Dikişi tekrar tutturamayan EA, Shift 2‘den de umduğunu bulamayınca; bu sefer “yarış oyununa hikaye ekleyelim bir de öyle deneyelim” diyerek Kasım 2011‘de Need for Speed: The Run‘ı oyuncularla buluşturdu.

San Francisco’dan New York’a uzanan maceramızda özetle mafya bizi kovalıyor, biz de mafyadan kaçıyorduk. İlk defa “zamanı gelince doğru tuşa bas” (quick time event) olayını da bu hikayeyle birlikte NFS‘de görmüş olduk. Bundan kaynaklı olarak da yarış oyunu olması gereken oyun, macera oyununa dönüşmüş oldu. EA son çıkardığı yarış oyunlarından beklediğini bulamamasından dolayı bu sefer aksiyon severleri de hedef kitlesine dahil etmek istemiş, fena da bir iş çıkarmamıştı. Ancak bu durum oyunun ruhuna aykırı olduğu için istenen başarı –yine– sağlanamadı.

Bahsettiğim gibi yarış kısmı oyunun arka planında kalsa da, sürüş konusunda denge iyi sağlanmıştı. Arcade ile simülasyon karışımı tarzı gayet güzeldi, fakat bunu kullanacak malzeme maalesef elimizde yoktu.

Bir daha beni sakın arama.

Bir önceki oyun başarısız olduğuna göre EA sizce ne yaptı? Doğru bildiniz, eski bir oyun yeniden yapılarak aynı isimle tekrar önümüze sunuldu ama çok fena “patladı“. Ekim 2012‘de çıkan Need for Speed: Most Wanted‘da EA saçmalamanın üst limitlerini resmen zorladı.

İlk çıkan oyun o kadar iyiydi ki, ismi duyunca bile ister istemez heyecanlandık ama çıkan oyunun ilk oyunla uzaktan yakından köşesinden, kısaca hiçbir yerinden alakası yoktu. Arabanın rengini yolda giderken güçlendirme alarak değiştirdiğinizi söylesem, gerisini anlatmama gerek kalmaz herhalde. Araba satın alma diye bir şey bile yoktu, yolda gördüğünüz an “çat” diye o araba sizin oluyordu. E yani? Oyunda ne amaç kaldı o zaman?

Oyunun arcade‘liğini geçtim, oyun resmen basit bir “mobil oyun” mantığıyla “casual” kitleye hitap etmek için yapılmış. Arabanın kontrolleri çok kolay, gördüğün her araba senin, rengini iki saniyede değiştir polisten kurtul… Yok kardeş, kalsın.

Atın beni denizlere.

Efsane artık diz çökmüş durumda, ölmemek için çırpınıyor… Son bir hamleyle ayakları üstüne kalkmak istiyor ancak olmuyor, yere baygın şekilde düşüyor… Tarihler Kasım 2013‘ü gösterirken mezar taşında ise Need for Speed Rivals yazıyordu…

Harika grafikleriyle 160 km’lik yol sunan haritasıyla çok güzel bir dünya sunan oyun, az olan özelleştirme seçenekleriyle yine isteneni veremedi. Oyuncular daha çok özelleştirme için bas bas bağırırken, firmaların ısrarla bu konuya cevap vermemeleri çok ilginç. Bir de üstüne üstlük Underground gibi bir yapımın kırdığı rekorlar ortadayken…

Nasıl bilirdiniz?

1994’te doğan efsane 2013’te can çekişir hale geldi. “Kapitalist” dünyanın “paragöz” firması Electronic Arts, zamanında muhteşem olan seriyi “az iş, çok para” mantığıyla sömürmek istedi ve serinin mezarını kazdı.

Bir ara senede iki NFS oyunu çıkarken, şimdi ise iki yıl ses seda çıkmadı. Yeniden başlamak isteyen EA, 2015 Kasım‘ında “Need for Speed” adıyla, hiçbir ek kullanmadan tekrar şansını denedi. İlk olarak konsollara çıkan oyun “çevrim içi olma zorunluluğu” ile birlikte, SimCity‘nin kaderini paylaşmış durumda.

Şimdi ise oyunun PC sürümünü bekliyoruz. Bakalım EA konsol oyuncularından aldığı geri dönüşlerle PC oyuncularını memnun edebilecek mi? Benim pek umudum yok ama…

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 7: Damalı Bayrak (FİNAL) appeared first on Başlat Tuşu.

Electronic Arts, büyük ihtimalle çoğunuzun duymadığı ve sadece Nintendo platformuna çıkan oyunu Need for Speed: Nitro‘yu, Kasım 2009‘da piyasaya sürdü.

Oyunu anlatmak için bu cümleden fazlasına gerek yok aslında. Nitro konseptinin abartıldıkça abartıldığı bu oyunda, araba mı sürüyorsunuz yoksa “jet ski” mi belli olmuyordu. EA aslında bu oyunda Nintendo kitlesinin daha “casual” yapıda olduğunu düşünerek oyunu yapabildiği kadar arcade yaptı. Aslında çekirdek Nintendo kitlesi (mesela ben) çoğu oyuncuya göre daha “hardcore“dur ya, neyse…

Oyun aslında çok da kötü değildi. Hatta oyun 60 kare/saniyede çalışıyordu ki, o zamanlar bu konular hiç konuşulmamasına rağmen bu performans başlı başına bir başarıdır. Grafikleri ise arcade yapısına göre güzeldi. Rio de Janeiro, Madrid, Dubai gibi ünlü şehirlerin bulunduğu oyun, sunum açısından da oyuncuları tatmin ediyordu. Yine de nitro ögesinin bu kadar abartılması oyunu başarısız kıldı. “Bunlar Mario Kart seviyor, en iyisi biz nitroya abanalım.” fikri… Cık, olmadı.

“Kınayt Onlayn” işinde çok para varmış beyler.

EA “para nerede, ben orada” mantığıyla bu sefer MMO (Multiplayer massive online – Çok oyunculu devasa çevrim içi oyun) işine el atmak istedi ve 27 Haziran 2010‘da Need for Speed: World‘ü oyunculara sundu sunmasına ama oyunu eline yüzüne bulaştırdı.

Most Wanted ile Carbon haritalarının birleştirilerek oyunculara en büyük NFS haritasının sunulduğu oyunda oynanış ve grafikler aslında gayet keyifliydi. Ancak oyun o kadar Pay to Win (Öde-kazan) mantığındaydı ki, çok büyük bir kısım onuncu seviye olunca bıraktı; çünkü daha üst seviyeler için oyun sizi başlangıç paketini almaya zorluyordu. Bunun dışında, para veren oyuncular çok rahat bir şekilde diğer oyuncuları geçiyordu. Bu nedenle de oyun hemen popülaritesini kaybetti.

Zaten bunun dışında da oyunda çok fazla hile bulunuyordu ve ilk başta yapımcılar bununla başa çıkamadı. Sürekli el değiştiren oyunu en son Black Box eline aldı ve düzene sokmaya çalıştı ancak iş işten çoktan geçmişti.

Ne varsa eskilerde var.

Tekrar üst üste çuvallamaya başlayan EA, “biz yeni bir şeyler yapmayı beceremiyoruz, en iyisi eski tutan şeylerden devam edelim” mantığına geri döndü ve Criterion Games tarafından yapımcılığı üstlenen Need for Speed: Hot Pursuit‘ın reboot’u (yeniden yapımı) Kasım 2010‘da çıktı. Ve benim de favorilerimden biri oldu.

Need for Speed’in özlenen yapısı bu oyunla birlikte geri döndü ve polisler tekrar peşimize düştü. (Kaçıncı kez düştüler sayamadım.) A segmenti araçlardan, egzotik araçlara kadar uzanan geniş yelpazedeki araç sayısı gayet tatminkar; grafikler ise hala günümüzde kabul görebilecek cinstendi. 160 km’lik haritaya sahip oyun çevresi ile de baş döndürmeyi başarıyordu. Görevlere göre yeri geldiğinde polis, yeri geldiğinde yarışçı oluyordunuz.

Hız hissini başarılı bir şekilde oyuncuya vermeye başaran oyunun tek eksi yanı ise kokpit kamerasının olmamasıydı. Birçok güzel NFS oyunun kaderinde bu olsa da, Hot Pursuit’in yeniden yapımı o kadar iyiydi ki; bunun eksikliğini pek hissetmedik.

2010 Game Critics Awards‘ta “En iyi yarış oyunu” ödülünü kazanan oyunu, yakın tarihte çıkmış en iyi NFS oyunu olarak nitelendirebiliriz.

Biz geçenlerde bir halt yemiştik.

EA hangi kafada olduğunu bilmediğimiz 2011 yılında tekrardan bir simülasyon tarzında oyun olan Shift 2: Unleashed oyuncularla buluştu. Hayır, yazım hatası yapmadım; oyunun başında Need for Speed takısı yok. EA de fark etmiş olacak ki, bu simülasyon yapısı NFS’ye uygun olmadığından, oyunun isminin başına eklememiş.

Pist sayısı yine yeterli olsa da yine ve yine araba sayısı yetersizdi. Önceki yazılarda da söyledik, simülasyon yapıdaki bir oyunda araç sayısı olmazsa olmazdır. Deveye anlatsak anlardı bunu herhalde…

Tek yenilik olarak kask kamerası oyuna gelmişti. Fikir güzel olsa da, oyunu kurtarmaya tabii ki yetmedi. Sanal gerçeklik ile tadından yenmezdi, o ayrı…

Bir bölümün daha sonuna geldik. Bir sonraki yazımız serinin son bölümü olacak. Tekrar görüşmek dileğiyle.

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 6: Ben Nerede Yanlış Yaptım appeared first on Başlat Tuşu.

Electronic Arts, yeraltı yarışlarının suyunu o kadar çok çıkarmıştı ki; artık bu konudan istediği geliri elde edememeye başladı. Bu nedenle de 180 derece dönerek yasa dışı yarışlardan, yasal yarışlara geçti ve 2007 yılında Need for Speed: ProStreet‘i piyasaya sürdü.

Eski arcade havası yerini gerçekçi bir yapıya bırakmıştı. Ve artık sokak yerine pistler de sürüş yeteneklerimizi konuşturmaya çalışıyorduk. Karakterimiz sürüş güvenliğini vurgular şekilde hep ekranda kafasında kask ile görünüyordu. Arabalar parçalanabiliyor, yarış çizgisi dediğimiz bir pisti optimum olarak nasıl turlayacağınızı gösteren çizgiler bize yol gösteriyordu.

Yalnız araba ve pist sayısı çok azdı. Özellikle gerçekçilik ön plana çıkınca, bu noktada oyun Gran Turismo ve Forza ile karşılaştırılmaya başlandı. Bu iki oyunda araba sayıları yüzlerle hatta Gran Turismo’da binlerle ifade edilirken, Prostreet’te ek paketlerle bile yüzlü rakamları görememesi başlı başına bir eleştiri noktası oldu. Bu nedenle serinin gerçekçi yapıya dönen havasını sevseniz bile sizi oyunda tutabilecek içerik azdı.

Oyunun en sevmediğim özelliği ise İngilizce “level scaling” dediğimiz, rakiplerinizin ya da düşmanlarınızın bir oyunda sizin seviyenize göre daha zorlaştığı konsept maalesef bu oyunda vardı. Hangi oyun olursa olsun bu özellikten nefret ediyorum. Özellikle bir şeyi geliştirdiğiniz (Rol yapma oyunlarında karakter ya da araba yarışı oyunlarında arabanız) oyunlarda emeklerinizin boşa gittiğini hissediyorsunuz. Zaten zorlu rakipleri daha kolay geçebilmek için gösterdiğiniz çabalar size daha zorlu rakipler olarak geri dönüyor ve zevkiniz baltalanıyordu. (Bir diğer nefret unsuru da sınırsız düşman. Özellikle Call of Duty’de gördüğümüz “bir noktayı geçmediğin sürece sürekli düşman gelmesi” olayı.)

Negatif yanlarına daha çok değinmiş olsam da ProStreet kötü bir oyun değildi. EA’in daha çok piyasaya test etmek için yaptığı bir demo gibi görüyorum ben. Seriyi seven oyuncular pek olumlu geri dönüşler yapmamış olacak ki, bir sonraki sene gerçekçilik sevdasından vazgeçildi.

Bir o yana bir bu yana yatma şaşkın.

EA artık NFS konusunda ne yapacağını şaşırmış bir vaziyete düştü, yasal yarışlar da tutmayınca EA tekrar sokaklara döndü ve 2008 yılında Need for Speed: Undercover‘ı çıkardı ki bence keşke çıkarmasaydı.

Pist konseptinden öyle bir dönüş yapıldı ki, oyunculara 175 km yola sahip olan bir şehirde istediğiniz gibi gezebileceğiniz bir yapım sunuldu. Bunu okuduğunuzda heyecanlanmış olabilirsiniz ama bir arabayı dümdüz ve trafiksiz yolda 1000 km sürdüğünüzde ne kadar zevk alırsanız, Undercover da o kadar zevk veriyordu.

İyi kötü bütün detayları bir kenara bırakıyorum, bir araba yarışı oyununda sürüş hissiyatı yoksa kusura bakmayın ama o oyunu çöpe atabilirsiniz. Undercover’da arabayı siz mi sürüyorsunuz, araba mı sizi sürüyor, yoksa belediye uzaktan kumandayla mı yönlendiriyor; hiçbir şey anlaşılmıyordu. “En kötü karar, kararsızlıktan iyidir.” derler ya; EA, NFS konusunda ne yapacağına dair en ufak fikre sahip olmadığından ve pist denemesi de başarısız olduğundan dolayı “basalım arcade’i basalım özgürlüğü” diyerek eski günlere dönmeye çalışmış ve oyunu ellerine yüzlerine bulaştırmış.

Zaten oyunu açmam ile silmem arasındaki süreç o kadar hızlı oldu ki; diğer detayları deneyim edemedim, etmeyi de pek istemedim. Yıl olmuş 2008, hala kutu gibi araç dinamikleri yapıyorsan ben daha bir şey diyemiyorum. Hala kenarlara çarparak daha hızlı viraj alıyoruz. Ne güzel Prostreet ile bir hasar deneyimi kazanmışsın, tamam gerçekçi olmasın ama çok güzel bir şekilde bunu arcade hale de sokabilirsin. (Yine sinirlendim bak.)

Ben sana hayat bir oyun değildir yeğen demedim mi yeğen!

Tahmin edin sıradaki oyunun tarzı neydi? Duyamadım? Biri kısık sesle simülasyon mu dedi? O arkadaş kimse daha yüksek sesle söylesin çünkü doğru söylüyor. Undercover başarısızlığından sonra seri hem başka yapımcıya verildi ve tabii ki yine tarzını değiştirdi; 2009 yılında Slightly Mad Studios tarafından Need for Speed: Shift olarak bizlere sunuldu.

Oyunda ilk göze çarpan şey ise kokpit kamerasıydı. Aracınızı sürerken karakterinizin vitesi değiştirmesi, aynaya bakması gibi detaylar çok iyi hazırlanmıştı. Ancak seri ne kadar bir Gran Turismo gibi simülasyon olmasa da arcade yapısından uzakta, gerçekçi olmaya çalışan bir oyun olmaya çalışınca seriye gönül vermiş oyuncuları –tekrar– sudan çıkmış balığa döndürdü.

ProStreet için “demo” benzetmesi yapmıştım. EA bu denemesinden hiç ders almamış olacak ki araba sayısı konusunda yine sınıfta kaldı. Sürüş mekanikleri ya da fizikler gibi diğer detaylar hakkında ortalama üstü yorumunu yapabiliriz ancak olay pist olunca araba sayısı çok önemli bir detay. Çünkü “pist” dediğiniz şey sizi kısıtlayan bir olgu ve bu nedenle oyunu eğlenceli kılan ana unsur arabalar oluyor. Deneyebileceğiniz araba çok olmalı ki ezberlediğiniz yollar size keyif verebilsin.

Fark edeceğiniz üzere; bir detaydaki başarısızlık, tüm oyunu başarısız kılabiliyor. Bu yazımız aslında oyun geliştiriciler için de bir ders niteliğinde gibi oldu. Bir sonraki bölümümüzde tekrar görüşmek üzere.

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 5: Şaşkın appeared first on Başlat Tuşu.

Sokak yarışları ve modifiye konsepti çok tutunca, Electronic Arts –tabii ki– bu yolda ilerlemeye devam etti ve serinin en çok satan oyunu olan Need for Speed: Most Wanted‘ı çıkardı. 2005 yılında çıkan oyun 16 milyon kopya sattı.

Most Wanted ile birlikte polis kovalamacaları tekrar geri döndü. Yeraltı konseptinde en büyük değişiklik bu yönde oldu. Bu sefer sadece yarışlarda değil, serbest dolaşırken de polisler kovalamaya başlayabiliyordu. Ayrıca oyunda polislerle ilişkinizi gösteren bir seviye vardı ve oyunun kariyer modunda ilerleyebilmek için bu ününüzü arttırmanız gerekiyordu. Bunu ise radarlardan hızlı geçerek, etrafa zarar vererek ve tabii ki polisleri peşinizden koşturarak yapıyordunuz. Kovalamacalar ilk başta bir polis aracıyla başlarken, eğer yeteri kadar polisleri kızdırabilirseniz, helikopterlerle ve yol engelleriyle devam ediyordu. En son kaçmak isterseniz ise gözden kaybolmanız gerekiyor ve “cooldown” denen bir süreç başlıyordu. Eğer yeteri kadar ortalıkta gözükmezseniz kaçış sona eriyordu. Aynı arabayla belirli sayıda yakalanırsanız aracınıza el konuyordu.

Ayrıca bu sefer oyunda Underground’ın aksine gece yerine gündüz yarış yapıyorduk. Hava durumu da değişkenlik gösteriyordu.

Kariyer modu ise yine oyunun ana modunu oluşturuyordu ve bu sefer önümüze serpilmiş yarışlar yerine bir “Blacklist“imiz vardı. Sırasıyla bu listedeki arkadaşları yenmeye çalışıyorduk. Bir yarışçıya ulaşmak için bazı yarışları bitirmek zorundaydınız ve belirttiğim gibi polisler arasında belli bir üne sahip olmanız gerekiyordu. Listedeki bir kişiyi yendiğinizde ise size belli ödüller verilebiliyordu: Benzersiz özelleştirmeler, para, hatta yarıştığınız kişinin arabası…

Oyun çok iyi ve serinin en çok satan oyunu olmasına rağmen, en büyük eksilerinden biri özelleştirme seçeneklerinin azaltılmış olmasıydı. Underground 2 ile özelleştirmenin dibine vurduktan sonra, Most Wanted’da bunların birkaç alt başlığa indirilmesi ve fazla da seçenek olmaması canımızı bir hayli sıkmıştı.

256 MB RAM’li ve 64 MB ekran kartlı ilk bilgisayarımla açılması için abartısız 5 dakika ilk yükleme ekranında beklediğim (Oyunun simgesine tıklayıp içeri gidip gelirdim.) bu oyun benim için de serinin en iyi oyunudur.

2006 yılında ise Need for Speed: Carbon piyasaya çıktı. Serinin onuncu oyunu olan Carbon, Most Wanted’ın da devam oyunuydu.

Bu sefer oyunun odak noktası çetelerdi. Kendimize bir çete kuruyor ve belirli özelliklere sahip olan yarışçıları yanımıza alıp polislerle ve diğer çetelerle uğraşmaya başlıyorduk.

Çetemize dahil ettiğimiz yarışçıların bir yarış içi bir de yarış dışı olmak üzere iki yeteneği bulunuyordu. Kendi stratejimize göre istediğimiz yetenekteki yarışçıları seçiyorduk. Ayrıca bu yeteneklerden kariyerin başında kendimize de seçiyorduk. (Ve bir daha değiştiremiyorduk.)

Araçlar ise 3 ana başlığa ayrılmıştı. “Tuners, Muscles ve Exotics” olarak geçen –ve Türkçe’ye birebir çeviremediğim– bu kategorilerdeki arabaların kendine has karakteristik özellikleri vardı. Tuners tarzı arabalar yol tutuşunda çok iyiyken, Muscles dediğimiz Amerikan kaslı arabaları çabuk hızlanıyor, egzotik arabalar ise çok yüksek hızlara ulaşıyordu.

Ayrıca Carbon serinin çoklu oyuncu olarak özel seçenekler sunan ilk oyunudur. Ekran görüntüleri paylaşabildiğimiz kendi sosyal mecrası (Senenin 2006 olduğunu unutmayın.), oyuncuları hem yarışçı hem de polis olarak oynama imkanı sunması gibi özellikler ile seride çoklu oyuncu tarafında fark yaratmıştı.

Carbon fena bir oyun değildi ancak önceki oyunlar kadar satmadı. Underground, Most Wanted gibi de heyecan uyandırmadı. Bu düşüşü fark eden EA zaten bir sonraki oyunun da bambaşka bir konseptle karşımıza çıktı.

Bir bölümün daha sonuna geldik. Gelecek hafta NFS gününde tekrar görüşmek üzere.

Önceki Bölüm

Need for Speed tarihi yazı dizimizin şu ana kadar yayımlanmış bölümleri:

Bölüm 1 – Bir efsane doğuyor.
Bölüm 2 – Polisler harekete geçti.
Bölüm 3 – Burası Yeraltı
Bölüm 4 – Yine mi aynasızlar

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 4: Yine Mi Aynasızlar appeared first on Başlat Tuşu.

UYARI: Yazıyı okumaya başlamadan önce lütfen videoyu başlatmayı ve sesi açmayı unutmayın.

Serimiz önceki bölümde polis kovalamacalarına yoğunlaşmıştı. Bu bölümümüzde ise konsept değişiyor, seri reboot oluyor. Yazı dizimizin üçüncü bölümü karşınızda.

Burası yeraltı, welcome to cehennem.

 
Eğer videonun oynatma tuşuna bastıysanız sırada hangi oyun olduğunu büyük ihtimalle tahmin ettiniz. Efsane serinin efsane oyunu, Need for Speed: Underground. 2003 yılında çıkan oyun, tüm dünyayı olduğu gibi Türk oyuncuları da çok etkiledi. Ve tabii ki oyunu yapan stüdyo EA Black Box‘tı.

Oyunu açtığınız zaman giriş videosu oyunun nasıl bir değişime uğradığı hakkında bir fikir veriyordu. Halihazırda gitmekte olan bir arabanın animasyonlarla yavaş yavaş değiştiğini gördüğümüz bu girişten sonra yıllar geçse de akıllarda kalacak olan müzik (bkz. yazının başındaki video) “Get Low” çalmaya başlıyor ve bir anda kendimizi müzikle birlikte sallanıyor buluyorduk.

Oyunumuz yasa dışı gece yarışları ve modifiye üzerine kuruluydu. O zamana göre yarış oyunlarında rastlamadığımız bu serbestlik bizleri çok heyecanlandırmıştı. Ayrıca erişebileceğimiz arabaları bir canavara dönüştürmek, bırakın satın almayı sokakta bile çok nadir görebileceğimiz egzotik arabalarla yarışma fikrinden çok daha güzeldi.

Underground ile ilk defa seride kariyer modu bir hikaye sunumu ile gerçekleşiyordu. Olympic City‘de tanıştığınız bir “hanımceğiz” ile başladığınız hikaye, dallanıp budaklanıyor ve her sorunu yarış ile hallediyordunuz. Yoldan geçen biri omuz mu attı? Komşunun kızına yan gözle mi bakıldı? Birine gıcık mı kapıyorsunuz? Hiç önemli değil. Arabamız hizmetimize hazır.

Tabii ki oyunun en büyük yeniliği araç özelleştirmeleriydi. Aracınızın tamponundan kaputuna, motor aksamlarından egzoz borusuna –her şeyi olmasa da– birçok şeyi oyuncuların keyfine bırakıyordu. Ayrıca nitro özelliği de bu oyunla eklenmişti.

Yeraltı dünyası, kızlar, rap, modifiye arabalar… Oyundaki her unsur birbiriyle çok uyumluydu ve bu nedenle atmosfer inanılmazdı. Oyunu 15 milyon satış rakamına ulaştıran da zaten buydu. 1080p miymiş, 60 kare/saniye’de çalışıyor muymuş, dokular harika mıymış… O zaman bizim için hiç önemli değildi.

Ayrıca ülkemizde bir nesil bu oyundan çok etkilendi ve bu neslin Türk otomobil sanayisinde bir devrimin başlangıcı olduğunu düşünüyorum. Sokakta gördüğünüz o Şahinler, üzgünüm ama, bu oyunun eseri olabilir.

Papaz her zaman pilav yemez.

 
İlk Underground öyle büyük bir başarıya ulaştı ki, EA tabii ki bundan daha da çok faydalanmak istedi ve hemen bir sene sonra 2004 yılında EA Canada yapımcılığında Need for Speed: Underground 2 geldi.

Aslında sizlere satış rakamlarını söylersem bir fikir sahibi olabilirsiniz: İlk oyun dediğim gibi 15 milyon satmışken, Underground 2 sadece 6 milyon sattı. Bunun nedeni ikinci oyunun aslında pek fazla bir yenilik getirmemesiydi. Zaten hikaye olarak da devamı sayılabilecek şekilde, ilk oyunun 6 ay sonrasında başlıyordu. Underground 2, ilk oyuna göre daha çok özelleştirme seçeneği ve daha çok araba sunuyordu. Ancak ilk oyunla en büyük farkı haritada serbest şekilde gezebilmemizdi.

Serbest modu dışında bahsedebileceğim en büyük yenilik ise araba çeşiti olarak SUV dediğimiz (Sport Utility Vehicle) Türkçe’de yaygın –ve yanlış– kullanım olan “Jeep” tarzı araçların eklenmesiydi. (Bunun bir örneği de Selpak’tır. Kağıt mendile, marka olarak daha çok görmeye alıştığımız için Selpak’ı kullanmamız gibi.) Bu da artık ne kadar büyük bir yenilikti, tartışılır.

Aslında oyun güzeldi ama Underground ile yaşadığımız o büyük heyecanı bu oyunda hissedemedik. Bu nedenle de hafızalarımızda “fena değildi” olarak kaldı.

İlk oyun kadar olmasa da bu oyunda da müzikler gayet iyiydi. Sanırım the Doors’un efsanesi “Riders on the Storm“un Snoop Dogg versiyonunu duyduğunuzda yine anılarınız canlanacaktır.

Rap dolu bir bölümün sonuna geldik. Gelecek hafta NFS gününde tekrar görüşmek üzere.

Önceki Bölüm

Need for Speed tarihi yazı dizimizin şu ana kadar yayımlanmış bölümleri:

Bölüm 1 – Bir efsane doğuyor.
Bölüm 2 – Polisler harekete geçti.
Bölüm 3 – Burası Yeraltı

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 3: Burası Yeraltı appeared first on Başlat Tuşu.

Üçüncü oyunumuz 2010‘da tekrar ismi kullanılan oyunun orijinali olan Need for Speed III: Hot Pursuit. İkinci oyun için üç sene bekleyen Electronic Arts, ben nasıl yaparım böyle bir hatayı diyerek üçüncü oyunu önceki oyundan bir sene sonra, 1998‘de çıkardı. Grafiksel olarak geliştirmeler geçiren oyunda çözünürlük arttı (1152×864), hava olayları eklendi ve arabalar daha da detaylandı ki ilk oyunda bahsettiğimiz “fotoğraf kokpit“, yerini oyun içi modellemeye bırakmıştı. Ancak yine direksiyonu telekinezi yöntemiyle ellerimiz olmadan çeviriyorduk.

Oyunun en güzel özelliği ise isminden de anlaşılacağı üzere polis kovalamacasının tekrar dönmesiydi. (hot pursuit: sıcak takip) Ayrıca bu sefer tüm teşkilat ayaklanmış bir şekilde, ilk oyunun aksine, birden fazla polis aracı sizi yakalamaya çalışıyordu. İlk iki sefer yakalanınca “genel aftan” faydalanıyordunuz ancak üçüncü kez yakalanınca yarış sona eriyordu.

Oyun dönemine göre çok iyiydi fakat Gran Turismo ile aynı dönemde çıkınca işler biraz karıştı. Metacritic’te 96 puana sahip olan Gran Turismo, Hot Pursuit için şanssızlık oldu.

Seri artık otomatiğe bağlanmış ve yine önceki oyundan bir sene sonra 1999‘da yeni bir oyun gelmişti: Need for Speed: High Stakes. Yalnız oyun Amerika Birleşik Devletleri‘nde bu isimle çıkmıştı. Avrupa’daki adı ise Road Challenge‘tı. Winning Eleven–Pro Evolution Soccer geyiği bu oyunda da döndü. O zamanlar orijinal kavramı olmayan ülkemizde “CD’ciye” hangi oyun gelirse onu alıyorduk. High Stakes‘i oynayıp, başka bir dükkanda Road Challenge‘ı görünce “Aaa yeni oyun mu çıkmış” tepkilerini vermedik değil.

Oyunun ana konusu ise –yine adından anlaşılabileceği üzere– bahislerdi. (high stakes: yüksek bahis) Hatta şöyle çok güzel bir olay vardı ki; arkadaşınızla PlayStation‘da kendi hafıza kartlarınızla (Memory Card) arabasına yarış yapabiliyordunuz. Yenilenin arabası ise karttan siliniyor ve kazanana geçiyordu! Nice arkadaşlıklar bu yüzden bozuldu…

Araç hasarları eklenen oyunda polis takibi yine önemli bir yer tutmakla birlikte bu sefer polis de olabiliyordunuz. Arabalara dikenli tel gibi tuzaklar kurup yakalamaya çalışıyordunuz. Ayrıca ortaklaşa (co-op) olarak arkadaşınızla oynarken bir kişi polis diğer kişi ise yarışçı olabiliyordu.

Milenyum diye adlandırdığımız sene olan 2000‘de ise Need for Speed bu sefer çok farklı bir şekilde sadece Porsche arabaların olduğu Need for Speed: Porsche Unleashed‘ı çıkardı. Avrupa’da adı ise Need for Speed: Porsche 2000‘di. Zaten o sene çıkan her şeyin sonuna 2000 geliyordu. Oyun da bundan nasibini aldı.

Oyun dediğim gibi sadece Porsche’nin 1950’den 2000’e kadar çıkan arabalarından oluşuyordu. Kariyer modumuz vardı ve en eski arabalarla başlayıp dönem atlayarak 2000’e kadar geliyordunuz. Bu işleyiş Porsche’nin nereden başlayıp nasıl geliştiğini çok güzel bir şekilde gösteriyordu ve apayrı bir keyif alıyordunuz.

Ekstra içerik olarak bir hayli zengin olan oyunda; Porsche’nin tarihi bilgileri, araba detayları, videolar gibi meraklısı için mükemmel bilgiler vardı. Oyun modu olarak ise “Factory Driver” eklenmişti. Bu modda oyun sizi “resmi Porsche görevlisi” olarak tanımlıyordu ve verilen çeşitli görevlerle arabaları test etmenizi istiyordu.

Oyun arcade yapıdan çok simülasyon tarzındaydı. Hasarlar sadece görünüşe değil, performansımıza da etki ediyordu. Mesela arabanın bir yerini çok vurursanız araba çekmeye başlıyordu. Arcade yapıya alışan oyuncular bir anda neye uğradıklarını şaşırdı ve çok kişi saç baş yoldu.

Şimdi ise en güzel habere geldik. Artık ellerimiz vardı! Dışarıdan da içeride oturduğumuzu, özellikle üstü açık arabalarda, rahatça görebiliyorduk. Ayrıca tek tek her arabanın kokpiti oyun için modellenmişti ve bu modellemeler cidden dönemine göre çok iyiydi.

Oyunun 2003’te “40 Jahre 911 Bundle” (40 Jahre, Almanca 40 yıl demek.) adında Porsche 911 yıl dönümüne özel bir koleksiyon sürümü satışa sunuldu. Pakette metal kutu, oyunun en son versiyonu ve müzik albümü bulunuyordu.

Birçok oyuncunun sadece Porsche var diye eleştirdiği oyun yine de başarılı oldu. Benim ise seride favori oyunlarımdan biridir.

Şimdi ise kimine göre kötü kimine göre efsane olan oyun Need for Speed: Hot Pursuit II‘ye geldik. 2002‘de çıkan oyun iki farklı yapımcı tarafından geliştirilmişti. Ve olay da zaten burada koptu.

Serinin PlayStation 2 sürümünü EA Black Box, diğer sürümlerini ise EA Seattle geliştirmişti. Ne kadar PS2 dışında kalan sürümler grafik açısından daha iyi olsa da, PS2 sürümü oyun olarak daha başarılıydı. Hatta PC’de oynayınca cidden kötü dediğiniz oyunu, PS2’de oynayınca sanki farklı bir oyun oynuyormuş gibi fikriniz değişiyordu. (Ufak bir bilgi olarak serinin en iyi oyunları EA Black Box’tan çıkmıştır.)

Seri tekrar polis takiplerine ve Porsche’nin simülasyon tarzının aksine arcade‘e geri döndü. İlk oyunun üstüne yenilik getirmedi, daha çok gelişmiş bir versiyon havası vardı. Hasar sistemine veda edildi. Polisler cidden sizi zorluyordu. Helikopterler de takibe katılıyordu ve varil atabiliyordu. Ayrıca pistlerde pek kolay gözükmeyen kestirmeler vardı ve bulunca tatlı bir keyif alıyordunuz.

Bu oyunda kokpit kamerası kullanılmamıştı, onun yerine arabanın önünden baktığınız bir kamera açısı kullanılmıştı. Günümüzde hala kullanılan bu “hile“, bana göre üşengeçlikten başka bir şey değil.

Bir bölümün daha sonuna geldik. Gelecek hafta yeni bölümle tekrar görüşmek üzere.

Önceki Bölüm – Sonraki Bölüm

Need for Speed tarihi yazı dizimizin şu ana kadar yayınlanmış bölümleri:

Bölüm 1 – Bir efsane doğuyor.
Bölüm 2 – Polisler harekete geçti.
Bölüm 3 – Burası yer altı

The post Need for Speed Tarihi – Bölüm 2 : Polisler Harekete Geçti appeared first on Başlat Tuşu.

Selamlar sanal alem müzisyenleri.

J. Farnsworth, B. Mackenzie ve B. Samuels’in geliştirip yayımladığı Popmundo, internet aracılığıyla dünyanın dört bir yanından kullanıcıların oynayabileceği çevrimiçi bir rol yapma oyunu. Oyun, 2004 yılında internet kullanıcılarının beğenisine sunuldu ve başta ismi “Popomundo” idi. Daha sonra Popomundo ismi bazı ülkelerde yanlış anlaşılmalara yol açtığı için, İspanyolca’da ”popüler dünya” anlamına gelen “Popmundo” olarak değiştirildi. Oyunun işleyişi aslında çok kolay, siz bilgisayar başında değilken bile hayat devam ediyor. Bu dünyada; birçok öge, önemli günler vs. içinde yaşadığımız gerçek dünyadan etkilenilerek oluşturuluyor. Tabi bunlar dışında geliştiricilerin, bu dünya için oluşturdukları senaryolar da var. Buna örnek olarak, Ölüler Günü’nü verebiliriz. Bu özel günde zombi vurup içinizdeki avcılık yeteneğini keşfetmeniz için bir fırsat yakalamış oluyorsunuz.

Bu dünyada oyuncunun kendisine temel ve basit bir amaç belirlemesi kolay değil. Çünkü, iki farklı oyuncunun kişisel tercih ve konumlarına göre ‘yaşam tarzları’ bir diğerinden oldukça farklı olabiliyor. Kimi oyuncular Popmundo’da aktif müzisyenlik yolunda yoğunlaşıp efsane ve başarılı bir grubun lideri veya sanatçısı olmak için uğraşabilicekken, bir başka kullanıcı ise, doktor, polis, zombi avcısı, CEO, itfaiyeci gibi birçok meslekte de başarılı olabilir. Bundan daha fazlasını isteyen kullanıcılar içinse bu seçim büyük bir ihtimalle müzisyenlikten yana olacaktır. Müzik endüstrisinde tanınan bir isim olmak için bir müzik grubu kurarak veya üst sıralarda yer alan bir gruba katılarak efsane bir müzisyen olma yolunda ilerleyebilirsiniz.

Popmundo dünyası aslında bilinmezliklerle dolu desem yeridir. “Nasıl oynanır?” diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Popmundo metin bazlı bir oyun. Grafikleri ve sesi olan geleneksel bir bilgisayar oyunu değil. Oyun hiçbir zaman bir bilgisayara karşı oynanmaz, etkileşimde bulunduğunuz veya konuştuğunuz her kullanıcı sizin gibi dünyanın bir noktasından oyunu oynayan gerçek bir kişi. Popmundo dünyasında tabi ki Türk şehirleri de mevcut. Türkiye’yi İstanbul, Ankara , İzmir ve Antalya şehirleri temsil ediyor. Türk şehirlerinden biri olan Ankara’nın şehir sayfasında ise sazlı, Türk bayrak manzaralı bir fotoğraf yer alıyor. Gerçek hayatta yapamadığınız her şeyi Popmundo sayesinde yapabiliyorsunuz. Sadece oyunda yer alan, haftalık yayımlanan “It’s Pop” isimli dergide oyundaki kullanıcılar tarafından oluşturulan makaleler, karikatürler ve röportajlar yayımlanmakta. It’s Pop dergisi 29 dilde yayımlanıyor ve makale sayısı 100.000’i aşmış durumda. It’s Pop haftalık olarak Perşembe günleri yayımlanıyor, örneğin bir Popmundo oyuncusu istediği zaman oyuna girip etrafı kontrol ederek, kullanıcıların dergide yazdığı makaleleri ve röportajları okuyup, yaptıkları karikatürlere bakarak güzel vakit geçirebilir. Diğer kullanıcıların sizin hakkınızda ne düşündüğünü öğrenmek, bulunduğunuz şehirdeki haftalık gelişmeleri takip etmek gibi oyun için önemli sayılacak işleri gözden kaçırmamak için ideal.

Oyunda ne kadar zaman harcadığınız tamamiyle size bağlı olan bir durum. Oyuna çok fazla zaman ayıramayacaksınız sakın üzülmeyin. Karakteriniz kendisi ile her dakika ilgilenilmedi diye oturup ağlamaz. Oyunda olan bitenleri haftada birkaç defa kısa aralıklarla kontrol etmeniz kariyerinizi geliştirmenize yetecektir. Diğer yandan, oyunla daha sık ilgilenen başka bir oyuncunun da anlık gelişmelerden haberdar olacağı için, haftada bir defa oyun ile ilgilenen başka bir oyuncuya göre bir adım daha önde olacağı da kaçınılmaz bir gerçek. Bu tercih tamamıyla gerçek hayattaki yaşam tarzınıza kalmış bir şey.

Popmundo ile ilgili daha fazla bilgi almak için buraya tıklayabilirsiniz.

The post Popmundo [tanıtım] appeared first on Başlat Tuşu.