret ile bugün isteyen herkesin Steam’de oyun yayınlayabilmesini sağlıyor. Bu, platformdaki bağımsız oyun sayısında devasa bir artışa yol açtı. 

Bu teknik gelişmeler dışında daha fazla indie oyun geliştirilmesinin önünü açan iki kritik bağımsız oyuna değinmek gerekiyor.

2008’de çıkan Braid adlı yapım birkaç açıdan kırılma noktası sayılabilir. Öncelikle Jonathan Blow’un tek başına geliştirdiği oyun, hırslı geliştiriciler için ilham kaynağı oldu ve bir ekibe ihtiyaç duymadan da fikirlerin oyuna dönüşebildiğini kanıtladı. Braid’i özel kılan bir diğer nokta zamanı geri alma mekaniği ve görsel estetiği ile sıyrılması oldu. Xbox Live Arcade üzerinden yayınlanan oyun, herhangi bir dağıtımcıya gerek olmadan iyi bir satış elde etti. Kısacası daha çok kişinin bağımsız oyun geliştirme macerasına atılmasına örnek oldu.

Phil Fish ve Renaud Bédard’ın birlikte geliştirdiği 2012 çıkışlı Fez de bağımsız oyunların geçmişindeki yapı taşlardan biridir. Oynanış esnasında 2D ve 3D bakış açısı arasında geçiş imkanı sağlayan bulmaca türündeki bu yapım için daha sonrasında bir de belgesel yayınlandı. Indie Game: The Movie’de Fish, beş yıl süren Fez’in uzun ve yorucu geliştirme sürecinin detaylarına inerken bağımsız oyun geliştiricilerinin karşılaşabilecekleri zorlukları anlatarak bu alana yönelenlere ders niteliğinde bilgiler verdi.

Artan oyun geliştirme maliyetleri: Dünün ve bugünün bağımsız yapımları

Arz açısından giderek büyüyen video oyun pazarı AAA’dan AA’e ve bağımsız oyunlara kadar tüm geliştiriciler için yüksek bir rekabet ortamı barındırıyor. Veriler, parasal anlamda video oyun sektörünün giderek büyüdüğünü ortaya koyuyor ancak yine aynı veriler sektördeki talebin (mobili hariç tutarsak) büyük ölçüde yerinde saydığını da gösteriyor. Böylesi bir ortamda, tüketici grup olan oyuncuların zamanına talip olan oyun üreticileri, özellikle de bütçe açısından daha dar bir hareket alanına sahip olan bağımsız oyun geliştiricileri, son yıllarda popülasyon bağlamında büyüklüğü aynı olan pastadan pay almanın zorlu uğraşı içerisindeler.

Aşağıdaki grafikte, 2020 sonrasında yatay hale gelmeye başlayan küresel çaptaki konsol ve PC oyuncularının 1995’ten bu yana tahmini sayısı yer alıyor.

Bugün, arkasında pek çok yatırımcısı bulunan halka açık büyük video oyun yayıncısı firmalar bir sonraki projelerini seçerken her zamankinden daha titiz davranıyor. Zira maliyetleri 100 milyonun çok çok üzerine çıkan AAA kalitedeki yapımlar beklentileri karşılayamadığı takdirde sonuç geliştirici stüdyonun kapatılmasına kadar varabiliyor.

Daha anlaşılır olması adına giderek artan video oyun geliştirme maliyetlerine istatistiklerle daha yakından bakalım. Çeşitli kaynaklardan derlenen ve enflasyondan arındırılmış aşağıdaki grafik, 1990’ların başlarından günümüze kadar AAA yapımlar (mavi çizgi) ile sıradan (sarı çizgi) ve kapsamlı (yeşil çizgi, daha kalabalık geliştirme ekibi olan büyük çaplı projeler) olmak üzere iki farklı şekilde bağımsız yapım oyunların, pazarlama hariç geliştirme maliyetlerini gösteriyor.

1990’larda üst düzey bir oyun geliştirmek 1 milyon dolara mal olurken, bugün kapsamlı bir indie oyunun geliştirme bütçesi bu seviyeye ulaşmış durumda. Bir bakıma, dünün AAA oyunları bugünün bağımsız yapımları oldu denebilir. AAA’ların yapım bütçesi aşağı yukarı 100 milyon dolar civarında ve buna pazarlama dahil edildiğinde toplam maliyet iki katına kadar çıkabiliyor. Spider-Man 2, Grand Theft Auto 6 ve Call of Duty serisi gibi uç örnekler ise tahmini 200 ila 700 milyon dolar arasında değişen pazarlama harici geliştirme bütçelerine sahip.

Enflasyondan arındırılmış verilere göre, 1999’da piyasaya sürülen Silent Hill’in toplam maliyet 9 milyon dolardı. Sırasıyla 2001 ve 2002’de PS2 için çıkan Grand Theft Auto 3 ve Vice City, Rockstar Games’e 9’ar milyon dolara mal olmuştu. 1991’de SNES’e çıkan The Legend of Zelda: A Link to the Past için Nintendo 3 milyon dolar harcamıştı.

Kıyaslamayı güçlendirmek adına daha yakın bir örnek; geçen yıl çıkan, hem kritiklerden hem de oyuncu topluluğundan büyük övgüler alan, prestijli ödüllerin tamamında yılın oyunu olan, son zamanların en çarpıcı projesi Clair Obscur: Expedition 33. Yeşil çizgi ile gösterilen kategoriye giren bu oyun, bağımsız yapımlar için görece daha kalabalık sayılabilecek 34 kişilik bir ana ekip, Sandfall Interactive, tarafından yine bağımsız yapımlar için alışılmışın biraz üstünde bir bütçeyle 10 milyon dolara geliştirildi. Savaş animasyonları uzak doğudaki 8 kişilik bir takımın desteğiyle halledildi. Soundtrackleri ise çekirdek ekip kadar kalabalık olan bir müzisyen grubu hazırladı. (Rock, Paper, Shotgun)

Clair Obscur aynı zamanda yazının başında belirtildiği gibi geliştirme esnasında yayıncı bir firmanın radarına girmeyi başarmış bir proje. Kepler Interactive, dağıtımcılığını üstlendiği projeye maddi destek sağlayarak Charlie Cox ve Andy Serkis gibi önemli sanatçıların karakter seslendirmelerini yapmasına olanak tanıdı, geliştirici ekibin kreatif vizyonunu etkilemedi. (GamesIndustry.biz)

Expedition 33 bir tutku projesi olarak arkasında dev bir yayıncı olmadan geliştiricilerin kendi oluşturdukları bütçeyle başladı. İlgi çekici hikayesi ve iyi düşünülmüş oynanış mekanikleri ile sivrilmeyi başardı. Kısacası, bir bağımsız yapımda olması gereken “bağımsızlık, bütçe ve yaratıcılık” tanımlarının tamamına uyuyor. Öte yandan, eğer bundan 20-25 yıl önce aynı arka plan hikayesi ile çıkmış olsaydı, bütçesine bakarak Clair Obscur için indie oyun diyebilir miydik?

Madalyonun diğer yüzü: Indie kılığına bürünenler

The Game Awards 2023’te bağımsız oyunlar kategorisinde en iyi oyun adaylığı alan Dave the Diver, internette bağımsız oyun tanımlaması hakkında tartışma konusu olmuştu. Oldukça küçük bir ekipten oluşan Mintrocket’in geliştirdiği oyun piksel sanat tasarımına sahip olması, erken erişim olarak başlayıp daha sonra tam sürüme geçmesi gibi indie yapım tanımlamasına uyabilecek nitelikler barındırıyordu. Fakat, Mintrocket’in Nexon gibi dev bir yayıncı firmanın bünyesinde olduğu anlaşılınca forumlarda ve sosyal medyada tartışmanın fitili alevlendi. En nihayetinde oyunun yönetmeni Jaeho Hwang “oyunu hiçbir zaman indie olarak düşünmedim” şeklinde açıklama yaptı.

Dave the Diver örneği, geliştiricinin kendi oyununu bağımsız yapım olarak pazarlamamasına rağmen indie oyun karakteristiklerini taşıması (oyunun özgünlüğü, sanat tarzı, geliştirici ekibin küçüklüğü ve ilk oyunları olması gibi) nedeniyle aslında istemeden de olsa “indie kılığına bürünmüş” olabileceğini gösteriyor.

Peki, bağımsız oyunlar için en ayırt edici faktör ne? Bu soru esasen bizi yazının başına geri götürüyor. Bağımsız oyun tanımlaması yaparken söz konusu projenin çapı, toplam geliştirici sayısı, kreatif özgürlüğü ve bütçesi gibi faktörlerin birbirleriyle bağlantısı ortaya çıkıyor.

Şöyle ki, bir A projesi düşünelim. 5 kişilik bir ekip tarafından kendi kreatif vizyonları ile basit bir piksel art tasarıma sahip oyun geliştiriyorlar. Projenin bütçesi ise tamamen bir dağıtımcı firma anlaşmasından elde ediliyor. Bu oyun indie midir, değil midir?

Bir de B projesi senaryosu düşünelim. Milyarder birisi oyun geliştirmeyi öğrendi ve bir proje üzerinde tek başına çalışıyor. Elinin altında devasa bir mali kaynak var. Peki bu oyun indie midir, değil midir?

Son olarak C projesi örneğine bakalım. Geliştirici ekibin 30 kişiden oluştuğu bu proje yine basit ama etkili görseller, ilgi çekici hikaye ve oynanış döngüsü ile yayıncı firmaların radarına giriyor fakat bütçeden ziyade QA ve PR gibi geliştirme ve pazarlama süreçlerinde teknik destek alıyorlar. Bu oyun indie kategorisine girer mi?

Bunun gibi örnekleri çoğaltabiliriz.

Bağımsız oyunları tanımlamanın alternatif yolu

Indie oyun projelerini tanımlarken denkleme başka faktör eklemeye çalışalım; satış fiyatı.

Bugün AAA oyunlar için 70-80 dolar olan oyun satış fiyatları bağımsız yapımlarda dijital mağazalarda 30 dolara kadar çıkabiliyor. Bu ikisi arasında 40, 50 ve 60 dolarlık AA oyunlar görebiliyoruz.

Bir oyunu indie olarak tanımlamak için 30 dolar altında satılması yeterli midir? Ya da bağımsız bir yapım 40 veya 50 dolara satılırsa bu onu indie oyun olmaktan çıkarır mı? Tabii ki de hayır.

Clair Obscur: Expedition 33, 50 dolar fiyat etiketi taşıyor. Bağımsız yapımlar için tercih edilen fiyatın epey üstünde, neredeyse AAA bir oyun fiyatında. Öte yandan, oyunun kapsamı ve sunduğu deneyim düşünülünce aslında oldukça makul bir fiyat.

Dave the Diver’a dönersek, 13 dolarlık satış fiyatıyla tam da bağımsız oyun kategorisine uygun duruyor. Ne var ki, yazıda irdelediğimiz üzere bu bir indie oyun değil.

Kısaca, geliştiricilerin oyunlarına biçtikleri satış fiyatı değeri, bağımsız oyun tanımlaması yaparken kullanılabilecek güvenilir bir kriter değil.

Uzun lafın kısası

Günün sonunda, bağımsız oyunlar için birçok faktör belirleyici rol oynuyor. Tanımlama yaparken en ayırt edici olan projenin bütçesi, bu bütçesinin elde edilme şekli ve bunlara bağlı olarak kreatif vizyonun etkilenip etkilenmemesi diyebiliriz. Geliştirici ekibin büyüklüğü ise üç haneli sayılara çıkılmadığı sürece daha tolere edilebilir durumda. Bununla birlikte, Clair Obscur ve Dave the Diver gibi örnekleri görmeye de devam edeceğiz.

Kaynaklar:

• The Remarkable Journey of Indie Games: A Timeline
• The cost of games
• Some current game economics
• No, Clair Obscur: Expedition 33 wasn’t “made” by 30 people
• Why is Dave the Diver not “Indie”?
• Dave the Diver Creator Rejects Indie Label, Denies Role in TGA Nomination
• List of most expensive video games
• How One Man Changed the Video Game Industry Forever
• Fez: A Masterpiece of Moderation

The post Bağımsız (indie) oyun: Nedir, ne değildir? appeared first on Başlat Tuşu.

Stranger Than Heaven için yayınlanan “Cast & Story Reveal Trailer” sonrasında şunu rahatlıkla anladım ki RGG Studio şimdiye kadarki en iddialı anlatılarından birine hazırlanmakta. Özellikle çok dönemli hikâye yapısı, suç dünyasının yükselişini merkezine alan anlatım dili ve müzikle kurduğu güçlü bağ sayesinde oyun, klasik bir “Yakuza benzeri” olmaktan çok daha büyük bir proje izlenimi veriyor.

Suzuki’den Nagoshi’ye: Shenmue, Ryu Ga Gotoku ve ötesi

Doğrudan Stranger Than Heaven’ın yapımıyla ilgilieri bulunmasa da SEGA’daki emekleri ile Stranger Than Heaven’a çıkan basamakları tek tek inşa eden iki ismi saygıyla anmak isterim: Yu Suzuki ve Toshihiro Nagoshi. Her şey Suzuki ile başlıyor aslında; 1983 yılında, henüz 18 yaşındayken SEGA’ya katılan Suzuki Space Harrier, Out Run, Virtua Fighter gibi mihenk taşı projelerin baş programcılığını, yönetmenliğini ve yapımcılığını üstleniyor. Mesleğinin zirvesini ise kesinlikle Shenmue ile yaşıyor. Oyun dünyasını QTE (Quick Time Events) ile tanıştırıyor, hikaye ve oynanış yapısı ile macera oyunlarının kalıplarını yıkarak Yakuza serisi ve daha nice yapıma ışık tutuyor.

Toshihiro Nagoshi de aşağı yukarı Shenmue ile spot ışığını alıyor. Kendisi 1989’da SEGA’ya dahil olan bir isim ve Yu Suzuki ile aralarında adeta bir usta-çırak ilişkisi var. Shenmue’nun yapım sürecine kadar Suzuki ile beraber olan Nagoshi, 2000 yılında SEGA’nın 9 otonom geliştirici ekibinden biri olan Amusment Vision’ın başına geçiyor. Buradaki ilk yıllarında farklı projelerle bir tür “adaptasyon süreci” geçiren Nagoshi, 2005 yılında geliştirdiği Yakuza ile SEGA’nın sonraki 20 yıl boyunca en büyük ve en önemli serilerinden birinin temelini atıyor. 

2021 yılında Nagoshi’nin SEGA’dan ayrılmasına karşın Yakuza serisi halen yoluna devam etmekte. Bu bile kısmen Nagoshi sayesinde olabilir, zira ayrılığından bir sene önce çıkan Yakuza: Like a Dragon ile seri hem yeni bir kahramana hem de yeni bir oynanış yapısına kavuşmuş ve bu sayede hem klasik Yakuza oynanışından yorulmuş eski oyunculara taze bir nefes üflemiş hem de serinin kalıplaşmış karakter ve oynanış stiline giremeyen yeni nesil oyuncular için yeni bir kapı aralamıştı. 

Kısaca Yu Suzuki ve Shenmue, Toshihiro Nagoshi ve Yakuza serisi olmasaydı Stranger Than Heaven da olmayacaktı. Yakuza, Shenmue’nun bıraktığı yerden başarıyla devam etmişti. Şimdi analizimizin odak noktasına, Yakuza’nın ötesinde neler olduğuna son yayınlanan fragman çerçevesinden bakacağız. 

Stranger Than Heaven fragman analizi: Zaman, değişim ve ait olamama üzerine bir ağıt 

Hikaye fragmanı ve paylaşılan resmi bilgiler ışığında Stranger Than Heaven’ın yalnızca bir mafya çatışması hikâyesi olmayacağı net şekilde görülebiliyor. Örneğin fragmanın genelinde suç dünyası ile müzik/sahne kültürü iç içe gösteriliyor. 1915 ila 1965 arasında beş ayrı zaman dilimi ve beş farklı lokasyonda geçecek olan oyun ayrıca Japonya’nın savaş öncesi döneminden savaş sonrası dönüşümüne, ardından modernleşmeye uzanan büyük bir tarihsel dönüşümü irdeliyor. En vurucu nokta ise fragmanın merkezindeki Makoto Daito karakteri. Bu karakter oyunun temel temasını taşıyor: aidiyetsizlik.

Resmi açıklamalara göre Makoto, Japon-Amerikalı bir karakter ve Amerika’da dışlandıktan sonra Japonya’ya doğru bir yolculuğa çıkıyor. Bu durum, oyunun isminde geçen “Stranger” kelimesinin yalnızca yabancı biri değil, hiçbir yere ait hissedemeyen biri anlamında kullanıldığını düşündürüyor. Bu açıdan RGG Studio ilk kez klasik bir “yükselme hikâyesinin” yanısıra toplumun dışında kalan insanların hayatta kalma mücadelesine odaklanıyor gibi görünüyor.

Sürpriz ünlüler

Sürprizlerle dolu fragmanda günümüz müzik dünyasından üç ünlü ismi de görüyoruz: Hip-hop efsanesi Snoop Dogg, American Idol 2010 sonrası şöhret basamaklarını tırmanan Tori Kelly ve Japonya’nın gizemli, henüz yüzünü görmediğimiz ama şarkılarıyla büyük bir popülarite yakalayan Ado. Bu isimler sadece parçalarıyla değil, oyunda canlandırdıkları karakterlerle de hikâyenin bir parçası olarak karşımıza çıkıyor. Şu an için en öne çıkan rol Snoop Dogg’da gibi görünüyor; canlandırdığı Orpheus karakteri Makoto’yu kanatları altına alacak olan usta olacak.

Video oyunları cephesinde Snoop Dogg ilginç bir şekilde kıdemli hale geldi. Kendisi daha önce Call of Duty, Tekken ve Def Jam’de de yer almıştı. Stranger Than Heaven’daki varlığı beni gülümsetmiş olsa da esas merak ettiğim Ado’nun karakter modelinin ne derece aslına yakın olduğu oldu. Ado’nun oyunda hayat verdiği Keiko Shirai’nin karakter modelinin gerçek yüzü ile alakası olmadığı açıklanmış olsa da bu tür büyük oyunlarda karakter modelleri ve animasyonların daha doğal olması için geliştirme süreçlerinde aktörlerin vücut yapıları ve hareketleri teknolojik cihazlar tarafından taranarak oyuna aktarılıyor. Ado için farklı bir aktör kullanılmış olabilir ama RGG Studio işbirliği yaptığı ünlüleri “birebir” oyunlarına adapte etmesi ile ünlü bir ekip. Bu gizemin çözülmesi ise ancak bir gün Ado’nun gerçek yüzünü göstermesine bağlı.

Stranger Than Heaven, Yakuza evreni ile bağlatılı mı?

En çok merak edilen konulardan biri de oyunun Yakuza ile bağlantılı olup olmadığı. RGG Studio doğrudan “bu bir Yakuza öncesi hikâyesi” ibaresi kullanmasa da fragmandaki detaylara baktığımızda bu oyunda olan bazı olayların Yakuza’nın temellerini oluşturduğunu görüyoruz. Yeni bir hayat kurma umuduyla San Francisco’dan Japonya’ya giden bir gemiye gizlice binen Japon-Amerikalı ana karakterimiz Makoto Daito, Yakuza serisi boyunca önemli bir yere sahip olan Tojo klanının kurucularından biri oluyor. Bunun sadece bir detay mı yoksa oyunun hikayesinin ana hatlarından biri mi olacağı ise şu an için belirsiz. 

RGG Studio’nun Yeni Seviyesi

Fragmandaki sinematik dili incelediğimizde RGG Studio’nun anlatıda yeni bir seviyeye geçtiğini gözlemliyoruz. Yakuza serisi hikaye anlatısında hep ciddi ve sinematik bir yapıdaydı, oynanış tarafında ise her tür çılgınlığı yaşıyorduk. Stranger Than Heaven’ın fragmanı ile oynanışın tekrar aksiyon odaklı yapıya döndüğünü görmekteyiz. Oynanış odaklı bir fragmanda daha detaylı gözlem şansımız olacak ama şu an gördüğümüz kadarıyla her mücadele sekansları sert ve oturaklı. Fragmanın odağına aldığı hikaye anlatısında ise kamera açıları, mizansen ve oyunculuk ile sinematik etki seviye atlamış gibi görünmekte. Her şey adeta bir dönem filmi tadında. 

5 yıldır yapım aşamasında olan Stranger Than Heaven için duyurulan net bir çıkış tarihi olmasa da 2026’nın son çeyreği ile 2027 arasında bir zaman aralığı verilmiş. Tahminim sıkça tercih edilen yılbaşı döneminin hedeflendiği yönünde. Oyun PlayStation 5, Windows and Xbox Series X/S için çıkış yapacak. 

The post Stranger Than Heaven Fragman Analizi appeared first on Başlat Tuşu.

Piksel sanatı nedir? 

Temellerle başlayalım. Piksel sanatı, dijital görsellerin en küçük yapı taşı olan piksellerin tek tek ve bilinçli şekilde yerleştirilmesiyle oluşturulan bir görsel sanat türüdür. Teknik olarak en eski oyun sistemlerinden 32 bit konsol jenerasyonuna kadar oyunların neredeyse tamamı piksel görseller ile oluşturuldu. Bunda birincil sebep dönemin grafik işlemcilerinin ve depolama birimlerinin çok düşük kapasitede olmasıydı. Mesela 8 bit işlemcili NES, bir karakter sprite’ında sadece 3 farklı renkte piksel hesaplayabiliyordu. Sonrasında kuvvetli grafik işlemci birimleri, CD ve DVD gibi medya formatları ile birlikte üç boyutlu tasarımlar hayatımıza girdi ve sektördeki “gerçekçilik” arayışı ile piksel tasarımlar büyük ölçüde terk edildi.

Piksel sanatının kökeni erken dönem video oyunlarının teknik sınırlamalarına dayansa da, günümüzde bu sınırlılık bir zorunluluktan çok estetik bir tercihe dönüşmüş durumda. Artık limitler ile değil; retro bir his yakalamak amacıyla ışık, gölge ve formu minimum araçla maksimum etki yaratacak biçimde bir estetik arayış ile piksel görseller oluşturuluyor. Modern oyunlarda ise bu stil, gelişmiş animasyon teknikleri ve dinamik ışıklandırma ile birleşerek hem nostaljik hem de çağdaş bir görsel deneyim sunmakta.

Piksellerin sinematik evrimi

REPLACED’in 2018’de başlayan yapım macerasında ilk hedef sinematik bir platform oyunu yapmak olmuş.Oyunun dünyası kurgulanırken ekip, Blade Runner gibi eski bilim kurgu filmlerine duydukları sevgiden yola çıkarak retro-fütüristik bir estetiği tercih etmiş. REPLACED, klasik piksel sanat anlayışını çağdaş görsel tekniklerle birleştirerek oyun estetiğinde yeni bir eşik temsil ediyor. 2.5D perspektif, dinamik ışıklandırma ve sinematik sahneleme gibi unsurlar, oyunu yalnızca nostaljik bir geri dönüş olmaktan çıkarıp modern bir sanat formuna dönüştürmeyi başarmış. Bu bağlamda REPLACED, piksel sanatın evriminde “retro estetikten post-modern görsel anlatıya” geçişin önemli bir örneği olarak değerlendirilebilir.

Teknik açıdan ele aldığımızda oyun üç niteliği ile dikkat çekiyor:

• Sprite tabanlı animasyon + gerçek zamanlı ışıklandırma
• Pixel-perfect tasarım + modern shader kullanımı
• Elle çizilmiş animasyon + motion blending

Bu yaklaşım, geleneksel piksel sanatın statik doğasını kırarak daha akıcı ve gerçekçi bir hareket hissi yaratmakta. 

REPLACED görsel anlatımda sinema dilinden yoğun şekilde yararlanıyor. Daha önce Akira Kurosawa filmlerinden esinlenilerek geliştirilen Trek to Yomi’de gözlemlediğime benzer bir sinematik  yaklaşım REPLACED de kullanmış. Arkaplanın dekor değil, anlatının bir parçası olması, kamera açıları, ışıklandırma gibi unsurlar üzerine epey kafa yorulmuş ve bunlar çok doğru bir kombinasyonla harika bir atmosfer yaratmayı başarmış. 

Oyunun talihli olduğu bir diğer nokta da cyberpunk bir yapıda olması. Bu tema, geliştirici ekiplere kesinlikle büyük bir kreatif özgürlük tanıyor.  Zengin renk paletleri ile organik veya inorganik çılgın tasarımlar rahatlıkla tek potada eritilip etkileyici bir biçime getirilebiliyor. REPLACED’in kendine özgü sinematik tarzı, keyifli piksel görselleri ve cyberpunk teması kutsal bir üçlü gibi harika bir uyum sağlamış.

Mini inceleme 

Sanat tarafını yeterince irdelediğimize göre biraz da hikaye ve oynanış tarafına bakalım. REPLACED, nükleer silahlarını Japonya yerine kendi topraklarında kullanmayı tercih etmiş distopik bir Amerika’da geçiyor. Oyun bizi “İnsanları Değiştirme ve Oluşturma Araştırma Motoru” olarak çevirebileceğimiz Research Engine for Altering and Composing Humans, kısaca R.E.A.C.H. adıyla bilinen bir yapay zekâ rolüne sokuyor. Hikayenin başında gözlediğimiz tuhaf bir “kazanın” sonucunda bir şekilde kendimizi yaratıcımız olan Warren adlı bilim insanının bedeninin kontrolünü ele geçirmiş halde buluyoruz ve tüm bunların nasıl gerçekleştiğinin gizemini çözmek için yaratıldığımız yere geri dönmeye çalışıyoruz. 

Oynanış dedektif edasıyla Phoenix City adlı şehirde dolanıp karakterlerle etkileşime geçtiğimiz adventure vari anlar, beat’em up ve puzzle / platform tarzı sekanslar arasında gidip geliyor. Dövüşler direkt iki boyutlu bir Batman Arkham serisi tadında, size saldıracak düşmanlarda beliren ikonlar ile ikaz ediliyorsunuz. Sınırlı kullanıma sahip, iyi hasar veren, hatta iri kıyım düşmanları haklamın tek yolu olan bir tabancamız da var. Düşmanların ağzını burnunu kırdıkça kullanım barı doluyor ve ateşledikten sonra yine pata küte dövüşe devam ediyorsunuz. Oyun ilerledikçe zırhlı düşmanlara etkili olan bir kazma gibi ek detaylar da dövüş mekaniklerine ekleniyor. Dövüşler zaman zaman tuhaf ve karmaşık olabiliyor ama oyunun iki boyutlu düzlemde ilerleyen yapısına hem oldukça uygun hem de çok keyifli.

Platforming kısımları ise beklemediğim düzeyde detaylı ve zaman zaman refleksleri yoklayıcı bir zolukta. Eğer retro oyunlara hakim biriyseniz en uygun düştüğü örnek olarak Heart of Darkness’ı verebilirim. Eğlenceli, gerilimli ve yer yer yorucu olabilen bu hoplayıp zıplamalar arasına giren dövüş sekansları, yoğun temposuna rağmen bazen ferah bir nefes bile aldırtabiliyor.

Özetle oynanış tarafında da işler keyifli ama şüphesiz ki oyunun vurucu noktası atmosferi. Yazının önceki kısmında da değindiğim piksel sanatı ve sinematik yaklaşım REPLACED’i özel kılmayı başarıyor. Özellikle hub bölgede gezinip karakterlerle etkileşime girdiğimiz adventure kısımları hem gözleri okşuyor hem de point & click adventure oyunlarına denk nostaljik bir his yakalamayı başarıyor. 

Kapanış

REPLACED, sinema dilini yalnızca estetik bir referans olarak değil, doğrudan oyun tasarımının temel yapı taşı olarak kullanıyor. Kadraj, ışık, kamera hareketi ve sahne kurgusu gibi unsurlar aracılığıyla piksel sanat, sabit bir görsel stil olmaktan çıkarak dinamik ve anlatı odaklı bir forma dönüşüyor. Bu yönüyle REPLACED, oyun ile sinema arasındaki sınırların giderek silikleştiği modern bir örnek olarak değerlendirilebilir. Özetle, aradan geçen yıllara rağmen pikseller ölmüyor, evrim geçiriyor!

REPLACED, Steam‘de yerel fiyatlandırma ile sadece 8 dolardan satışa sunuldu. Güncel kurdan kaba bir hesapla 400 lirayı bile geçmiyor ve bu fiyatı kesinlikle hak ediyor. Xbox tarafında ise Gamepass üyesi iseniz ilk günden itibaren erişime açılmış durumda. Bu platformda almak isterseniz 819TL fiyat biçilmiş. Yurt dışındaki 20 dolarlık fiyatının gene biraz altında ama Steam kadar da ucuz değil. Her koşulda fiyatının hakkını veren, sanatsal yanı kadar oynanışı ile de oldukça keyifli, Türkçe dil destekli ve oynanış süresi olarak da fena olmayan (8-10 saat arası) bir oyun olarak REPLACED uzun bir bekleyişin ardından beğeninize sunulmuş durumda.

The post REPLACED ve Piksel Sanatının Sinematik Evrimi appeared first on Başlat Tuşu.

Crimson Desert, Black Desert Online ile tanıdığımız Pearl Abyss’in yıllardır üzerinde çalıştığı ilk tek oyunculu yapımı olarak 19 Mart 2026’da piyasaya çıktı. Pywel adlı devasa bir kıtayı sahne alan oyun, ilk haftasında 3 milyon kopya satarak ticari başarısını kanıtladı. Peki, oyun bu ticari başarısının arkasını doldurabiliyor mu?

Crimson Desert inceleme yazımızda oyunu alışılmış puan sistemi yerine “İyi, Kötü ve Çirkin” formatıyla değerlendiriyoruz. Crimson Desert alınır mı, artıları ve eksileri neler, nelere katlanmak zorundasınız? Hepsini açıkça ortaya koyuyoruz.

İyi: Pywel’de Kaybolmanın Keyfi

Şahane Görseller Eşliğinde Açık Dünya Keşfi

Crimson Desert’ın başına oturduğunuzda oyunun size verdiği ilk ve en güçlü izlenim, Pywel’in büyüklüğü ve güzelliği oluyor. Pearl Abyss’in kendisine ait olan BlackSpace Engine oyun motoru sayesinde tüm dünya tek seferde işleniyor ve herhangi bir yüksek noktadan tüm haritayı görebiliyorsunuz. Karla kaplı dağlardan yeşil vadilere, mekanik şehirlerden gökyüzünde süzülen gizemli adalara kadar her alan görsel açıdan etkileyici manzaralar sunuyor. Suyun deredeki akışından yağmurun Kliff’in zırhı üzerindeki yansımasına kadar çevresel detaylar, oyun dünyasını canlı hissettiriyor.

Keşif mekanikleri, Crimson Desert’ın en güçlü yanlarından biri. Süzülme kanadı ve kancayla ulaşılan yüksek noktalar, gizli köyler, şapkasını çalmak zorunda olduğunuz canlı ağaçlar ve beklenmedik mini oyunlar, haritada serbestçe dolaşırken çeşitli sürprizler sunuyor. Ana yoldan sapmak ve yan patikalarda gezmek büyük ölçüde ödüllendiriliyor. Bu yönüyle Breath of the Wild, Dragon’s Dogma ve kısmen de Red Dead Redemption 2’den ilham aldığı açıkça hissediliyor.

Dövüş Sistemi ve Yetenek Öğrenme Mekaniği

Crimson Desert’ın dövüş sistemi hızlı, dinamik ve son derece tatmin edici. Kliff, hafif ve ağır kılıç darbeleri, yakalama ve fırlatma hamleleri ile güreş hareketlerini birleştirebiliyor. Oyun ilerledikçe açılan yetenekler savaşlara derinlik katıyor ve özellikle son aşamalarda kombo çeşitliliği dikkat çekici bir noktaya ulaşıyor.

En ilginç detaylardan biri ise yetenek öğrenme mekaniği. Becerilerinizi yalnızca yetenek ağacı vasıtasıyla değil, NPC’leri ve düşmanları gözlemleyerek de açabiliyorsunuz. Bir Spirit Knight boss’unu yenip yepyeni bir silah yeteneği kazanmak gibi sürpriz anlar, Crimson Desert deneyimini gerçekten özel kılıyor. Bu mekanik sadece yeteneklerle sınırlı değil; yemek tarifleri, bitki bilgisi ve çeşitli zanaat becerileri de aynı gözlem sistemiyle öğreniliyor.

Kötü: Peki Ama Hikaye Nerede?

Ana Senaryo ve Görev Tasarımı

Crimson Desert’ın en belirgin olumsuz yönü, ana hikayesinin zayıflığı. Greymane’lerin lideri Kliff’in intikam yolculuğu ilk bakışta ilgi çekici görünse de, senaryo hızla dağılıyor. Olay örgüsü zaman zaman takip etmesi güç bir hal alıyor. Tutarlı ve kurgusu sağlam ana sahnelerle desteklenmesinden ziyade çoğu zaman aksiyon içerisinde buluyorsunuz kendinizi.

Görev tasarımı da hikaye kadar yavan. Yan görevlerin önemli bir kısmı MMO tarzı “Git şunu getir, şundan belli sayıda öldür” döngüsünden ibaret. Pearl Abyss’in Black Desert Online’daki görev anlayışı, burada da kendini gösteriyor. Bazen oyun yeni bir karakteri tanıştırırken “Bak kim geldi, beraber oynayın” deyip geçiyor. Derinlik ve arka plan anlatımı zahmetine girmiyor.

Sabır Testi Gibi İlk Saatler

Oyunun açılış saatleri zorlu bir sabır testi. Etkileyici bir girişten sonra oyun sizi anlatı tutarlılığı olmayan bir dizi öğretici göreve sürüklüyor. Yeni mekanikler peş peşe geliyor, açıklamalar yetersiz kalıyor ve çoğu zaman ne yapmanız gerektiğini tam anlayamadan ilerlemek zorunda kalıyorsunuz. Esas Crimson Desert deneyimi yaklaşık 8-10 saat sonra başlıyor, tabii o noktaya kadar dayanabilirseniz.

Çirkin: Gülü Seven Dikenine Katlanır

MMO DNA’sı ve Envanter Kabusu

Crimson Desert’ın çirkin tarafı, Pearl Abyss’in MMO geçmişinin zaman zaman kendini göstermesi. Oyun özünde tek kişilik bir MMO gibi hissettiriyor; grind yapma gerekliliği, aniden yükselen zorluk eşiği ve sinir bozucu düzeydeki karmaşık envanter yönetimi. Hatta oyunun çıkışında eşyaların koyulabildiği bir depo sistemi dahi yoktu. Geri bildirimler sonrası güncelleme ile eklendi.

Kontrol Şeması Çilesi

Crimson Desert’ın kontrol düzeni, hem PC hem de konsol oyuncularını çileden çıkarabilecek cinsten. Neredeyse her aksiyon ayrı bir tuş kombinasyonu gerektiriyor ve bunları özelleştirmeye çalışınca iş içinden çıkılmaz bir hal alabiliyor. Bir tuşu değiştirdiğinizde oyun otomatik olarak başka atamaları da kaldırıyor ve zincirleme bir kaos başlıyor. İlerleyen haftalarda güncellemeler ile düzelmesi muhtemel ancak şu an için ömür törpüsü bir kontrol sistemi mevcut.

Karın Ağrısı Performans

Bir diğer nokta da oyunun özellikle konsollardaki teknik performansı. PS5 Pro sahipleri bir nebze daha iyi bir görsel kalite ve pürüzsüz bir deneyim elde ederken, standart konsollarda düşük çözünürlük ve frame-rate problemleri göze çarpıyor. PC’de de benzer şekilde elden geçirilmesi gereken teknik sorunlar mevcut ve hatta Intel Arc ekran kartı olan sistemlerde oyun çalışmıyor.

Bonus

Crimson Desert devasa bir oyun. Sadece barındırdığı dünyasıyla değil, aynı zamanda dövüş sistemi, bulmacaları, iyi veya kötü pek çok görevle ve yan aktiviteyle onlarca hatta yüzlerce saat oynanabilecek bir deneyim vaat ediyor. Böylesi bir oyunun ilk günden Türkçe dil desteği ile çıkması büyük bir artıyı hak ediyor.

Crimson Desert İnceleme Kararı: Bekle

Sorunlarına rağmen Crimson Desert’ın altında gayet başarılı bir oyun yatıyor. Pywel, son yılların en etkileyici açık dünyalarından biri ve dövüş sistemi gerçekten keyifli. Eğer, oyunun kötü ve çirkin yanları benim için sorun değil diyorsanız oynayın. Yoksa biraz daha bekleyip iyileştirme güncellemelerinin ardından şans verebilirsiniz. Eğer ben iyi bir açık dünyada sağlam ve etkileyici bir hikaye istiyorum diyorsanız, Crimson Desert pek size göre değil.

The post Crimson Desert inceleme: İyi, Kötü ve Çirkin #1 appeared first on Başlat Tuşu.

Sektör Dolar Bazında %24,69 Büyüdü

Raporda yer alan verilere göre, Türkiye oyun pazarı 2025’te bir önceki yıla kıyasla dolar bazında yaklaşık 200 milyon dolar artış gösterdi. Türk Lirası bazında büyüme oranı ise %51,46 olarak gerçekleşti. Türkiye’de internet kullanıcı sayısı yaklaşık 77 milyon seviyesindeyken, 16–74 yaş grubunda internet kullanım oranı %90,9’a ulaştı. Aktif oyuncu sayısı 50 milyon bandına yaklaşırken, oyuncu profilinin %46’sını kadınlar, %54’ünü erkekler oluşturuyor.

Ozan Aydemir: “Kontrolsüz Genişleme Bitti, Ustalaşma Dönemi Başladı”

Gaming in Türkiye | MENA | EU CEO’su Ozan Aydemir, küresel oyun pazarındaki yeni dönemi şu sözlerle özetledi:

“Global oyun pazarı hikâyesinde kontrolsüz hızlı genişleme dönemi bitti; şimdi derinleşme ve ustalık dönemi başladı. Artık büyümenin motoru sadece yeni oyuncu kazanmak değil; mevcut oyuncuların dünyalarımıza ne kadar bağlı kaldığı ve toplulukların ne kadar doğru yönetildiği ile ölçülüyor. Türkiye tarafında altyapı güçlenirken, oyuncuya ulaşmak teknik olarak hiç olmadığı kadar mümkün; ancak o oyuncunun zamanı ve ilgisini kazanmak için verilen rekabet hiç olmadığı kadar yoğun.”

Akıllı Yatırım ve Kaliteli Büyüme Dönemi

Aydemir, girişimcilik ve yatırım ikliminin daha seçici ve “akıllı” bir yapıya evrildiğini vurguladı. Startups.watch’un yatırım verilerine dayanan Gaming Snapshot çıktılarının, 2025’te yatırım turlarının temkinli seyrine rağmen exit’lerin devam ettiğini ve Türkiye’nin potansiyelini koruduğunu gösterdiğini belirtti. Aydemir ayrıca, BTK verilerine göre fiber erişim ve genişbant tarafındaki artışın oyun deneyimini doğrudan etkilediğini; oyunun artık yalnızca bir içerik değil, erişim–servis–topluluk birleşimiyle sunulan bir “deneyim paketi” haline geldiğini kaydetti.

Dijital Yerel Geliştiriciler Rehberi

Rapor, önceki yıllardan farklı olarak bu yıl Türkiye’deki yerel oyun firmalarını isim isim statik bir liste halinde paylaşmak yerine, ekosistemin hızlı değişen yapısı nedeniyle veriyi analiz ve yorum formatında sunuyor. Yıl boyunca yapılan takip sonucunda; firma sayısı, platform odaklı dağılım ve şehir bazlı yoğunlaşma gibi metriklerle Türkiye’nin üretim kapasitesine dair daha güncel ve doğru bir panorama oluşturuluyor.

Billonga, Boğaziçi Ventures, Türk Telekom GAMEON, GPay, JAI Portal, Joygame, Joygame Select, KOCCA ve Xsolla’nın sponsorluğunda yayınlanan rapor; espor ekosistemi ile mobil, konsol ve PC tarafındaki trendleri ve tüketim alışkanlıklarını, veriye dayalı analiz ve yorumlarla kapsamlı biçimde ele alıyor.

Rapora https://www.turkiyeoyunsektoruraporu.com/tr/ adresinden ulaşabilirsiniz.

The post Türk Oyun Sektörü 1 Milyar Dolar Sınırını Aştı: 2025 Hedefleri Gerçek Oldu appeared first on Başlat Tuşu.

Order of the Rising Sun nişanı ve önemi

Japonya’nın en saygın devlet nişanlarından biri olan Order of the Rising Sun, 1875’ten bu yana sanat, bilim, kamu hizmeti ve kültürel katkılar gibi alanlarda olağanüstü başarı gösteren kişilere veriliyor.

Horii’ye verilen sınıf ise “Gold Rays with Rosette” (dördüncü derece). Bu, kültürel katkı düzeyinde en prestijli kategorilerden biri olarak kabul ediliyor.
Bu onur, yalnızca kişisel bir ödül değil; oyunların kültürel mirasın bir parçası olduğunun resmi bir teyidi niteliğinde. Çünkü Japonya tarihinde ilk kez bir oyun tasarımcısı, sanatsal ve kültürel katkılar kapsamında devlet tarafından bu nişanla ödüllendirildi.

Yani Horii’nin başarısı, video oyunlarını artık “eğlence ürünü” tanımının çok ötesine taşıyor.

Horii: “Bu ödül benimle çalışan herkesin başarısı”

Tören sonrasında basına konuşan Horii, mütevazı bir açıklama yaptı:
“Yaklaşık kırk yıldır oyun geliştiriyorum. Bu ödül, sadece benim değil, benimle birlikte çalışan tüm ekiplerin ve oyunlarımızı seven kullanıcıların başarısıdır.”

Horii ayrıca, gençliğinde ünlü mangaka Go Nagai’nin yanında çalışmak için başvuruda bulunduğunu, yıllar sonra aynı gün içinde Nagai ile birlikte bu onuru paylaşmasının kendisi için çok anlamlı olduğunu söyledi.

Bu tesadüf, Japonya’nın kültürel üretim alanlarında farklı disiplinlerin (manga, anime, oyun) artık aynı değerde görülmeye başlandığının sembolik bir göstergesi oldu.

Oyun, artık kültürün bir parçası

Uzun yıllar boyunca Japonya’da bile oyun geliştiricileri, kültürel üreticiler kategorisinde nadiren anılıyordu. Sinema yönetmenleri, yazarlar ve sanatçılar sıkça devlet nişanlarıyla onurlandırılırken; oyun sektöründekiler bu çerçevenin dışında kalıyordu.

Horii’nin bu ödülü alması, Japonya’da oyun kültürünün “kültür politikası” sahnesine resmi olarak girmesi anlamına geliyor.

Özellikle genç nesiller için oyun, hem bir anlatım dili hem de kimlik ifadesi haline gelirken, bu gelişme oyun endüstrisinin kültürel statüsünü güçlendiriyor.

Kültür eleştirmenleri, Horii’nin başarısını Japonya’nın “soft power” stratejileriyle de ilişkilendiriyor. Zira Dragon Quest, Japonya’nın yurt dışındaki kültürel ihracatında tıpkı anime veya J-Pop gibi önemli bir rol oynamış durumda.

Yuji Horii kimdir?

Yuji Horii (堀井 雄二) 6 Ocak 1954 doğumlu Japon bir yazar, video oyunu tasarımcısı, senarist ve yönetmen. En çok Dragon Quest serisinin yaratıcısı olarak tanınan Horii ayrıca en ünlü rol yapma oyunlarından biri olan Chrono Trigger’ın senaryosunu yazmış ve denetlemiş, 1983’te yayımlanan, görsel roman tarzındaki ilk macera oyunlarından biri olan The Portopia Serial Murder Case’in de yapımcılığını üstlenmişti.

Horii’nin kendi şirketi olan Armor Project ve Square Enix ile imzaladıkları özel bir üretim anlaşması dahilinde Dragon Quest serisinin haklarına sahip. Seri, özellikle Japonya’da büyük bir hayran kitlesine sahip. 11 adet ana oyun ve 30’dan fazla yan oyunuyla Dragon Quest serisi yaklaşık 40 yıldır yoluna tam gaz devam ediyor. Serinin şu ana kadar 90 milyon üzeri satış yaptığı ve bunsan yaklaşık 19 milyar dolar hasılat elde edildiği belirtiliyor.

The post Dragon Quest’in mucidi Yuji Horii, Japonya’da devlet nişanı alan ilk oyun tasarımcısı oldu appeared first on Başlat Tuşu.

Grafik gücü, ekran ve ergonomi

Nintendo Switch 2, Nvidia tarafından özel üretilen bir yonga seti kullanıyor. Cihaz Nvidia’nın RTX 30 serisinde kullanılan Ampere mimarisini temel alan bir GPU ile geliyor. İlk Switch’teki Maxwell mimarisine göre ciddi bir sıçrama söz konusu ve Nvidia ilk yaptıkları açıklamalarda grafik işlem gücünün önceki nesle göre 10 kat daha yüksek olduğunu belirtmişti. Teknik detaylar için kapsamlı bir yazı yayınlamıştık, meraklıları için kenara bırakalım;
İlgili yazı: Nintendo Switch 2 Teknik Özellikleri

Konsol 1080p çözünürlük, saniyede 120 kare yenileme hızı ve HDR destekli bir LCD ekrana sahip. 7.9 inch boyutundaki ekran, Nintendo’nun bugüne kadar ürettiği konsollar içinde en büyüğü. Ekrandaki büyümeye paralel olarak cihazın sol ve sağ taraflarında bulunan tak-çıkar kontrolcülerimiz, Joycon’lar da büyümüş. Her ne kadar irileşmiş olsa da cihaz ilk Switch modelleriyle aynı incelikte ve ağırlık olarak sadece 80 gramlık bir farka sahip. Diğer bir deyişle büyüyen ekran ve kontrolcülere rağmen Switch 2 ele çok rahat oturan, ergonomik bir yapıya sahip.

Switch 2, ilk modelde olduğu gibi Dock adlı aparat ile monitör ya da TV’lere bağlanabiliyor. Bu şekilde elde edilen çözünürlük 4K’ya kadar yükselerek rakip konsollar ile nihayet bir denklik yakalamayı başarıyor. Konsolu isterseniz arkasındaki standı kullanarak masa üstü de kullanmanız mümkün. İlk modellerin son revizyonu olan Oled’lerinkine benzer, ondan belki bir tık daha sağlam duran bir standımız var. Cihazın malzeme kalitesi de genel olarak oldukça iyi. Artık mıknatıslı bir düzenek kullanan Joycon’lar eski modellerdeki kızaklı sisteme kıyasla çok daha stabil ve sağlam bir bir şekilde konsola tutunuyorlar. Eski Switch’lerde en güvensiz bulduğum detay yuvalarına oturduklarında bile yerlerinden oynayan Joycon’lardı. Switch 2’de çok daha güvenli bir tutuş deneyimi mevcut. Tuşların düzeni, yeni eklenen GameChat tuşu ve daha tetiksel bir şekilde tasarlanmış ZR, ZL tuşları haricinde hemen hemen aynı. Joycon’ların herbiri kendi başına birer kontrolcü gibi kullanılabildiği için sol Joycon’da yine d-pad yerine ayrık tuşlu sistem kullanılmış. Bu durum genellikle d-pad tuşlarını kullanan dövüş oyunu tutkunları için dezavantaj olabiliyor. Onun haricinde negatif bir senaryo kurgulamak güç ve her zaman Pro Controller gibi opsiyonlarımız da mevcut.

Batarya ömrü

Nintendo bu konuda oldukça dürüst davranmıştı. Yapılan resmi açıklamada paylaşılan veriler doğrultusunda Switch 2 5220 mAh pil kapasitesine sahip bir Lityum iyon pil barındırıyor. Pil ömrü ise “yaklaşık” 2 – 6,5 saat arası olacak şeklinde bilgilendirme yapılmıştı.

Pratikte baktığımızda ise, evet, verilen bilgiler birebir doğru. Cihazın çıkış oyunlarından Mario Kart World ortalama üstü bir ışık ve ses düzeyinde, çevrim içi bağlantı ile oynadığınızda konsol 2 – 2.5 saat arası bir süre dayanıyor. İlk bakışta çok tatmin edici görünmese de 7.9 inch bir ekranda, 60 fps ve 1080p çözünürlük detaylarında bu süre oldukça başarılı diyebiliriz. Test ettiğim orijinal Switch oyunlarında ise üç boyutlu grafiklere sahip yapımlarda şarjın 4 saate kadar dayandığını, iki boyutlu oyunlarda ise 5 saat ve üzeri süreler görebildiğimi belirtmeliyim. Yine de birinci parti oyunların genelinde aşağı yukarı Mario Kart World’dekine benzer bir batarya performansı göreceğiz gibi durmakta.

Bataryadan genel olarak memnun kalsam da Nintendo’nun ekran boyutunda biraz daha ufak bir ekran boyutu tercih etmesi, oyunlarda Steam Deck gibi grafik özelleştirmelerine açık bir kapı bırakarak batarya ömrünü en az 1 saat uzatabileceğini tahmin etmek güç değil. LCD ekran tercihi de biraz kafa karıştırıcı. Genel olarak hiçbir detaydan kısılmamış olmasına rağmen daha düşük güç tüketen OLED ekranlar yerine LCD tercih edilmiş. HDR desteği ile görüntüler OLED’le kıyaslanabilir kadar canlı dursa da güç tüketiminde bir LCD ekranın OLED’e yetişmesi mümkün değil. Geçmişte çıkardığı modellerden yola çıkarak Nintendo’nun gelecekte bir Switch 2 Lite ve sonrasında OLED ekranlı gelişmiş bir model ile karşımıza çıkacağı kaçınılmaz gibi.

Gelişmeler ve pürüzler

Switch 2, atasına kıyasla çok güçlü bir cihaz. Bunu kağıt üzerindeki rakamların yanısıra çıkış oyunlarına bakarak rahatlıkla görebiliyoruz. Peki sistem tarafında durumlar nasıl? Kötü haberle başlayalım; tema tasarımı açısından Switch 1 ile 2 arasında neredeyse hiç fark yok. Üstte oyunlar ya da uygulamaları bloklar halinde gördüğümüz ve alt tarafta da yer alan teknik ikonlar tamamen aynı düzen ile karşımıza çıkıyor. Tema dümdüz beyaz ya da siyah seçenekleri ile geliyor, bu da ilk Switch ile birebir aynı. Ancak Nintendo eShop’a girdiğiniz an bir anda yeni nesile geçtiğinizi hissediyorsunuz. Hem genel düzene el atılmış hem de yeni işlemci sayesinde oyunlar arasında geçiş yaparken yağ gibi akıyorsunuz. Wishlist’in ana menüye dahil edilmesi, hatta indirime giren oyunları bildirmesi gibi yenilikler harika olmuş. Listedeki oyunlar üzerinde gezinirken artık ekran görüntülerinden oluşan slide show yerine direkt fragman oynamaya başlıyor, bu da muazzam bir gelişme olmuş. Steam’dekine benzer bir haftalık keşif bile dahil edilmiş. Özetle eskiden içinde gezinmesi bile işkence olan eShop şu an harika bir duruma gelmiş. Umarım bu özveri gelecekte güncellemeler eşliğinde temalara da yansır.

Sistem kararlılığı ise ilk etapta fena değil ama zaman zaman sıkıntılar çıkarabiliyor. Çok nadiren yaşadığım birkaç sıkıntı oldu; örneğin bir keresinde konsol uyku modundan açılmadı, bir sefer de sistemim ekran açık şekilde kilitlendi. Bu tarz durumlarda paniklemenize gerek yok, cihazın güç tuşunu 15-20 saniye arası basılı tutarsanız cihaz bir hard reset atıyor. Bunların yeni çıkmış cihazlarda karşılaşılması normal sayılabilen ufak pürüzler olduğunu ve güncellemeler ile daha stabil hale geleceğinden eminim.

Depolama detayları ve SD kart seçimi

Nintendo Switch 2, ilk modelde olduğu gibi kartuşlu bir sisteme sahip. Kartuşlar orijinal Switch ile aynı ebatta ancak iç aksam daha hızlı veri transferi yapabilen bir yapıda. Cihazın dahili 256GB depolama birimi de aynı şekilde, SSD denkliğinde bir hıza sahip. Bu nedenle dijital oyun oynamak isteyenler daha fazla depo alanı için Micro SD Express kart kullanmak zorunda. Özellikle Sandisk gibi sık tercih edilen markaların halihazırda Extreme kod adlı modelleri de mevcut ve kafa karışıklığı yaratabiliyor. Bunun önüne geçmek için çok basit birkaç ipucumuz var: Bunların ilki bariz şekilde kartta “Express” ibaresinin yer alması. Kartların üzerinde nitelikleri belirten kısaltmalar ve logolar arasında bulunan EX logosu da aynı şekilde kartınızın Express olduğunu vurgulayan bir diğer ipucu. Bu iki detaya dikkat ettiğiniz sürece kazayla başka kart almanıza pek ihtimal yok.

Peki, depolama alanını genişletmeniz şart mı? Bu soruya cevap verebilmek için Switch 2’nizi ne sıklıkta kullanacağınız ve ne tür oyunlar oynayacağınız önem taşımakta. Cihazın yüksek donanımı sayesinde zamanında sadece rakip konsollarda oynama şansı bulduğumuz çoğu oyun artık Switch 2’de de oynanabilir durumda. Bunlardan birkaçının dosya boyutlarına göz atalım:

Street Fighter 6 – 48.8GB
Split Fiction – 71GB
Cyberpunk: Ultimate Edition – 56.8GB
Hitman World of Assassination – 61GB

Hal böyleyken kütüphanenizde üçüncü parti oyunlara yer vermeyi düşünüyorsanız en azından 256GB bir Micro SD Express takviyesinin iyi bir yatırım olacağını düşünüyoruz.

Birinci parti tarafında ise dosya boyutları şimdilik daha mütevazi durmakta. Konsolun çıkış oyunu Mario Kart World 24GB, Temmuz ayında çıkacak olan Donkey Kong Bananza ise 10GB dosya boyutuna sahip.

Game Key-Card ve yanlış bilinenler

Nintendo Switch 2 hakkında çıkış dönemi en çok hatalı yayılan bilgilerden biri kartuşlarla ilgiliydi. Yeni sistemle birlikte bazı oyunların kutularının üzerinde Game-Key Card ibaresi bulunmakta. Bu ibareye sahip oyun kartuşları içlerinde oyun dosyası barındırmıyor, kartuş sadece oyunların aktif olmasını sağlayan bir anahtar görevi görüyor. Şahsen beğenmediğim bir uygulama olsa da aslında Nintendo ya da başka bir oyun firmasının ilk kez yaptığı bir şey de değil. Geçtiğimiz nesil bazı Switch oyunları oyun dosyalarının tamamına sahip değildi ve bu oyunları “Ek download gerektirir” ibaresi sayesinde ayırt edebiliyorduk. Yeni sistem ile aslında bu durumu artık Game-Key Card olarak terimleştirmişler. Peki bunu tek yapan Nintendo mu? Hayır. Yakın dönemden bir örnek vermek gerekirse PlayStation 5’teki Doom The Dark Ages disklerinde sadece 85MB, Xbox sürümü disklerinde ise 342MB boyutunda bir data var ve kalan 85GB’lık veriyi internetten çekiyorsunuz. Game-Key Card’lar da aynı bu mantıkla oyun verilerini çevrimiçi indirterek oynamanızı sağlıyor.

Peki, bu işin mantığı ne diye sorarsanız… Kullanıcı lehine bir durum olduğunu söyleyemek pek mümkün değil. Bu tür eylemler daha çok üretici firmaları çıkarlarını korumakta. Kısmen dolu gelen ve çıkış günü çevrim içi güncelleme ile oynanabilir hale gelen diskler genellikle korsanları engellemek geçmek için alınan bir önlem. Kartuş tarafında ise durum biraz daha karışık. Nintendo’nun son iki nesildir kullandığı kartuşlar oyun firmaları için ek üretim maliyeti çıkarmakta. Önceki nesilde kısmen dolu gelen kartuşların sebebi kullanılan kartuşların kapasitelerine oranla masrafların artmasıydı. Bunu aşağı yukarı kafanızda somutlaştırmanız için her oyun için bir de micro sd kart alıp içine oyunu yazıyorsunuz gibi düşünebilirsiniz, ne kadar yüksek kapasite kart kullanmak zorunda kalırsanız masrafınız o kadar artıyor. Şu an neredeyse bomboş gelen Game-Key Card’lar ile bu durum daha da somutlaşmış gibi durmakta.

Gelelim can alıcı sorulara:
Nintendo Switch 2 için üretilen her oyun bu şekilde boş kartuşlar ile mi geliyor? Oyunları fiziksel olarak satın alsak da indirmek zorunda mıyız?
Kısa cevap: HAYIR. İlk olarak Nintendo’nun birinci parti oyunlarının TAMAMI kartuşların içinde geliyor. Game-Key Card sistemi tamamen üçüncü parti firmaların inisiyatifine bırakılmış bir durum. Örneğin CD Projekt RED’in Cyberpunk 2077 oyunu yaklaşık 60GB boyutun rağmen tamamı kartuş içinde geliyor. Street Fighter 6 ise daha düşük boyutuna rağmen Game-Key Card olarak satışa sunulmuş.

Game-Key Card oyunlarını nasıl anlarız?
Oyun kutusunun ön yüzünde, altta beyaz bir bölgede Game-Key Card ibaresi ve anahtar şeklinde bir ikondan ayırt edilebiliyor. Kartuşların ise etiketinin kırmızı bölgesinde, sağ üst tarafta anahtar ikonu bulunmakta. Bu detaylardan oyunun Game-Key Card olduğunu anlayabilirsiniz.

Game-Key Card oyunları etkinleştirildiğinde kullanıldığı konsol hesabına kilitlenir mi? Kartuş ile başka konsolda ya da hesapta oyun oynayabilir miyiz?
Game-Key Card kartuşları tıpkı adında geçtiği gibi dijital oyunu aktif edebildiğiniz bir anahtar görevi görür. İstediğiniz hesapta ve konsolda oynayabilirsiniz, kendini kullandıldığı hesaba kilitlemez. Oyunun çalışması için kartuşun konsola takılı olması gerekmektedir, Game-Key Card ile indirilmiş oyun kartuş takılı olmazsa çalışmaz.

Bu şekilde umarım Game-Key ile ilgili karmaşa çözümlenmiştir. Kolleksiyoner oyuncular için fiziksel kutunun önemini anlayabiliyorum ama benim açımdan bir oyun kartuşuna sahip olmanın en büyük önemi depolama konusunda getirdiği rahatlık. Örneğin Cyberpunk 2077’yi edinmek istiyorum; oyunu dijital almak ve 256GB kapasitesi olan bir cihazın beşte birini tek oyunla doldurmak yerine oyunun tamamının olduğu kartuşuna sahip olmak büyük bir avantaj. Game-Key Card sistemi maalesef bu avantajı elimden alıyor. Dijital alırsak oyun hesabımızda kalıyor, kartuşun paylaşım / takas / satış gibi durumlarda avantajı var diyebilirsiniz. Satış / takas bir yere kadar okey, ama paylaşmak için tek formül kartuş değil. Virtual Card olarak zaten dijital oyunlarımı Nintendo aile hesabımdaki üyeler ya da yanıbaşımdaki bir başka Switch 2 kullanıcısıyla paylaşabiliyorum. Bu sistemin uzun vadede geliştiriciler tarafından ne oranda kullanılacağını ve oyuncuların bu kartuşları ne derece tercih edeceğini merakla takip edeceğim.

Ülkemize özel mevzular: Fiyatlandırma

Nintendo Switch 2 dünya çapında iki pakette satışa sunuldu. Bunlardan ilki sadece konsolu içeren standart paket, diğeri ise Mario Kart World de içeren bir set olarak karşımıza çıkıyor. Fiyatlar ise Amerika’da 449 ve 499 dolar, Avrupa’da ise 469 ve 510 euro. Bu fiyatlar içinde bize en yakın coğrafya olan Avrupa’dakileri baz alalım ve Türk lirasına çevirelim… Standart paket 21.500TL ve Mario’lu set ise 23.500TL’ye denk gelmekte. Türkiye’de ise iki paket sırasıyla 36.999TL ve 39.999TL’den önsiparişe açıldı. Lansman gününden hemen önce ise fiyatlar yükselerek 40.999 TL / 42.999TL bandına tırmandı, yani her iki paket de konsolun resmi çıkış tarihi gelmeden 3000TL zam gördü. Hesabı tersine döndürürsek Mario’lu setin Türkiye fiyatı yaklaşık 935 euroya denk gelmekte. Yani konsolun kendi ederine yakın bir vergilendirme söz konusu.

Hal böyleyken ürünü almak için size net bir yönlendirme yapmak çok güç. Bir ürünün ülkemizde resmi olarak satışını desteklemek, garanti gibi hizmetlerden yararlanabilmek, en basiti birkaç taksite bölüp üzerimizdeki maddi yükü azaltabilmek çok kıymetli kriterler. Ancak elektronik cihazların git gide lüks tüketim haline geldiğini görmek ve bir ürüne resmi şekilde sahip olmak, yeri geldiğinde garantisinden yararlanabilmek için yurt dışındaki perakende fiyatının neredeyse iki katını ödemek de yutulması zor bir hap gibi. Biz distribütör firmaya destek olmak ve konsola mümkün olan en kısa sürede erişmek gibi kriterleri öne koyarak Switch 2’lerimizi resmi yollarla temin ettik ancak çok sayıda meslektaşımız ve oyunsever arkadaşlarımızın yurtdışına yönelmesini de anlayışla karşılıyoruz.

Yukarıda değindiğim durumlar ülke ekonomisi, dağıtım maliyetleri, vergiler ile alakalı olsa da madalyonun bir diğer yüzü var ki bahsetmezsek olmaz. Nintendo eShop tam 46 ülkede hizmet veriyor ve bunların arasında Türkiye yok. Oyun dünyasının devleri Sony, Microsoft ve Steam’in Türkiye’ye özel fiyatlandırma içeren sanal dükkanları bulunurken Nintendo halen ülkemize özel bir girişimde bulunmadı. Nintendo’nun Türkiye’deki satış potansiyeli düşük olabilir, ama az önce bahsettiğim ülkelerin arasında 4 milyon nüfuslu Hırvatistan bile var. Türkiye’de yaklaşık 48 milyon kadar aktif oyuncu var. Bunların 25 – 30 milyon arasında bir kısmı mobil odaklı ancak bu şekilde bile elimizde yaklaşık 20 milyon PC ve konsol oyuncusu kalıyor. Nintendo’nun Türkiye’de kemik bir kadrosu var, Switch 2’ler dahi ön satış aşamasında hızlıca tükendi ve peşinden birkaç kez daha yeniden tedarik edilen ürünler de kısa sürede yine tükendi. Eğer Arjantin ve Japonya’da yapıldığı gibi yurtdışı alımların imkansız olacağı bir şekilde Türkiye’de, uygun yerel fiyatlandırma ile satış yapılırsa çok hızlı bir başlangıç olmasa da iyi bir açılış olabileceğine inanıyorum. Neredeyse hiç reklam yapılmamasına rağmen Türkiye’de kademe kademe Nintendo konsollarına karşı büyüyen bir ilgi var. Umarım bir şekilde değerlendirilebilir.

Kapanış

Nintendo, hibrit geleneğini devam ettiren yeni konsolu ile koyu hayranlarının yanısıra 4K çözünürlük, 120fps kare hızı gibi teknolojileri de kuşanarak daha önce yakalayamamış olduğu bir kitleyi de tüketici çemberine sokmak için elinden geleni yapmış gibi görünüyor. İlk dört gününde yakaladığı 3.5 milyonluk satış rakamı ile Nintendo tarihinin en hızlı satan konsolu ünvanını da sırtlayan Switch 2, gerek performansı gerekse oyun kütüphanesi ile her kesimden oyuncunun beklentilerini karşılayabilecek bir konsol olacak gibi.

The post Analiz: Nintendo Switch 2 appeared first on Başlat Tuşu.

Başlat Tuşu: Urban Myth Dissolution Center ekibi hakkında bize biraz bilgi verebilir misiniz?

Hakaba Bunko: Urban Myth Dissolution Center, Japonya’nın Kobe kentinde yer alan dört kişilik bağımsız kolektif Hakaba Bunko tarafından yaratıldı.

• Hafhaf-oden – Planlayıcı / Grafik Sanatçısı / Senaryo Yazarı

• Mao “Kikkyawa” Kikkawa – Planlayıcı / Baş Senaryo Yazarı

• MOCHIKIN – Planlayıcı / Baş Programcı / Senaryo Yazarı

• Ada P – Besteci / Ses Efekti Tasarımcısı

Hiçbirimiz büyük stüdyolarda deneyim kazanmadık; yeteneklerimizi küçük oyunlar yayınlayarak geliştirdik. Bunlardan en dikkat çekeni Makoto Wakaido’s Case Files adlı yapımdı.

Başlat Tuşu: Urban Myth Dissolution Center’ın geliştirilme fikri nasıl ortaya çıktı? Oyunun temalarını şekillendiren özel bir efsane ya da komplo teorisi var mıydı?

Hakaba Bunko: Makoto Wakaido’s Case Files, Shueisha’nın Game Creators CAMP Ödülü’nü kazandıktan sonra, cinayet dışı bir gizemi konu alan yeni bir proje fikrini tartışmaya başladık. Gerçek ile kurgu arasında asılı duran şehir efsaneleri bu tema için biçilmiş kaftandı.
İnternette söylentilerin ne kadar hızlı evrildiği bizi büyüledi ve oyuncuların bu söylentileri mantıksal yollarla çözmesini istedik. Hikayeyi tek bir efsaneye dayandırmak yerine, Japonya’dan ve dünyadan ünlü efsaneleri yarı yarıya harmanladık. Böylece oyun küresel düzeyde bir yankı uyandırabilecek bir yapı kazandı.

Başlat Tuşu: Oyunun sanat tarzı oldukça özgün. Bu saykedelik piksel estetiği için ilhamınızı nereden aldınız? Etkilendiğiniz özel sanatçılar, oyunlar ya da kültürel akımlar var mıydı?

Hakaba Bunko: Piksel sanat doğası gereği detayları gizler; bu da oyuncunun hayal gücünü devreye sokarak rahatsız edici bir etki yaratır. Biz bu fikri bir adım öteye taşıyıp çözünürlüğü ve renk sayısını sınırladık. Ardından internet alt-kültürlerinden, müzik videolarından ve 80’ler Japon pop grafiklerinden esinlenerek neredeyse “glitch” gibi görünen canlı geçişler ekledik.
Amacımız nostaljik bir retro tarz yaratmak değil; pikselleri “şimdiye ait”, kaotik, florasan ve biraz da “yanlış” hissettiren bir forma sokmaktı. Bu da şehir efsanelerinin gerçeği nasıl büküp bozduğuna görsel bir karşılık oldu.

Başlat Tuşu: Geliştirme sürecinde ekip olarak özellikle gurur duyduğunuz bir zorluğu paylaşır mısınız?

Hakaba Bunko: En büyük zorluğumuz erişilebilirlik ile derinlik arasında denge kurmaktı. Hem hardcore oyuncuların hem de casual oyuncuların oyunu sonuna kadar oynayabilmesini istedik ama aynı zamanda gerçek bir çıkarım yapma hissini de kaybetmemeliydik.
Yeni sistemler olan “sezgi (clairvoyance)” ve “SNS soruşturması” mekaniklerini sorunsuz bir oynanış döngüsüne entegre etmek sayısız kullanıcı arayüzü prototipi gerektirdi.
Üstelik dört kişilik bir çekirdek ekiple oyunu 13 farklı dile ulaştırmak başta imkansız gibi görünüyordu. Ancak çevirmenlerle kurduğumuz sıkı iletişim ve uyarlanabilir arayüz tasarımı sayesinde bunu başardık.
Bu bütünlüğü sunabilmiş olmak, en çok gurur duyduğumuz şey.

The post Urban Myth Dissolution Center geliştirici ekibi ile röportaj appeared first on Başlat Tuşu.

Path of Exile ne ola?

2006 yılında kurulan Grinding Gar Games’in ilk projesi olan Path of Exile, oynaması ücretsiz bir Diablo klonu. Bir oyunun ücretsiz olması akıllara direkt iki senaryoyu getiriyor; ya premium olarak satış potansiyeli görülmeyen kısa soluklu / iddiasız bir yapım ya da mobil oyunlardaki gibi oyuncuyu para harcamaya zorlayan mikro ödemeler içeren bir yapım. Path of Exile şaşırtıcı şekilde iki senaryoya da uymayan bir oyun. 2013 yılındaki çıkışından bu yana, yani 10 yıldan fazla bir süredir güncel tutulan, kaliteli bir Diablo alternatifi olarak yoluna devam etmekte. Oyunda ciddi anlamda loot kasan oyuncuların biraz daha fazla sandık kapasitesi haricinde pek ihtiyacı bulunmuyor, yani neredeyse hiç para harcamadan oyunu oynamak mümkün.

Path of Exile’ın atası Diablo ile kıyaslandığında ilk dikkat çeken özelliği karakter özelleştirme konusunda inanılmaz derin olması. Yetenek ağacını ilk gördüğünüzde şaşkınlıktan çeneniz düşebilir. Çeşitlilik bu tarz oyunlar için çok kilit bir unsur ve Diablo üçüncü ve dördüncü oyunlarda maalesef bunu çok gözardı ediyor. Path of Exile ayrıca hardcore yapısıyla farkını hissettiren bir yapım. Ölüm gelişimin bir parçası. Loot aşırı fazla düşmüyor, ama düşenler gerçekten önemli. Ayrıca Loot’ları geliştiren eşyalar da en az loot kadar önemli. Hatta iyi niteliklerle düşen bir ekipmandan ziyade iyi geliştirilmiş bir ekipman daha işe yarayabiliyor.

Nostalji paradoksu

Tekrar Diablo tarafına dönelim. Diablo serisinin büyük bir laneti var, o da ikinci oyun sonrasında ne yaparlarsa yapsınlar sürekli Diablo 2 ile kıyaslanması. Üçüncü ve dördüncü oyun, hatta mobil odaklı yapım Diablo Immortal dahi bu kıyaslamadan yakasını kurtaramadı. Diablo 2’yi de hem çıktığı dönem hem de yenilenmiş sürümünü güncel olarak oynamış biri olarak işin biraz nostalji paradoksuna döndüğünü söyleyebilirim. Sanırım Diablo 5, hatta 6 dahi 2 ile kıyaslanacak.  Diablo 2 çağının çok ötesinde bir yapımdı ve Diablo formülü de bu oyunla birlikte tam kıvamına geldi. Yeni nesil Diablo’lar daha cilalı görseller ve oynanışta getirilen kolaylıklar dışında çok bir şey sunuyor diyemeyiz. Diablo 2’deki rune sistemi bile dördüncü oyuna genişleme paketiyle birlikte geldi ki 2 kadar detaylı değil. Stamina, ekipmanların envanterde farklı boyutlarda yer tutması ve iksir şişesi gibi oynanışı derinleştiren elementler tamamen terkedildi.  Yani bir yandan da çok haksız sayılmazlar kıyaslayanlar. Bu kararların bazıları yeni nesil oyuncuları çekmek veya Diablo birlikte yaşlanan ve artık oyunlara kendilerini eskisi kadar adayamayan bir kitle içindi. 3 milyon üzeri aktif oyuncusu olduğunu düşünürsek ticari açıdan doğru alınmış kararlar olarak da görülülebilir.

Elbette hardcore detayları isteyen, özleyen ve günlerini hatta haftalarını gömmeyi göze almış bir kitle de var. İşte devasa firmaların ticari kaygılar nedeniyle yapamadığı şeyleri Grinding Gar Games gibi yeni nesil, hevesli firmalar sırtlıyor. Path of Exile 1 & 2 işte tam olarak o arzuladığınız Diablo 2 ruhuna sahip, üstüne de kendince bir şeyler eklemeyi başarmış.

Derin dalış

Path of Exile 2, 6 Aralık 2024’te erken erişime açıldı. Oyunda şu an için oynanabilir üç hikaye bölümü, altı sınıf ve her sınıf için iki yükseltme mevcut. Oyunun kolay ve zor olarak hikaye bölümlerini ikişer kez tamamladığınızda ise büyük bir oyun sonu haritasına erişiyor ve haritayı özelleştirerek buradaki ek zindanlarda tehlikeli canavarları pataklayıp loot peşinde koşuyoruz. Erken erişimde olan oyun ironik bir şekilde Diablo 4’ün çıkış sürümünden daha fazla sınıf seçimi sunuyor. Ancak Path of Exile 2’nin en vurucu tarafı inanılmaz özgür hissettiren devasa yetenek ağacı olabilir. Oyunda seçtiğiniz sınıfa göre önerilen bir başlangıç noktası var ve oynanış stilini oldukça farklılaştırabilen kırılmaların yanısıra diğer sınıfların yeteneklerini dahi kullanabiliyorsunuz.

Yetenekler konusunda az önce dediklerimi bir örnekle detaylandıralım. Örneğin Warrior sınıfı ile oyuna başladık. Tek el ya da çift el üzerine gidebilir, savunma üzerine odaklanabilir, iyileşme hızınızı artırabilirsiniz. Ana bonuslara giden yolların üzerinde ise isteğe bağlı olarak int, den ya da str değerlerini artırabilirsiniz. Bunlar da kuşanabildiğiniz silahlardan tutun, toplam sağlık, mana veya savuşturma isabet oranı gibi bir sürü şeye etki ediyor. Bu sayede örneğin dex odaklı bir dağılım ile savaşçınıza normalde Mercenary ya da Ranger’ın kullanabildiği yay veya arbalet sınıfı silahları verebilir, onlara özel zırhları kuşanabilirsiniz.  Pür bir dizayn isterseniz str’yi dibine kadar kökleyip Giant’s Blood ile normalde iki elle kaldırabildiğiniz ağır tokmaklardan birer tane kuşanıp zararınızı katlayabilirsiniz. Savunmada eksiklik mi hissettiniz, bir elinize kalkan alıp blok oranınızı yükselten yetenekleri tercih edebilirsiniz. Hatta mevcut değerlerinizi daha da yükseltmek ve ağır silahlar kuşanmak için inceden Mercenary tarafına kayıp ekipman yükünü hafifleten ya da temel değerlerinizi topluca %10 yükselten yeteneği kapabilirsiniz. Oyunda henüz bazı silah türleri dahil edilmemiş durumda, örneğin kılıç veya balta odaklı yetenekler var ama bu ekipman türleri henüz yok. Geldiklerinde ise çok daha çılgın kombinasyonlar çıkacağına eminim. Oyun da zaten yetenekleri resetleme konusunda oldukça özgür bırakıyor.

Savaşırken kullandığımız tekniklere gelirsek; Path of Exile 2’da dövüş tekniklerimizi seviyemize bağlı olmadan düşmanlardan düşen yetenek taşları ile elde ediyoruz. Düşen taşların seviyeleri elde edebileceğimiz yeteneklerin seviyesini belirliyor. Bu başta istismar edilebilir gibi görünse de yüksek seviyelerde daha fazla str / int / dex gereksinime sahip. Ayrıca seviye yükseldikçe kullanılan mana da artıyor. Yani karakter seviyeniz ve pasif değerleriniz yüksek olmadığı sürece yüksek seviye taşlar da pek verimli değil. Yetenekler ayrıca kendi içlerinde destekçi alt niteliklere sahipler. Örneğin süreye bağlı yeteneklerinizin bekleme süresini azaltabilir, yere sertçe çöktüğünüz bir tekniği iyileştirici bir alan büyüsüyle birleştirebilirsiniz. Teknikler ayrıca birbiri arasında da sinerjiye hatta kombolara sahip. Warrior ile düşmanı sersemletme, ağır vuruş ve bitirici ağır hasarları birbiri ardına ekleyebilirken Sorceress ile açtınız bir ateş duvarının içinden yıldırımlar geçirip onları ateşli yıldırımlara çevirerek hem zararı artırıp hem de saldırınız çift elementli olmasını sağlayabilirsiniz.

Biraz mücadele

Path of Exile 2 genel olarak Diablo 4’ten daha nüanslı bir yapım. Zorluk konusunda da açıkçası oyuncuyu iyi sınayan bir yapıda. ARPG türü oyunlar ya da Diablo’nun mevcut durumu ile kıyaslandığında neredeyse Soulslike denebilecek bir hissiyat var. Bu nedenle oyunda tüm sınıfları denememe rağmen en büyük keyfi yakın dövüşe odaklanan Warrior ile aldım. Özellikle bosslar zarar süngeri olmayan, gerçekten karakter taşıyan ve oyuncuyu sınayan güzel detaylara sahip olmalarıyla oldukça beğenimi kazandı. Path of Exile 2 her yanıyla hardcore oyuncuyu hedeflemiş cesur bir oyun olmuş. Zorluk veya çok bol eşya düşmemesi gibi durumlar bazı oyuncuları iterken şu her oynadığı oyunda Diablo 2’yi arayan kitleyi kesinlikle memnun edecek gibi durmakta. Oyunda daha birçok şey eksik ve güncellemeler ile kademe kademe geliştirilecek. Şu aşamada bazen performans sorunları bazen de tuhaf buglar (en çok ses tarafında sorun yaşadım) ile oyunculara anlık sıkıntılar yaşatsa da geneliyle muazzam bir deneyim.

Başlıktaki konuya dönersek… Oyunun tam sürümünü deneyim etmeden son sözü söylemek güç, ancak Diablo’nun izinden gitmesine rağmen ondan köklü şekilde ayrışmış bir yapım var elimizde. Diablo şu sıralar oyuncularınının bir kısmını Path of Exile 2’ye kaptırmış durumda ve bu gayet anlaşılır. Derinlik arayan hardcore oyuncular bir faktör, bir diğer faktör ise 2 yıldır Diablo 4 oynamış ve her sezon yeni karakterler ile sil baştan oynamaktan yorulmuş bir kitleye de Path of Exile 2 taze bir lezzet olarak cazip gelmiş olabilir. İstatistikler oyunun tam sürüm çıkışına kadar ne derece değişecek zaman içinde göreceğiz. Şu an için Diablo’nun önünde olan aktif oyuncular birkaç ay içinde dağılmaya başlayacak ve önemli içerik güncellemelerinde geri dönecekler.

Fiyat politikası tarafı da ayrı bir durum. Tam sürümü ücretsiz olacak Path of Exile 2’ye şu an sadece ödeme yaparak erken erişebiliyorsunuz. Yüksek oyuncu sayısını da hesaba katarsak oyuncular Grinding Gear Games’e oldukça güveniyor; ilk oyunu 10 yıldan uzun bir süre harika bir şekilde destekleyerek harika iş çıkardılar ve onun da hala oldukça iyi sayıda aktif oyuncusu var. Haliyle yeni oyuna da yatırım yapmaktan kimse çekinmedi. Birçok farklı edisyonla gelen erken erişim genel olarak oyun içi satın alımlar gerçekleştirebileceğiniz puanlar ve/ya kozmetikler ile geliyor. İlk oyunu oynayanlar puanların Stash Tab adını verdiğimiz ek kasalar almak için kullanıldığını iyi bilir.  Bu durum ikinci oyun için de geçerli, puanlarınızı kullanabileceğiniz en iyi yatırım yine bu kasalar (özellikle Currency Tab ve Premium Stash Tab). Çoğu oyuncu bunları zaten oyunun tam sürümünde alacağını hesaba katarak erken erişim sürümlerine para harcamaktan çekinmedi. Bu dolaylı yoldan GGG’ye de oldukça masraflı olan oyun geliştirme sürecinde nefes aldırdı; diğer bir deyişle iki taraf da kazandı.

Özetle şu anki haliyle “henüz” Diablo’nun tahtına oturabilecek bir durumda olmasa da buna oldukça yakın, Diablo ruhuna Diablo’dan daha fazla sahip çıkmış bir oyun olarak nitelendirebiliriz Path of Exile 2’yi.

Bu analizi ilk kaleme aldığımda henüz 0.1.1 güncellemesi yeni yayınlanmıştı. Oyunun tam sürüme yani 1.0’a kadar uzuuun bir yolu var ve heyecanla takipteyim. Gelecekte oyunun yol ortası ve tam sürümünde nerelere vardığını yine sizlerle paylaşmak niyetindeyim. Tabii bir yandan çok sevdiğim Diablo’ya da devam edeceğim ve kaçınılmaz olarak Path of Exile 2 ile kıyaslayacağım. Rekabet her zaman oyunculara yarar ve Blizzard’ın bu gelişmelere karşı cevabı ne olacak ayrıca merakla beklemekteyim.

Path of Exile 2 Steam, PlayStation 5, Xbox Series ve Epic Games platformlarından ulaşılabilir. Erken erişim sürümü Türkiye’de konsol tarafında 999TL, Steam’de ise yerel fiyatlandırma ile 15 dolar(yaklaşık 540TL) fiyat etiketine sahip.

The post Analiz: Path of Exile 2 Diablo’yu tahtından edebilir mi? appeared first on Başlat Tuşu.

Uyarlamaların karanlık çağı

Popüler bir eserin bir medya formatından diğerine uyarlanması her daim hayranları birbirine düşürmüştür. Örneğin Yüzüklerin Efendisi ya da Harry Potter sinema tarafında gişede muhteşem bir başarı yakalamasına rağmen kitapla örtüşmediği noktalar hep sıkı hayranlar tarafından anında farkedilir ve ölümüne tartışılır. Japon animasyon serilerinin live action uyarlamaları hep problemli olmuştur. Kimi zaman oyunculuk, kimi zaman öykünün farklılaştırılması mutlaka birilerini rahatsız eder. Kitap / sinema / animasyon eserlerinin video oyunlarına uyarlaması ise apayrı bir tartışma konusu. Sinemanın altın çağı diyebileceğimiz 80-90’lı yıllar 8-16bit konsol dönemlerine denk gelmekteydi ve teknik kısıtlamalar elbette bizi özgün eserlerin büyülü dünyasına sokamadı. Tüm uçu teknolojiye de atmayalım, LJN ve Ocean Software gibi lisans haklarını leblebi gibi toplayan, hızlı ve özensiz bir şekilde utanç verici oyunlar ile küçük çocukların hayalleriyle oynayan firmaların liyakatsizliğinin de büyük bir rolü var bu karanlık dönemde.

2000’lere kadar süregelen bu oyun uyarlamaları sömürüsü nihayet kan emici firmaların güçten düşüp daha iddialı veya hevesli ekiplerin işe el atmasıyla azalarak bitiyor. 97 yapımı Golden Eye gibi günümüzde dahi sevgiyle anılan oyunlar kütüphanelere girmeye başlarken 2007’de minik ama hırslı bir Polonyalı firma CD Projekt RED kitap uyarlaması Witcher ile oyun dünyasının en başarılı serilerinden birinin meşalesini yakıyor. Halen tüm uyarlama oyunlar kalite çıtasını tutturuyor diyemesek de artık çok daha özenli işler ile karşılaşıyoruz diyebiliriz.

Peki, 80’lerden bu yana oyun dünyasında Indiana Jones ne durumdaydı? Tahmin edilebileceği üzere ağrılıklı olarak 80’lerin sonu ve 90’ların başında çeşitli oyunlarla karşımıza çıkan Indy, başta eser hakları sahibi LucasFilms ve oyun stüdyolarının Star Wars’a odaklanması nedeniyle güncel dönemlerde çok fazla varlık göstermedi. 15 yıldır, diğer bir deyişle iki konsol jenerasyonuna denk gelen uzun bir dönemde Indiana Jones oyunu görmedik. Ta ki bir babayiğit duruma el atana kadar…

Wolfie’den Indy’e

MachineGames çok eski bir firma değil. 2009 yılında (ironik bir şekilde bir önceki Indiana Jones oyununun çıktığı yıl) yedi Starbreeze Studios çalışanı tarafından kurulan (ki onların da geçmişi 2000 yılına kadar gidiyor) Bethesda Softwaorks bünyesinde bir ekip. Kurulduğu yıldan bu yana sadece id Software’in hak sahibi olduğu Wolfenstein, Quake ve Doom gibi oyunları üzerinde çalışan firma ilk kez çemberin dışına çıkarak bir sinema klasiği olan Indiana Jones üzerine bir projede çalıştı. Özellikle Wolfenstein’ın modern yapımları ile oldukça ses getiren bir firma olmalarına karşın duyurusundan bu yana Indiana Jones projesi hep merakla beklenmekteydi. Geçmişi sadece önümüze çıkana mermi salatası yedirdiğimiz birinci şahıs nişancı oyunlarına odaklı bir firma macera ve keşif yönüyle öne çıkan bir eseri ne denli oyunlaştırabilirdi? Aklımızda deli sorular ile beklemeye koyulduk ve zamanı gelince MachineGames yapıştırdı cevabı.

Indiana Jones and the Great Circle ile geçirdiğim daha ilk dakikalar bile çok farklı bir projeyle bir araya geldiğimi farketmeme yetti. Sinema filmleriyle birebir örtüşen harika giriş sekansı ardından oyuncuyu neredeyse bir rol yapma oyunu kıvamında diyalog ve keşif elementleriyle dolu sandbox bölümleriyle buluşturan oyun bizi Avrupa’da Vatikan, Mısır’da Giza, Asya’da Şangay gibi dünyanın dört bir köşesine götürüyor ve her bir şehirde neredeyse açık dünya kıvamında gizemler, macera öğeleri ve toplanabilirler eşliğinde zengin bir maceraya çıkarıyor. Mücadelenin yanısıra gizlilik de büyük bir öneme sahip, öyle ki Indy için belli başlı kamuflaj kıyafetlerimiz bile mevcut. Filmlerdeki gibi oyunda da Indy mecbur kalmadıkça silahına davranmayan, sağdan soldan eline geçen nesneler yahut yumruklarıyla tehditleri alaşağı eden bir karakter olarak karşımıza çıkmakta. Kamçımız da yeri geliyor düşmanların silahlarını düşürmeye, yeri geldiğinde vahşi hayvanları korkutmaya yarıyor. 1930’ların ruhunu taşıyan altıpatımız veya düşmanlardan ele geçirebileceğimiz silahları da kullanabiliyoruz istersek, tabii bu istenmeyen düşman gruplarının tepemize çökmesine de sebep olabiliyor.

Sunum tarafında tam anlamıyla bir şov yapılmış. Oyunun giriş sekansı olan Güney Amerika bölümünde Raiders of the Lost Ark filmiyle mükemmel bir şekilde paralel giden kısımlarda sinema filmi ile yanyana getirdiğinizde neredeyse farkı ayırt edemiyorsunuz:

Oyun şu ana kadar sadece Doom Eternal’da kullanılan id Tech 7 ile geliştirilmiş ve görsellerde ve özellikle performansta motorun gücünü hissediyorsunuz. Ancak MachineGames’in hakkını ciddi anlamda vermek lazım ki Doom’da dahi görmediğimiz bir kıvama gelmiş görsel kalite. Atmosfer o kadar kuvvetli ki ara sahnelerden en basit oynanış sekansına dek oyunda geçirdiğimiz her an sanki filmlerin içine girmişiz ve olayları burada deneyimliyoruz gibi bir his veriyor. Özellikle filmlerin hayranları karakterlerin ışıklandırmasından müzik kullanımına dek buram buram nostalji dalgaları ile okşanıyor. Başrol Harrison Ford dahil birçok karakterin de filmlerden birebir modellendiğini ve oyuna cuk oturan rollerde karşımıza çıktıklarını da not düşelim.

Şapkanın altındaki kamera

Önyargılarla izlediğim ilk fragmanda kafama takılan bir diğer unsur da MachineGames’in kamera tercihiydi. Indiana Jones filmlerinden ilham alınarak hazırlanan Tomb Raider ve Uncharted üçüncü şahıs kamerası kullanırken Indiana Jones and the Great Circle birinci şahıs kamera ile geliyordu. Harrison Ford’un alaycı mimiklerini, dağlarda bayırlarda kamçımıza sarılıp tarzan gibi sallanırken karakterimizi göremeyecek miydik? MachineGames’i bu konudaki tutturdukları ince ayardan dolayı tebrik etmek istiyorum. Birinci şahıs kamera özellikle keşif kısımlarında o kadar iyi çalışıyor ki birkaç saatlik oynanış ardından “İyi ki kamera bu şekilde olmuş” dedim. Ara sahnelerde ve tırmanma gibi eylemlere girdiğimizde Indy’i ayrıca üçüncü şahıs kameradan görebiliyoruz. Bazı oyuncuların üçüncü şahıs kamerada ısrarcı olacaklarına eminim; belki ilerde Resident Evil Village’daki gibi bir güncelleme ile oyunu bu şekilde oynanır hale de getirirler.

Ses tarafında da çok özenli (ve muhtemelen de masraflı) bir formül takip edilmiş. Filmlerden de bilindiği üzere Indiana Jones maceraları boyunca birçok ülkeyi ziyaret ediyor ve kendisi aynı zamanda bir akademisyen. Gittiği hemen her ülkenin yerel dilini bilen Indy oyunda da gittiği ülkelerin yerel halkıyla kendi dillerinde iletişim kurabiliyor. Bu tarz düzinelerce ufak çapta detay zaten oyunu bütünüyle lezzetli kılmakta. Seslendirme tarafında ise Troy Baker’a artık bir şapka çıkartıyorum. Indiana Jones şu ana kadar aldığı en ikonik ve zor rol olabilir ve işinde o kadar başarılı ki karakteri direkt Harrison Ford’a seslendirtseler ancak bu kadar olurmuş dedim. Müzik tarafında da Gordy Haarb muazzam bir iş çıkartmış. Kendisi video oyun sektöründe ilk kez 2009 yılındaki son Indy oyunlarından Indiana Jones and the Staff of the Kings ile başlamış, 15 yıl aradan sonra yine bir Indiana Jones oyunuyla kariyerini taçlandırmış. Tarz olarak filmlerdekini aratmayan nostaljik tatta besteler oyunda gizlilik ya da mücadeleye göre hatta belirli eylemlerinizle sinematik şekilde temposu inişli çıkışlı değişebilen bir yapıda.

Oynanış tarafına gelirsek, Indiana Jones firmanın geçmiş projeleri ile kıyasladığımızda sürprizlerle dolu bir yapım. Bunlardan keşif kısmına yeterli şekilde değinmiştik. Umduğumdan da fazla, kendini tekrar etmeyen bulmacalar, gizler ve toplanabilirlerle dolu haritalarda kaybolurken inanılmaz eğlendim. Oyunda ayrıca orta şeker rol yapma mekanikleri de var. Yan görevler ve keşif puanları ile çevrede bulduğumuz kitaplardan yeni yetenekler öğrenebiliyor ve Indy’i daha da donanımlı bir maceracı haline getirebiliyoruz. Özetle ana senaryo kadar uğraştığınız yan unsurlar da sizi çok uygun bir şekilde ödüllendiriyor. Çevrede bulduğunuz kitaplar dövüşlerde daha etkili olmanız, tırmanma eylemlerini daha çevik şekilde yapabilmeniz gibi aktivite odaklı yetenekler sunarken her ülkede bulunan belirli npc’lere götürdüğümüz ilaçlar ile edindiğimiz kitaplar ise sağlık ve stamina gibi temel değerlerimizi güçlendirmemizi sağlıyor. Yan görevler oldukça özenli hazırlanmış ve neredeyse ana görevler kadar kapsamlı diyalog ve ara sahnelere sahipler.

Oyunda eleştiriye açık tek kısım yapay zeka olabilir. Kalabalık gruplar ile mücadele etmek güç ve oyun da zaten bundan ziyade gizlilik ile ilerlememiz gerektiğini vurgulayan bölümler içeriyor. Ancak zorluk faktörü genellikle düşman yapay zekasından değil, sınırlı sağlık ve mücadele yöntemlerinden kaynaklanıyor. Bu konuyu kafaya takacak “hardcore” arkadaşların oyunun zorluğunu son seviyede oynamalarını önerebilirim. Ancak oyun rol yapma vari yetenekler içerdiği için er ya da geç zorluk bir şekilde masadan kalkıyor. Oyunun da zaten bizi zorlamak gibi bir derdi pek yok, daha çok role sadık kalıp keşif kısmına odaklanarak Indiana Jones gibi takılmamızı istiyor.

Uzun lafın kısası, oyun uyarlaması nedir ve nasıl yapılmalıdır sorusuna artık verebileceğim ilk yanıtlardan biri çok net şekilde Indiana Jones and the Great Circle olacaktır. Şu an için Xbox ve PC tarafında olan oyun Gamepass kataloğunda da yer alıyor, ayrıca 2025 ilkbahar döneminde PlayStation 5 platformunda da çıkışını gerçekleştirecek.

The post Analiz: Uyarlama sorunsalında Indiana Jones and the Great Circle appeared first on Başlat Tuşu.

Evet, giriş paragrafındaki çocuk benim ve Link’s Awakening özellikle anılarımda yer eden bir oyun. Öyle ki Nintendo Switch için yeniden yapımı duyulduğunda Türkiye’deki bazı arkadalarım gerek grafik tarzından gerekse “yeniden yapım” hassasiyetlerinden ötürü burun kıvırmış olsalar da benim sevinçten ağzım kulaklarıma varmıştı. Bütün hissiyatı ve sevimliliğiyle aynı oyun tekrar avuçlarımın içinde bir Nintendo konsolunda beni karşılıyordu. Game Boy kapaklı özel edisyonunu edindiğim oyunu çocukluğumdakiyle aynı seviyede bir keyif alarak oynadım. Ayrıca son dönem açık dünya yapısı ve detaylı mekanikleriyle beni çok eğlendirmiş ama bir o kadar da yormuş Legend of Zelda: Breath of the Wild’dan sonra old school, ferah bir deneyim yaşatmıştı. En nihayetinde yeniden yapımı da bitirdim ve anılarım tazelenmiş bir şekilde oyunu sergilik rafında dinlenmeye bıraktım.

Ancak Nintendo’nun bir hamlesi daha vardı…

Malumunuz, video oyun dünyasında yeniden yapımlar son yıllarda çok yaygın hale geldi. Bazı oyunlar orijinal sürümleri ya da çıkış platformlarının artık kolay edinilememesi gibi durumlardan ötürü oldukça mantıklı olurken yeri geliyor 4-5 yıl önce çıkmış oyunların bile yeniden yapımlarını görebiliyoruz. Link’s Awakening de 25 yıl aradan sonra gerçekten yeniden yapımı hakeden oyunlar arasındaydı. Yeniden yapım furyası tüm platformlarda tam gaz devam ederken Nintendo ilginç bir hamle yaparak yeniden yapımla güncel platformuna taşımış olduğa bir oyuna TAMAMEN YENİ bir devam oyununa girişti. İşte bu eşi benzeri nadir görülen bir hamle. Oyunumuzun fragmanına bir göz atalım:

The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom’da kahramanlık görevini Link’ten devralan Zelda yılardır ismini verdiği seride ilk kez oynanabilir ana karakter olarak karşımıza çıkıyor. Kendine has yeteneklerle gelen Zelda, Echo adı verilen imitasyon objeler, hatta yaratıklar oluşturabilme gücüne sahip. Bunları hem oyunun dünyasındaki bulmacalar hem de kendimizi savunmak için kullanacağız. Görsellerini incelediğimizde Link’s Awakening’le aynı sanat tasarımına sahip duran oyun için yine çok sevinmiş olsam da bu kez kafamda bazı sorular oluşmuştu. Örneğin Link’s Awakening özünde Game Boy için geliştirilmiş olan bir oyun olduğundan çok devasa sayılacak bir haritası yoktu. Devam oyunu aynı dünyada geçeceğine göre yeni bir şey görebilmemiz olası mıydı? Zelda’nın yetenekleri odağında girişeceğimiz yeni macera Link’inki kadar heyecanlı olabilecek miydi? Yeni yayınlanan fragman da bu sorularıma bir bakıma cevap vermiş oldu:

Devam oyunu daha büyük bir haritaya ve önceki oyunda karşılaşmadığımız yerleşkelere sahip. Uzun seyahatler için minik bir atımız dahi var. Oyuna ayrıca açık dünya Zelda’lardan devşirilmiş crafting ve quest detayları da eklenmiş. Zelda’nın tek numarası Echo değil, Binding adı verilen Breath of Wild-vari bir yeteneğimiz de yine bu fragman ile gün yüzüne çıkıyor. Özetle Link’s Awakening’i tekrarı olmayacak kadar ayrıntılara sahip olduğunu görmüş olduk oyunun.

26 Eylül’de Nintendo Switch’e özel olarak çıkacak The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom bünyesinde başka hangi sürprizleri barındırıyor, çıktığında göreceğiz.

The post Nostaljik Analiz: Yeniden yapımla önü açılan devam oyunu – The Legend of Zelda: Echoes of Wisdom appeared first on Başlat Tuşu.