Crimson Desert, Black Desert Online ile tanıdığımız Pearl Abyss’in yıllardır üzerinde çalıştığı ilk tek oyunculu yapımı olarak 19 Mart 2026’da piyasaya çıktı. Pywel adlı devasa bir kıtayı sahne alan oyun, ilk haftasında 3 milyon kopya satarak ticari başarısını kanıtladı. Peki, oyun bu ticari başarısının arkasını doldurabiliyor mu?

Crimson Desert inceleme yazımızda oyunu alışılmış puan sistemi yerine “İyi, Kötü ve Çirkin” formatıyla değerlendiriyoruz. Crimson Desert alınır mı, artıları ve eksileri neler, nelere katlanmak zorundasınız? Hepsini açıkça ortaya koyuyoruz.

İyi: Pywel’de Kaybolmanın Keyfi

Şahane Görseller Eşliğinde Açık Dünya Keşfi

Crimson Desert’ın başına oturduğunuzda oyunun size verdiği ilk ve en güçlü izlenim, Pywel’in büyüklüğü ve güzelliği oluyor. Pearl Abyss’in kendisine ait olan BlackSpace Engine oyun motoru sayesinde tüm dünya tek seferde işleniyor ve herhangi bir yüksek noktadan tüm haritayı görebiliyorsunuz. Karla kaplı dağlardan yeşil vadilere, mekanik şehirlerden gökyüzünde süzülen gizemli adalara kadar her alan görsel açıdan etkileyici manzaralar sunuyor. Suyun deredeki akışından yağmurun Kliff’in zırhı üzerindeki yansımasına kadar çevresel detaylar, oyun dünyasını canlı hissettiriyor.

Keşif mekanikleri, Crimson Desert’ın en güçlü yanlarından biri. Süzülme kanadı ve kancayla ulaşılan yüksek noktalar, gizli köyler, şapkasını çalmak zorunda olduğunuz canlı ağaçlar ve beklenmedik mini oyunlar, haritada serbestçe dolaşırken çeşitli sürprizler sunuyor. Ana yoldan sapmak ve yan patikalarda gezmek büyük ölçüde ödüllendiriliyor. Bu yönüyle Breath of the Wild, Dragon’s Dogma ve kısmen de Red Dead Redemption 2’den ilham aldığı açıkça hissediliyor.

Dövüş Sistemi ve Yetenek Öğrenme Mekaniği

Crimson Desert’ın dövüş sistemi hızlı, dinamik ve son derece tatmin edici. Kliff, hafif ve ağır kılıç darbeleri, yakalama ve fırlatma hamleleri ile güreş hareketlerini birleştirebiliyor. Oyun ilerledikçe açılan yetenekler savaşlara derinlik katıyor ve özellikle son aşamalarda kombo çeşitliliği dikkat çekici bir noktaya ulaşıyor.

En ilginç detaylardan biri ise yetenek öğrenme mekaniği. Becerilerinizi yalnızca yetenek ağacı vasıtasıyla değil, NPC’leri ve düşmanları gözlemleyerek de açabiliyorsunuz. Bir Spirit Knight boss’unu yenip yepyeni bir silah yeteneği kazanmak gibi sürpriz anlar, Crimson Desert deneyimini gerçekten özel kılıyor. Bu mekanik sadece yeteneklerle sınırlı değil; yemek tarifleri, bitki bilgisi ve çeşitli zanaat becerileri de aynı gözlem sistemiyle öğreniliyor.

Kötü: Peki Ama Hikaye Nerede?

Ana Senaryo ve Görev Tasarımı

Crimson Desert’ın en belirgin olumsuz yönü, ana hikayesinin zayıflığı. Greymane’lerin lideri Kliff’in intikam yolculuğu ilk bakışta ilgi çekici görünse de, senaryo hızla dağılıyor. Olay örgüsü zaman zaman takip etmesi güç bir hal alıyor. Tutarlı ve kurgusu sağlam ana sahnelerle desteklenmesinden ziyade çoğu zaman aksiyon içerisinde buluyorsunuz kendinizi.

Görev tasarımı da hikaye kadar yavan. Yan görevlerin önemli bir kısmı MMO tarzı “Git şunu getir, şundan belli sayıda öldür” döngüsünden ibaret. Pearl Abyss’in Black Desert Online’daki görev anlayışı, burada da kendini gösteriyor. Bazen oyun yeni bir karakteri tanıştırırken “Bak kim geldi, beraber oynayın” deyip geçiyor. Derinlik ve arka plan anlatımı zahmetine girmiyor.

Sabır Testi Gibi İlk Saatler

Oyunun açılış saatleri zorlu bir sabır testi. Etkileyici bir girişten sonra oyun sizi anlatı tutarlılığı olmayan bir dizi öğretici göreve sürüklüyor. Yeni mekanikler peş peşe geliyor, açıklamalar yetersiz kalıyor ve çoğu zaman ne yapmanız gerektiğini tam anlayamadan ilerlemek zorunda kalıyorsunuz. Esas Crimson Desert deneyimi yaklaşık 8-10 saat sonra başlıyor, tabii o noktaya kadar dayanabilirseniz.

Çirkin: Gülü Seven Dikenine Katlanır

MMO DNA’sı ve Envanter Kabusu

Crimson Desert’ın çirkin tarafı, Pearl Abyss’in MMO geçmişinin zaman zaman kendini göstermesi. Oyun özünde tek kişilik bir MMO gibi hissettiriyor; grind yapma gerekliliği, aniden yükselen zorluk eşiği ve sinir bozucu düzeydeki karmaşık envanter yönetimi. Hatta oyunun çıkışında eşyaların koyulabildiği bir depo sistemi dahi yoktu. Geri bildirimler sonrası güncelleme ile eklendi.

Kontrol Şeması Çilesi

Crimson Desert’ın kontrol düzeni, hem PC hem de konsol oyuncularını çileden çıkarabilecek cinsten. Neredeyse her aksiyon ayrı bir tuş kombinasyonu gerektiriyor ve bunları özelleştirmeye çalışınca iş içinden çıkılmaz bir hal alabiliyor. Bir tuşu değiştirdiğinizde oyun otomatik olarak başka atamaları da kaldırıyor ve zincirleme bir kaos başlıyor. İlerleyen haftalarda güncellemeler ile düzelmesi muhtemel ancak şu an için ömür törpüsü bir kontrol sistemi mevcut.

Karın Ağrısı Performans

Bir diğer nokta da oyunun özellikle konsollardaki teknik performansı. PS5 Pro sahipleri bir nebze daha iyi bir görsel kalite ve pürüzsüz bir deneyim elde ederken, standart konsollarda düşük çözünürlük ve frame-rate problemleri göze çarpıyor. PC’de de benzer şekilde elden geçirilmesi gereken teknik sorunlar mevcut ve hatta Intel Arc ekran kartı olan sistemlerde oyun çalışmıyor.

Bonus

Crimson Desert devasa bir oyun. Sadece barındırdığı dünyasıyla değil, aynı zamanda dövüş sistemi, bulmacaları, iyi veya kötü pek çok görevle ve yan aktiviteyle onlarca hatta yüzlerce saat oynanabilecek bir deneyim vaat ediyor. Böylesi bir oyunun ilk günden Türkçe dil desteği ile çıkması büyük bir artıyı hak ediyor.

Crimson Desert İnceleme Kararı: Bekle

Sorunlarına rağmen Crimson Desert’ın altında gayet başarılı bir oyun yatıyor. Pywel, son yılların en etkileyici açık dünyalarından biri ve dövüş sistemi gerçekten keyifli. Eğer, oyunun kötü ve çirkin yanları benim için sorun değil diyorsanız oynayın. Yoksa biraz daha bekleyip iyileştirme güncellemelerinin ardından şans verebilirsiniz. Eğer ben iyi bir açık dünyada sağlam ve etkileyici bir hikaye istiyorum diyorsanız, Crimson Desert pek size göre değil.

The post Crimson Desert inceleme: İyi, Kötü ve Çirkin #1 appeared first on Başlat Tuşu.

Mini mini bir Aloy

Söz konusu Lego olduğunda aslında Horizon’ın ilk rodeosu bu oyun değil. 2022’de oyunun en ilginç mekanik yaratıklarından Tallneck (uzunboyun) için özel bir Lego seti piyasaya sürülmüştü. Bu set ile birlikte serinin ana karakteri Aloy’u da ilk kez Lego formatında görmüştük. Lego Horizon Adventures fiziksel Lego setinde gördüğümüz estetiğe tamamen sadık olarak hazırlanmış. Birkaç yıl önce incelemesini yaptığım ve bolca övdüğüm Lego Skywalker Saga ile kıyasladığımda arkaplanların dahi Lego parçalarıyla oluşturulmuş olması gibi çok hoş detaylar var; ancak bu durum yazının devamında değineceğim bazı eksileri de beraberinde getirmiş.

Lego Horizon Adventures’ın hikayesi için serinin ilk oyunun Lego’nun esprili tarzıyla baştan yoğurulmuş bir versiyonu diyebiliriz. Öykümüz tıpkı orijinal oyundaki gibi Aloy’un akıl hocası ve manevi babası Rost ve bebek Aloy ile açılışını yapıyor ve kısa bir süre içinde Aloy makinelerin kol gezdiği bu gizemli dünyada kilit bir role sahip olduğunu anlıyor. Tabii orijinal yapıma kıyasla her şey o kadar esprili ve kendi tarzında ilerliyor ki hikayeye hakim olsanız dahi sizi ummadığınız bir sürprizle güldürmeyi başarıyor. Ayrıca oyunun hikayeye bazı ilginç dokunuşları da olmamış değil. Aloy’a macerasında eşlik eden Erend, Vaars ve Teersa orijinal oyunda da yer almalarına karşın hikaye ağırlıklı Aloy’un solo maceraları ekseninde aktığından pek akılda kalıcı karakterler değillerdi. Lego Horizon Adventures ile bu üç karakter hikayede daha aktifler. Çok daha eğlenceli tipler haline getirilmişler ve maceramız boyunca türlü geyik muhabbeti ile oyunun hikaye anlatısını çok neşeli bir hale getirebiliyorlar.

Parçalı mücadele seti

Lego Horizon Adventures hikayesinden oynanışa “yediden yetmişe” temalı bir yapım. İster motor fonksiyonları yenice gelişmiş küçük bir çocuğunuz, ister ihtiyarından bir aile bireyiniz ya da oyunları çok da beceremeyen bir sevgiliniz olsun, bu oyunu oynayabilir ya da size eşlik edebilir. Plartform oyunu ile beat’em’up arası bir noktaya konumlandırabileceğim oynanış mekanikleri oldukça küçük ve asgari düzeyde keşif elementleri içeren bölüm tasarımlarına sahip. Savaşlar da çok zorlayıcı değil; bir tanesi hariç tüm karakterler uzak menzil saldırılara sahip ve çoğu düşmanla temas kurmadan savaş sekansları bitirilebiliyor. Oyunda savaştığınız yerlerde zaten mutlaka iyileşmenizi sağlayan ağaçlardan bulunuyor ve sağlık kaybederseniz bu ağaçlara dokunarak iyileşebiliyorsunuz. Arada sırada zıplamanızı gerektiren platform öğeleri de mevcut, ancak buralardan düşmek size sağlık kaybettirmiyor ve istediğiniz kadar tekrar deneme yapabiliyorsunuz. Özetle oyunun savaşları çok zor değil.

Öte yandan Lego Horizon Adventures tıpkı orijinal serideki gibi düşman robotların zayıf noktalarını görmenizi sağlayan bir tarama sistemi sunuyor. Bu şekilde robotların yüksek hasar alan zayıf noktalarını hedef alarak savaşları rahatlıkla bitirebilirsiniz. Bu durum oyunun ana bölümlerind eçok önemli olmasa da ilerleyen kısımlarda challenge odaklı bölümlerde çok işe yarayabiliyor, oralarda zorluk birkaç kademe daha yüksek ve düşman sayısı çok daha fazla. Onun haricinde oyunda her karakteri kendine özel kullandığı, sınırlı kullanım hakkı olan bonus silahlar veya gereçler bulunuyor. Örneğin Aloy birden fazla ok atabilen, daha geniş açılı bir yaya, Erend büyük bir alanda deprem yaratabilen özel bir tokmağa sahip olabiliyor. Bunlar ana silahınızın yerini alıyor ve R1 ile istediğiniz an sonra kullanmak üzere kenara kaldırabiliyorsunuz. Yuvarlak veya X tuşuna bağlı gereçler ise ekstra hasar veren bazı tuzaklar, çift zıplamanızı sağlayan (denk getirirseniz düşmana zarar da verebilen) roket çizmeleri gibi oynanışa biraz çeşitlilik getiren ekstralar olarak karşımıza çıkıyor.

Lego köy Nora

Lego oyunlarında her daim özelleştirme de bir yerlerde boy gösterir. Lego Horizon Adventures da buna bir istisna değil. Oyunumuzun hub bölgesi olan Nora köyü binalarından zeminine kadar özelelştirilebilir durumda. Horizon temasının yanısıra Lego City ve Lego Ninjago setlerinden de parçaları açabilmek için oyunda ilerlemek ve bölümlerin sonunda çıkan veya yan görevler ile verilen altın Lego parçalarını bulmanız gerekiyor. Oyunda ayrıca dört oynanabilir karakter için geniş bir parça skalası bulunuyor. Bunların da bazıları yine oyunda ilerleme kaydederek veya bölümler içinde topladığınız minik Lego paralarını harcayarak elde ediliyor. Özelelştirme seçenekleri o kadar artıyor ki bir süre sonra karakterleri tanınmayacak hale getirmeniz bile mümkün. Bu halleriyle ara sahnelerde görülmeleri de işi ayrıca komikleştiriyor.

Oyunda toplamda dört bölgeye dağıtılmış şekilde toplamda 24 bölüm var. Bölgelerin hikaye bölümlerini tamamladığınızda ise mücadele odaklı ek Apex Machine Hunt ve Expedition gibi ek bölümler açılıyor.

Koltuk muhabbeti

Günümüz oyunlarında artık couch co-op dediğimiz, yani iki oyuncunun yan yana gelerek aynı ekranda oynadığı oyun sayısı hayli az. Lego oyunları ise bu geleneği istikrarlı şekilde devam ettirmekte. Skywalker Saga gibi daha nüanslı yapımlarda split screen co-op oynanış sunulurken Lego Horizon Adventures ise bölümlerin yalın yapısı ve sabit kamera kullanması sayesinde tek ekran üzerinde iki oyuncuya kadar destek verebiliyor. İkinci oyuncu istediği an oyunun gidişatına etki etmeden giriş veya çıkış yapabiliyor, bu çok güzel bir detay. Mücadeleler iki oyuncuyla çok daha keyifli olurken ikinci oyuncuya özel olarak gelişen bazı farklı diyaloglar da cabası. Yazının önceki kısımlarında oynanışın da oldukça rahat, her yaştan kitleye hitap ettiğini belirtmiştim. Haliyle Lego Horizon Adventures oyunlarla çok arası olmayan arkadaşlarınız, eşiniz ya da aile bireylerinizi beraber oyun oynamaya ikna etmeniz için ideal bir yapım.

Teknik analiz

Lego Horizon Adventures, Studio Gobo tarafından Unreal Engine 5 oyun motoru ile geliştirilmiş. PlayStation 5 ve PC sürümlerinde ray trace desteği de mevcut. Her ne kadar ray trace teknolojisinden yararlanmasa da Nintendo Switch de sürümü sayesinde Nintendo oyuncuları da oyunu oynama şansına kavuşmuş. Görseller geneliyle Lego estetiğine çok sadık. 2022 yapımı Lego Skywalker Saga’da çevre dizaynları ağırlıklı olarak gerçekçi tasarımlara sahipken Lego Horizon Adventures tamamıyla Lego ile oluşturulmuş setlerden oluşuyor. Arkaplanda akan şelaleden üzerine basıp geçtiğiniz ot parçasına kadar her şeyin Lego parçalarından oluşmuş olması çok bütünlük açısından harika olmuş. Öte yandan bu özeni maalesef bölüm tasarımlarında göremiyoruz. 4 bölge birbirinden farklı temalara sahip olsalar da kendi içlerinde yer alan bölümleri ayırt etmekte zorlanacaksınız. Platform ve keşif elementleri de oldukça kısıtlı ve birbirinin aynısı olduğu için bir süre sonra bölümler sıkıcı bir şekilde tahmin edilebilir hale geliyor. Bu durum matrak hikaye sunumuyla büyük ölçüde kurtarılıyor ama yine de bölümlerin bir sonraki ara sahneye ulaşmak için geçilmesi gereken şablonlar olmaktan ötesi olmadığı gerçeğini değiştirmiyor. Geliştiricilerin sanat tarafındaki gösterdiği başarının bölüm tasarımında olmasını da gerçekten dilerdim, oyun iyi bir potansiyel barındırıyor ama bu sene Astro Bot gibi oyunlar da elimizden geçtiği için Lego Horizon Adventures aynı kulvarda gerilerde kalıyor.

Bir diğer ilginç bulduğum nokta ise PlayStation’ın odak markalarından biri olan Horizon için yapılmış bir oyuna PlayStation 5 Pro desteği verilmemiş olması. Sitemizde yakın dönem yaptığımız haberimizde de listelediğimiz üzere birçok çıkışını yapmış ya da çıkışa hazırlanan oyun Pro Enhanced ibaresi ile Sony’nin en güçlü konsolunun gücünden yararlanacak. Lego Horizon Adventures ise bu listede yok ve sanıyoruz olmayacak. Oyun standart kalite ve performans modlarıyla geliyor. Kalite modu daha yüksek çözünürlükte kaplamalar, detaylı ışıklandırma ve gölgelendirme ve daha iyi efektler sunarken oyunu saniyede 30 kareye kilitliyor. Performans ise bu detaylarda biraz kısıntıya giderek saniye başı 60 kareyi stabil bir şekilde yakalıyor.

Grafik ve performans modu arasında oyunun istediğiniz bir anında geçiş yapabiliyorsunuz. LG OLED C serisi TV’de yaptığımız testlerde iki mod arasında önemli bir fark gözlemlemedik. Saniye başı 60 kare hızını sadece performans modunda alabiliyorsunuz, dolayısıyla oyunu edinen herkese bu modu tavsiye ediyoruz. Oyunun görsel yapısı aşırı talepkar değil ve PlayStation 5 Pro çok rahatlıkla kalite moduna 60, hatta 120 kareyi yakalayabilirmiş. Bu konuda henüz bir duyuru olmasa da umuyoruz gelecekte bir güncelleme ile Lego Horizon Adventures’ı sistemde en iyi haliyle oynayabiliriz.

Seslendirme tarafına da değnmezsek ayıp olur, orijinal seride Aloy’u canlandıran Ashly Burch gibi ses sanatçılarının çoğu Lego tarafında da yerini almış. Tam liste şu şekilde:

• Ashly Burch / Aloy
• JB Blanc / Rost
• John Macmillan / Varl
• Blaire Chandler / Teersa
• John Hopkins / Erend
• Tim Russ / Sylens
• Mark Gagliardi / Helis
• Adam Croasdell / Buried Shadow
• Tony Williams / Karst
• David Angland / Teb
• Patricia Allison / Sona
• Chris Ragland / Mysterious Trader

Sanatçıların genel olarak Lego Horizon Adventures’ta çok daha rahat ve samimi bir iş ortaya koyduklarını söyleyebilirim. Lego dünyasının neşeli yapısına iyi uyum sağlamışlar ve belki de ana seride bastırmak zorunda kaldıkları yanlarını bu oyunda özgürce konuşturmuşlar. Bu arada ana seride Sylens’i canlandıran Lance Reddick’i geçen sene kaybetmiştik, kendisini saygıyla anıyoruz. Bu oyunda yerini alan Tim Russ’ı Star Trek hayranları Tuvok rolüyle hatırlayabilir, iyi bir seçim olduğunu söyleyebilirim.

Kübik ufuklarda batan güneş

Lego Horizon Adventures, Lego estetiğini en iyi kullanan oyunlardan biri ve oynanış mekanikleri ile her yaştan oyuncunun özellikle co-op olarak keyifle oynayabileceği bir yapım olmuş. Tekrar eden bölüm tasarımları Skywalker Saga gibi daha detaylı yapımları seven oyuncuları biraz üzebilir. Yurt dışında 60 dolara satılan oyun Steam platformunda yerel fiyatlandırma ile 50 dolar, PlayStation Store’da ise 2500TL’ye satışa sunuldu. Oyunu ekstraları ile tamamlamak ise 10 saat civarı sürüyor.

The post Lego Horizon Adventures inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Demir Perde’nin ardından

Call of Duty: Black Ops 6, Soğuk Savaş Dönemi’nin sona erdiği ve Demir Perde’nin ortadan kalktığı bir dönemde geçiyor. Irak’ın Kuveyt’i işgaliyle başlayan Birinci Körfez Savaşı’ndan bir sekans ile hızlı bir açılış yapan oyun, birçok açıdan geçen seneki Modern Warfare 3’ün tatsız tuzsuz hikaye modunu geride bırakarak Call of Duty standartlarında son yılların en derli toplu senaryo modunu sunuyor. Black Ops 6’da, Frank Woods’un kurduğu ekibin bir üyesi olan ve seride ilk kez yer alan William “Case” Calderon adlı karakteri kontrol ediyoruz. Black Ops Cold War’daki gibi ekibin üs olarak kullandığı bir lokasyonda deliller toplayarak yeni görevlere giriyoruz. Bu evde aynı zamanda her görev sonrasında ekip üyeleriyle etkileşime geçerek diyaloglar kuruyor, hikayedeki gidişat hakkında konuşuyoruz. Üssümüze döndüğümüzde görevler esnasında topladığımız paralarla silahlarımızı ve ekipmanlarımızı da geliştirebiliyoruz.  

Yapı olarak Call of Duty serisinden aşina olduğumuz üzere parçalar halinde ilerleyen Black Ops 6, bir yandan serinin imzası niteliğindeki aksiyon dozu bol script bölümler içerirken, diğer yandan daha farklı mekanikler ve oynanış tarzları sunan bölümler barındırıyor. Bir bölümde Hitman tarzı gizlilik ile birden fazla yolla görevi tamamlayabilirken, bir başka bölümde MW3’deki gibi açık alanlarda geçen ama içerisi senaryoyu destekleyen anlamlı içeriklerle doldurulmuş serbest oynanış görevleri yer alıyor. Diğer bir deyişle Black Ops 6, MW3’ün deneyip de beceremediği oynanışı çeşitlendirme ve oyuncuyu serbest bırakma mekaniklerini Call of Duty’nin özündeki aksiyon-sinematik ağırlıklı sahnelerle birleştirerek son yıllardaki en akılda kalıcı hikaye modunu sunuyor.

Yarı açık tasarımdaki görevlerde yaptıklarımıza bağlı olarak oyunu bitirmek 8-9 saat sürüyor. Bu yönüyle serideki en uzun hikayeye sahip olan Call of Duty: Black Ops 6’nın senaryosu birbirinden farklı oynanış mekanikleri barındıran çeşitli bölümlerle ön plana çıkmayı başarıyor. Ancak, senaryonun başlangıcındaki politik konular daha sonrasında CIA’in içerisine sızan Pantheon adlı oluşumu avlamaya eviriliyor ve bu bazıları için hayal kırıklığı yaratabilir. Öte yandan oyun, Black Ops’un devamı için hikayede açık kapı bırakmayı da ihmal etmiyor. 

Çok oyunculu modlar ve haritalar

Call of Duty: Black Ops 6, çok oyunculu tarafta bir Call of Duty’den bekleneceği ölçüde ilk günden birçok harita ve moda sahip şekilde karşımıza çıkıyor. Seriden aşina olunan ve 6v6 şeklinde oynanan Team Deathmatch, Kill Confirmed, Domination, Hardpoint ve Free-for-All gibi on tane standart mod bulunuyor. Ayrıca Black Ops 6 ile ilk kez gelen Kill Order adlı yeni bir mod da mevcut ve bu mod standart Team Deathmatch’in biraz değiştirilmiş bir halini sunuyor. Her iki takımdan rastgele bir oyuncunun “High Value Target” olarak belirlendiği bu modda, hedef belirlenen bu oyuncuları alt edince bonus puan elde ederek skora +5 katkıda bulunuyoruz. Ek olarak, Face-Off oyun modunda normalden daha küçük haritalarda 2v2 düello tarzı karşılaşmalara girebiliyoruz. Yine normal modların (TDM, Kill Confirmed ve Domination) Face-Off varyasyonlarında ise scorestreak’in devre dışı kalmış halini oynayabiliyoruz.  

Haritalara gelecek olursak, Back Ops 6’da bir kısmı hikaye modunda gördüğümüz lokasyonlardan oluşan toplamda 16 harita bulunuyor. MW3’te eski haritaların remastered olarak önümüze sunulmasının aksine Black Ops 6 tamamen kendine özgü haritalarla geliyor. Bu açından sevindirici olmakla beraber Black Ops 6’daki harita tasarımlarının bazı problemler barındırdığını da belirtmek gerekiyor. Öncelikle, oyunun imza haritası olarak nitelendirebilecek, öne çıkan bir haritası yok. İkinci olarak, haritalar genel olarak birçok açıdan açıklık barındıran yapılardan oluşuyor. Böyle olunca da taktiksel ilerlemenin zorlaştığı, rakip takımla haritada sağa sola koşarak kaos içerisinde mücadele ettiğimiz, ayak uydurması zor yüksek tempolu senaryolar yaşanıyor. Üçüncü olarak, oyunun respawn (yeniden dirilme) mantığında problemler mevcut. Hem büyük hem de küçük haritalarda rakibinizin arkanızdaki kısa bir mesafede dirilip sizi öldürdüğü anlar oluyor. Günün sonunda, problemlerine rağmen Black Ops 6’nın hem mod hem de harita açısından zengin bir içerik sunduğunun altını çizmek gerek.

Oyunun kurallarını bozmak

Call of Duty: Black Ops 6 sadece mod ve harita sayısı olarak zengin bir içerik sunmuyor. Oyunda her sınıftan sayıca çok fazla silah ve kullanımı farklı birçok ekipman yer alıyor. Seviye atladıkça bu yeni silahların ve ekipmanların kilidini açıyoruz. Ekipman setimizi istediğimiz şekilde düzenleyerek oyun tarzımıza en uygun hale getirebiliyoruz.

Wildcards sisteminin geri dönmesiyle beraber oyunun kurallarını kırarak ekipman setimize iki ana silah yerleştirme, ek perk slotu elde etme, silah eklenti sınırını yükselterek sekiz eklentili silahlar kuşanma gibi çılgınlıklar yapabiliyoruz. Aynı perk sınıfından üç tanesini kullandığımızda ise o perk sınıfının bonus özelliğini (Combat Speciality) elde ediyoruz. Örneğin, Enforcer perk bonusu ile her bir rakibi alt ettikten sonra kısa bir süreliğine can yenilenmesi ve hareket hızı kazanırken; Strategist perk bonusu ise düşmanların yere bıraktığı ekipmanları duvar arkasından dahi görmemizi sağlıyor, objektiflerde ve düşman ekipmanlarını yok etmede bonus skor puanı veriyor ve böylece scorestreak ile ulaşılan silahları daha az çaba harcayarak kullanma imkanı tanıyor.  

Kendi seviyemiz dışında her bir silahın da kendi seviyesi bulunuyor. Silahların seviyesi arttıkça ilgili silahın sınıfına ait eklentiler kullanıma açılıyor. Mesela, Assault Rifle sınıfına ait eklentilerinin tamamını açabilmek için bu sınıftan tüm silahların seviyesini yükseltmek gerekiyor. Geçen yılki MW3’ün kabız silah gelişim sisteminin ardından sadece seviye atlayarak silah sınıfları için eklentiler kazanmak çok rahatlatıcı bir deneyim sunuyor.

Toplamda her bir silah için sekiz ayrı eklenti slotu yer alıyor ve sadece içerisinden dilediğimiz beş tanesini (Gunfighter Wildcard’ı kuşanılmadığı durumlarda) kullanabiliyoruz. Eklentiler sayesinde her bir silahın kullanımı farklı artılar ve eksiler sunuyor. Böylece her bir oyuncuya kendi tarzına göre bir ekipman seti ve bazen de deneysel biçimde silahlar oluşturma seçeneği sunulmuş oluyor. Öte yandan, her bir silah ile çeşitli mücadeleleri (kafadan düşman öldürme hedefi gibi) tamamlayarak silahların görünümünü değiştiren kozmetiklerin kilidini de açabiliyoruz. Yine aynı şekilde, son seviyeden sonra ulaşılan Prestige sistemi sayesinde her bir Prestige seviyesinde yeni karakter kostümleri ve silah görünümleri gibi kozmetikler kazanıyoruz. Bu yönüyle Black Ops 6 uzun süre oyunu oynayanları ödüllendirecek birçok içerik sunuyor.

Omnimovement

Black Ops 6’nın Call of Duty serisine en büyük katkısı yenilikçi bir hareket sistemi ile gelmesi. Omnimovement adlı yeni hareket sistemi sayesinde kontrolümüzdeki karakteri sadece önüne baktığı yönde değil, her yönde serbestçe hareket ettirebiliyoruz. Geri geri, sağa-sola ve hatta çapraz yönde koşular yapabiliyor, kayma ve atlama hareketini de bu yönlerde gerçekleştirebiliyoruz. Geri geri giderken sırt üstü yere uzanarak, sağ ve sol yönde koşarken Max Payne tarzı yere atlayarak rakipler için şaşırıcı hamlelerde bulunmak mümkün. Call of Duty oyunlarının online arenada son yıllarda ne kadar yüksek tempolu bir oynanış biçimine sahip olduğunu de hesaba katarsak, Omnimovement serinin veteran oyuncuları için biçilmiş kaftan bir yenilik olarak karşımıza çıkıyor. Bir diğer yenilik, çok oyunculu karşılaşmalarda rakip takım oyuncularına arkadan yaklaşıp canlı kalkan olarak kullanabilmek amacıyla rehin almak.

Apayrı bir deneyim: Zombies Modu 

Son oyunlarda zombi modu açısından çok zayıf kalan Call of Duty serisi, Black Ops 6 ile o eski ihtişamlı günlerine tam anlamıyla dönüş yapıyor. İlk kapsamlı zombi modunu Call of Duty’e kazandıran World At War’dan sonra Treyarch, bu oyunla da muazzam bir iş çıkarmış. Black Ops 6’nın çıkışında Liberty Falls ve Terminus olmak üzere iki adet zombi haritası bulunuyor. Dört kişiye kadar co-op desteğiyle oynanan Zombies’de bu iki haritanın kendine özgü görev serisini yerine getirirken dalgalar halinde gelen zombilerle mücadele ediyoruz. İleri aşamalarda daha farklı tasarımlarda yaratıklarla ve boss tarzı zombilerle karşılaşıyoruz.

Zorluklarından üstesinden gelebilmek için ise mevcut ekipman setimizi haritayı keşfederek bulduğumuz noktalarda geliştiriyor, silahımızın seviyesini ve atış gücünü arttırıyor; karakterimize sağlık artışı, fazladan zırh kuşanma, yere düşen takım arkadaşlarımızı hızlıca kaldırma gibi yeni kabiliyetler kazandırıyoruz. Zombies modunun kendine özgü perk sistemi bulunuyor ve bu modda oynadıkça yeni perk’lerin kilidini açabildiğimiz bir araştırma programını ilerletiyoruz. Kısacası, Black Ops 6 özellikle arkadaş gruplarıyla saatlerce başından kalkmadan oynanabilecek çok eğlenceli ve dolu dolu bir Zombies Modu barındırıyor. Zira bu modda takım koordinasyonu çok kilit bir rol oynuyor. 

Teknik analiz

Call of Duty: Black Ops 6 teknik yönüyle büyük bütçeli bir yapım olduğunu bir kez daha ispatlıyor. Oyun içi motorla işlenmiş CGI kalitesine yakın ara sahnelerden oynanış sekanslarındaki detay dolu haritalarına, başarılı karakter seslendirmelerinden ve moda sokan soundtrack’lerinden üst düzey karakter modellerine kadar birçok konuda yüksek bütçeli bir film tadında.

Görsel kalitesini çok oyunculu modlarda da çok fazla taviz vermeden korumayı başaran oyunun incelemesini yaptığımız PlayStation 5 versiyonu hem hikaye modunda hem de çok oyunculu modlarda sabit 60 saniye başına kare (fps) değerini sağlıyor. Hikaye modundaki birkaç ara sahnede yaşanan ekran yırtılmaları ve görüntü bozulmaları dışında konsolda çok güçlü bir görsel deneyim yaşatan oyun, 120fps’e kadar görüntü desteği de sunuyor. Başlangıçta kapalı olan ve ayarlardan açmanız gereken DualSense’in dokunsal geri bildirim ve uyarlanabilir tetik gibi teknolojilerinden ise Black Ops Cold War kadar güçlü olmasa da hissedilir biçimde faydalanıyor. Öte yandan, bugüne kadarki en uzun hikaye modu ile gelen Black Ops 6’da sadece bir bölümde karakterin duvar içerisine sıkışması sonucu oyunu son kayıt noktasına almam gerekti ve oyunun çok sık aralıklarla otomatik kayıt yapması nedeniyle herhangi bir ilerleme kaybı yaşamadım.  

Final 

Call of Duty: Black Ops 6 hikaye modu, çok oyunculu modları ve zombi modu ile serinin hayranları ve FPS tutkunları için tam kapsamlı bir paket. Call of Duty tarihinin en iyileri arasına girebilecek hikaye bölümleri barındıran senaryo modunu, oynanışı anlamlı biçimde farklılaştırarak uzatmayı başaran Black Ops 6, çok oyunculu tarafta ise bazı problemlerine rağmen dopdolu bir içerik sunuyor. Zombies modu ise serinin bu kulvardaki eski günlerine dönüşünü gösteriyor. Günün sonunda Black Ops 6, artık Call of Duty oyunları için daha uzun geliştirme sürecinin gerekliliğini kanıtlar nitelikte bir yapım. 

The post Call of Duty Black Ops 6 inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

“Kral öldü, yaşasın kral!”

Metaphor: ReFantazio stüdyonun önceki projelerinden çok farklı bir konsept sunuyor. Fantastik bir dünyadan, United Kingdom of Euchronia adlı bir krallığın topraklarından aktarılan hikaye ırkçılık, sefalet ve statü istismarı gibi sert temalara sahip. Hatta orta çağ fantezisi olmasına karşın birçok yönüyle günümüz dünyasını yansıtıyor bile diyebiliriz. İşleri daha da karanlık bir noktaya sürükleyecek olaylar ise henüz oyunun ilk ara sahnesinde bize aktarılıyor. Kral bir suikaste kurban gider ve tahtın tek varisi olan prens ise üzerindeki lanetin etkisiyle yıllardır ölüm döşeğindedir. 

Krallığı yönetecek kimsenin kalmamasıyla oluşan güç boşluğunu fırsat bilen farklı kabilelerden birçok isim tahta talip olur ve bunlardan birisi aynı zamanda ordu mensubu olan kral katili Louis’tir. Irklar arasında hiyerarşide en dipte olan Elda kabilesinden bir yetim olan ana karakterimiz ise prensin çocukluk arkadaşı olarak tam bu noktada tehlikeli bir göreve yollanır. Louis’i durdurmak ve prensin üzerindeki laneti kaldırmak için yollara düşen kahramanımız macerası boyunca birçok yeni arkadaşlık bağları kurar ve United Kingdom of Euchronia’daki şartların aksine kimsenin ait olduğu kabileden dolayı üstün görülmediği ya da dışlanmadığı bir ütopyanın peşine düşer.

Metaphor: ReFantazio daha ilk dakikalarından itibaren oyuncuya kancayı takmayı başarabilen, yazımı güçlü bir hikaye sunuyor. Yüksek kalitedeki anime tarzı ara sahneleriyle ve üst düzey seslendirme işiyle bu hikayenin anlatımını güçlü kılarak oyuncuyu kendine bağlıyor. Oyun, başından sonuna kadar sizi Euchronia’nın farklı bölgelerinde gezdiren ve bunu yaparken her bir dakikasından zevk almanızı sağlayan, son yılların en iyi yazılmış RPG hikayelerinden birine ev sahipliği yapıyor. 

Eşsiz Archetype sistemi 

Metaphor: ReFantazio’yu özel kılan şeylerin başında sahip olduğu Archetype sistemi geliyor. Dövüş sisteminin temelini oluşturan bu sistem, serüvenimiz boyunca tanıştığımız ve bağ kurduğumuz yeni dostlarımızın sahip olduğu bir özelliği kazanmamızı sağlıyor. Seeker rolüyle başladığımız oyunda zamanla Warrior, Knight, Mage ve Commander gibi her biri kendine özgü aktif ve pasif kabiliyetler barındıran onlarca yetenek setinin kilidini açıyoruz.

Her bir Archetype ağacının kendine has yetenekleri olmakla beraber, gruba dahil olan her bir karakterin Archetype’ını dilediğimiz zaman değiştirebiliyor ve daha önceden açtığımız diğer Archetype yeteneklerinden dilediğimizi mevcut modele ekleyebiliyoruz. Böylece Archetype’ler arasında çapraz yeteneklere sahip bir karakter yaratabiliyoruz. Dahası, grup üyeleri için kuşanılan Archetype’lar da kendi aralarında sinerji oluşturarak Synthesis adlı kombo yeteneklere erişmemizi sağlıyor. Bu kombolar bir yandan daha çok kaynak harcayan ama diğer yandan da devasa ölçüde fayda getiren çok özel yetenekler içeriyor. Bu sistemin derinliğini sağlayan bir diğer mekanik ise Archetype’ların her birinin kendi içerisinde de çeşitli dallara ayrılması. Örneğin, Seeker için yirminci seviyeye ulaştığımızda gerekli olan diğer şartları da sağlamamız durumunda (gerekli dostluk bağı seviyesi ve başka bir Archetype’ın açık olması gibi) melez ve daha güçlü Magic Seeker adlı yeni bir yetenek setinin kilidini açıyoruz.  

Archetype sisteminin eşsizliğini ve derinliğini önemli kılan bir diğer nokta da oyunun, oyuncuyu farklı stratejiler yürütmeye teşvik etmesi. Şöyle ki, stüdyonun önceki oyunlarında da olduğu üzere her bir düşmanın güçlü ve zayıf yanları mevcut ve buna bağlı olarak her biri için farklı bir yaklaşım benimsemek gerekiyor. Mesela bir zindanda buz ve rüzgar gibi element saldırılarına karşı zayıf düşmanlar yer alıyorken, bir başka zindanda Warrior ve Knight’ın sentez saldırıları ile zayıflayan bir düşman karşımıza çıkabiliyor. Birçok farklı Archetype var ve her biri kendi içerisinde daha üst versiyonlar barındırıyor. Oyunda ilerledikçe birçok yeni düşman tipiyle karşılaşıyoruz ve doğal olarak grup üyelerimizle bambaşka kombinasyonlar oluşturarak bu zorlukların üstesinden gelmemiz gerekiyor. Uzun soluklu bir oyun olarak Metaphor: ReFantazio dövüş ve yetenek ağacı sistemindeki çeşitlilik ve derinlik sayesinde oyuncuyu sürekli yeni bir şeylerle tanıştırarak tekrara düşmeden kendini oynatmayı başarıyor.  

Sade ve temiz

Oynanış konusunda Metaphor: ReFantazio’nun güzelliğini perçinleyen bir diğer etken de oyuncuya sağladığı sade ve anlaşılır geri bildirimler. Takımımızdaki oynanabilir karakterlerin her birinin kendi seviyesi mevcut ve zindanlarda karşılaştığımız düşmanların da seviyesi bulunuyor. Grubun seviye ortalaması düşmandan yüksekse tur bazlı savaş sekansına girmeden düşmanı düz saldırılar ile alt edebiliyoruz. Eşit veya düşmandan düşük seviyemiz olduğunda ise düşmanla tur bazlı savaşa girmek zorunda kalıyoruz. Bu noktada ise düşmana önden birkaç saldırıda bulunarak tur bazlı dövüşte avantaj yakalayıp düşmanın canını azaltmış ve sersemlemiş şekilde savaşa başlamasına neden olabiliyoruz. Girdiğimiz zindanlarda etrafı tarama kabiliyetimiz sayesinde düşmanların seviyelerini belirli bir mesafeden görebiliyor, yine toplanabilir eşyaları fark edebiliyor ve etkileşime girilebilecek diğer mekanikleri görebiliyoruz.

Bu ve benzeri geri bildirimleri çok rahat anlaşılır şekilde sunuluyor. Örneğin, sıra tabanlı dövüş sekanslarında bir düşmanla daha önceden karşılaştıysak yapacağımız hamleler öncesinde zayıf ve güçlü yönlerini net biçimde görebiliyoruz. Eğer bir düşmanla ilk kez karşılaşacak olursak da zindana giriş yapmadan önce kasaba ve şehirlerde yer alan muhbirler aracılığıyla işe yarar bilgiler edinebiliyoruz.

Oyuncuyu bilgilendirme konusunda Metaphor: ReFantazio’nun harika bir iş çıkardığı bir başka konu ise zindanlarda topladığımız eşyaların kullanımı ile ilgili. Hangi eşyanın satılması gerektiğini, hangi silah ve zırhın hangi Archetype için uygun olduğunu ve ne tür saldırılar yaptığını, hangi takıların ne fayda sağladığını net bir şekilde oyuncunun önüne seriyor. Benzer şekilde, zindanlarda keşfettiğimiz yeni silahlar ve zırhları, satıcılarda veya kilisede temizleyerek en fazla verimi alabileceğimizi ve bu eşyalara yeni özellikler kazandırabileceğimizi anlaşılır kullanıcı arayüzü sayesinde oyuncuya aktarıyor.

Takvim sistemi ve zamanı verimli kullanma

Metaphor: ReFantazio’da da Persona oyunlarındaki gibi bir takvim sistemi bulunuyor ve oyunun hikaye görevleri ile yan aktiviteler bunun üzerinden ilerliyor. Görevlerin bir kısmında belirli bir son gün şartı veriliyor ve bu tarihe kadar bu görevleri tamamlamamız gerekiyor. Bunun haricinde son teslim tarihi olmayan görevler de yer alıyor ve bunları istediğimiz zaman yapabiliyoruz. Zaman sınırı olan görevlere girmeden önce önümüzdeki boş günleri değerlendirmek üzere oyunda birçok yan görev ve aktivite bulunuyor. Bu içerikler sayesinde de karakterimizin sahip olduğu beş farklı Virtue (Erdem) seviyesini artırarak bazı önemli yan görevlere erişebiliyoruz. Courage, Wisdom, Tolerance, Eloquence ve Imagination olan bu Erdem’leri arttırmak için şehirlerdeki NPC’lerin isteklerini yerine getirebilir, yol arkadaşlarımızın (Follower’lar) yardımına koşarak bir dizi karakter hikaye görevlerini tamamlayabilir ya da şehirlerde yer alan ödül avcılığı görevlerine girişebiliriz. Hangi görevin ve NPC’nin hangi Erdem’in gelişimine fayda sağlayacağı ise görevi başlatmadan önce yine basit bir kullanıcı arayüzü ile oyuncuya aktarılıyor.

Eylem ve sonuç

Giriştiğimiz eylemlerin her biri takvimi ilerletiyor. Söz konusu aktivitelere başlarken takvimin ne kadar ilerleyeceği oyun tarafından gösteriliyor. Bazı aktiviteler sonrasında akşam olduğunda —sadece gece vaktinde açık olan ve özel eşyalar satan bir satıcıya gidebilmek gibi— başka işlerle meşgul olacak kadar vaktimiz kalıyor. Ancak ödül avcılığı görevleri gibi zindana gitmemizi gerektiren aktiviteler tüm günümüzü tüketiyor ve döndüğümüzde dinlenmeye çekilmekten başka bir şansımız kalmıyor.

Ana görevlerin önemli bir kısmında da son gün şartı var. Bu tip görevleri son güne bırakmadan birkaç gün önceden ilerletmek gerekebiliyor, zira bazı zindanlar oldukça uzun ve bir günde tamamlamak türe yeni oyuncular için zorlayıcı olabilir. Dolayısıyla, özellikle son gün şartı bulunan ana görevler öncesinde, yan aktivitelerde zamanı olabildiğince verimli şekilde değerlendirerek grubumuzdaki karakterleri ve ekipmanlarını geliştirmemiz gerekiyor. Örneğin, ödül avcılığı görevlerinde kasaba haklını rahatsız eden canavarların veya suçluların peşine düşerek büyük miktarda para ödülü kazanıyor ve bir Erdem’in gelişimini ilerletiyoruz. Kazandığımız parayla yeni ve daha güçlü silahlar ile zırhlar alabiliyor, seviyesi artan Erdem’lerimiz sayesinde içerisinde güçlü eşyalar barındıran yan zindan görevlerine girebiliyoruz.

Birlikten kuvvet doğar

Bağ kurarak yeni bir Archetype kazandığımız karakterlerin (ya da oyundaki adıyla Follower’ların) hikaye görevi serisini devam ettirerek bağ seviyemizi güçlendirebiliyoruz. Bağ seviyesi güçlendikçe söz konusu Archetype ağacının avantajları artıyor. Öncelikle, bağ seviyesinin artışı, zindanlardaki savaşlarda topladığımız MAG ile her bir karakter için Archetype açmanın maliyetini düşürürken, ilerleyen aşamalarda melez ve daha üstün Archetype’lar açmamıza ve hatta bazı yan aktiviteleri takvimdeki günü ilerletmeden yapabilmemize olanak sağlıyor. Mesela, Maria karakteriyle olan bağımızı belirli bir seviyeye taşıyınca yemek pişirme aktivitesi artık takvimde zaman geçirmeden gerçekleşiyor. Hulkenberg ile olan bağı ilerletince ise düşmandan gelen ciddi saldırılarda Hulkenberg tank görevi görerek hasarı engelleme yeteneği kazanıyor. Kısacası her bir karakterin bağ seviyesi arttıkça birçok önemli avantaja erişebiliyoruz.  

Virtue/Erdem sisteminin de ayrı bir önemi bulunuyor. Bazı Archetype türlerin kilidini açabilmek için ilgili yan karakterin görevini tamamlamamız gerekiyor. Ancak bu görevi alabilmek için de gerekli Erdem için belirli bir seviyeye ulaşmamız şart. Örneğin, Merchant Archetype’ını açmamızı sağlayan görevi alabilmek için Wisdom’ın ikinci seviyede olması gerekirken, Faker Archetype görevine ulaşabilmek için Imagination’ın ikinci seviyede olması gerekiyor. Yani Erdem sistemindeki ilerleyişe göre her bir oyuncunun Archetype’lara erişim sırası birbirinden farklı olabiliyor. Bu sayede Metaphor: ReFantazio’da her bir oyuncu kendine özel bir tecrübe yaşayabiliyor.

Teknik analiz

Metaphor: ReFantazio grafik kalitesi anlamında çok güçlü bir oyun değil. Oyunun geneline önceki nesil bir ürünmüş gibi hissettiren düşük kalitede asset’ler hakim. Ancak işler sanat yönetimi kısmında değişiyor ve oyun geçtiği dönemi yansıtan güçlü bir atmosfer sunmayı başarıyor. United Kingdom of Euchronia’nın her bir bölgesini keşfederken, birbirinden farklı biyomlarda yer alan şehir ve kasabalar ve bu yerleşim yerlerinin arasındaki duraklayarak seyrine daldığımız eşsiz manzaralar kendine hayran bırakıyor. Anime tarzındaki ara sahneler ise muazzam kalitede bir işçilik barındırıyor. 

Metaphor: ReFantazio’nun incelemesini yaptığımız PlayStation 5 sürümü dinamik çözünürlükte çalışıyor ve sabit 60fps (saniye başına kare) değeri veremiyor. Hatta 1080p çözünürlükte dahi 60fps değerinin altına düşüşler yaşanıyor. Şehirlerde ve zindanlarda dolaşırken ve savaş sekanslarında kare hızındaki keskin düşüşler gözle görülür biçimde fark ediliyor. Güçlü bir donanıma sahip PC’de daha iyi bir performans elde etmek mümkün ancak konsol tarafında oyun herhangi bir anti-aliasing teknolojisi barındırmaması nedeniyle görsel kalitenin düşüklüğü dikkat çekiyor. Ayrıca PS5’teki DualSense teknolojilerinden de hissedilir anlamda faydalanmıyor.

Teknik performansı zayıf olmasına rağmen Metaphor: ReFantazio başka noktalarda öne çıkıyor. Önceki Atlus oyunları gibi çok stilize bir arayüz tasarımına sahip olan oyunda, menüler arasında gezinmek ve savaş esnasında hamleleri yönetmek, eşsiz arayüz tasarımı sayesinde göze hitap ediyor. Oyunun yıldızının parladığı bir diğer bölüm de seslendirmeler ve soundtrack’ler. Hem Japonca hem de İngilizce seslendirmesi çok başarılı olan oyun, hikaye ve savaş sekanslarında ise iç gıdıklayan muazzam besteler içeriyor. Benzer biçimde, Rönesans dönemi sanatçılarından Hieronymous Bosch gibi ustaların çalışmalarından ilham alınarak hazırlanmış bazı yaratık ve boss tasarımları ile de Metaphor: ReFantazio ilgi çekiciliğini artırıyor. Bununla birlikte, ana hikaye zindanlarının birbirlerinden farklı olmasına karşın bazı yan zindan ve düşman tasarımlarının tekrara düştüğünü belirtmekte fayda var. Ancak bu durum oyundan uzaklaştıracak ölçüde değil.

Final

Metaphor: ReFantazio, Persona’nın veteran geliştiricilerinden bir diğer unutulmaz ve destansı RPG olarak sahnedeki yerini alıyor. En az 70 saatlik epik bir macera sunan oyun, rafine ve eşsiz Archetype sistemi ile oyuncuya sürekli taze oynanış tarzları vererek başından sonuna kadar sıkılmadan oynanabilecek bir deneyim vaat ediyor. Sergilediği zayıf teknik performansı ise güçlü atmosferi, stilistik arayüzü, ilgi çekici karakter ve düşman tasarımlarıyla telafi etmeyi başarıyor.

The post Metaphor: ReFantazio inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Çok çok uzak bir galakside 

Star Wars Outlaws, kronolojide İmparatorluk Dönemi’nde geçiyor ve ilk kez bu oyunla evrene dahil olan Kay Vess adlı hünerli bir kanun kaçağı hırsızın hayatı pahasına giriştiği bir soygundan sonra galaksideki macerasını konu ediniyor. Kısa sürede adından söz ettirmeyi başaran Vess, galaksinin en çok aranan ismi haline geliyor. Kay Vess’e yol boyunca Nix adlı evcil hayvanı eşlik ediyor ve zorlu anlarında yardımına koşuyor. Zorlu anlarında Vess’e yardım eden sadece Nix değil. Macerası boyunca Kay Vess birçok isimle de tanışıyor ancak Star Wars evreninde olduğu üzere Outlaws’da da herkese güvenmek ve kalıcı dostluklar kurmak oldukça güç. Star Wars Outlaws şaşırtıcı biçimde iyi yazılmış, sürprizlerle dolu ve doyurucu bir hikaye kurgusuna sahip. Özellikle Ubisoft’un tipik açık dünya oyunlarında görülen sündürülmüş hikaye anlatımı yerine daha anlamlı ana ve yan görevlerle doldurulmuş, bir sonraki adımda neler yaşanacağı ile ilgili merak uyandıran olayların yaşandığı bir senaryo oluşturulmuş.  

Açık dünya oyunlarda gerçek anlamda yaşayan bir dünya inşa etmek çok zordur. Bunu başarabilen oyun sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Star Wars Outlaws ise bugüne kadar tasarlanmış en detaylı ve en yaşayan Star Wars dünyasına sahip. Kıyaslamak gerekirse bir Red Dead Redemption 2 seviyesi değil fakat iyi kodlanmış açık dünya olayları da barındırıyor. Çeşitli biyomlara sahip gezegenlere ev sahipliği yapan Outlaws’da, oyuna özel hazırlanarak Star Wars evrenine dahil olan Toshara’dan filmlerle özdeşleşen Kijimi’den Tatooine’ye kadar her bir gezegen en ince ayrıntısına kadar düşünülerek tasarlanmış şehirlerden, geniş arazilerden ve irili ufaklı birçok yerleşkeden oluşuyor. NPC’lerle dolu büyük ve küçük şehirlerde gezerken, her bir karakterin döngü içerisinde kendine özgü bir uğraşı olduğu göze çarpıyor. 

Oyunun görev sistemi geniş bir yelpazeden oluşuyor. Senaryoyu ilerleten, zaman zaman zorlu seçimler yaptıran ve sayıca az da olsa “Ya diğerini seçseydim ne olacaktı?” dedirtebilen ana görevler. Oyundaki dört yeraltı organizasyonun işlerini yapıp ilgili örgütle olan saygınlık seviyemizi arttırmaya yarayan yan görevler. Karakterimize yeni yetenekler kazandıran ve her biri bir konuda uzmanlaşmış kişileri açık dünyada keşfettiğimiz Expert görevleri. Ekipman özelleştirmeleri ve geliştirmeleri için birçok kaynağa erişimi sağlayan istihbarat görevleri gibi. Ubisoft’un açık dünya oyunlarında sıkça görülen durumun aksine Star Wars Outlaws’ta büyük ve küçük tüm görevlerin sayısı azaltılarak her biri nispeten daha anlamlı içeriklere evrilmiş.  

Görevlerin yapısı değişkenlik gösteriyor. Bazı görevler oyuncuya daha serbest bırakırken, bazılarında ise zorunlu olarak gizlice ilerleniyor. Örneğin, yeraltı örgütlerinden birisinin patronu ile buluşacaksınız. Oyun buluşma yerinin olduğu bölgeyi geniş bir çember ile gösteriyor ancak buradaki esas hedefe nasıl ulaşılacağı oyuncuya bırakılmış. Ya şehirdeki barda dedikodulara kulak vererek gizli giriş yerini öğrenebilir ya da rastgele bir NPC’nin sizi çağırarak satmaya çalıştığı davetiye kartını satın alabilirsiniz. Seçenekler sayıca çok fazla ve çeşitli değil ancak olası seçenekleri keşfetmek oyuncunun gözüne sokacak şekilde sunulmuyor. Böylece görevlerindeki ilerleyiş yapısı görece daha doğal gözüküyor. En büyük baş ağrısı ise gizlilik zorunlu görevlerin sayıca biraz fazla olmasına rağmen oyunun gizlilik odaklı oynanış mekaniklerini yeterince çeşitlendiremiyor oluşu. Dahası, gizli saldırılarda zırhlı ve kasklı stormtrooper’lar bile bir-iki yumruk ve tekme darbesiyle yere seriliyor. Sürükleyiciliği törpüleyen bu durum daha farklı bir ekipman kullanımı ile ortadan kaldırılabilirmiş.  

Ne kadar ekmek o kadar köfte 

Kay Vess gezegenler arasında Trailblazer isimli uzay gemisiyle seyahat ederken, Speeder ile gezegen yüzeyindeki geniş arazileri katediyor. Macera boyunca yaşanan aksiyon anlarında ise Blaster tabancasını kullanıyor. Bu üç ekipman için de ana hikayede ilerledikçe bazı geliştirmeler otomatik şekilde açılıyor ancak geliştirme parçalarının önemli bir kısmı yan içeriklerin arkasına atılmış. Örneğin, istihbarat görevlerini yaparak Blaster için gerekli kritik bazı geliştirme parçalarının nerede olduğunu öğrenebilirsiniz. Benzer şekilde, yeraltı örgütleriyle olan saygınlık seviyesine bağlı olarak bu örgütlerin kontrol bölgelerindeki satıcılarda özel olarak bulabileceğiniz geliştirme parçalarına ve karaktere ek özellikler kazandıran kıyafetlere ulaşabilirsiniz.

Örgütler ile aranızı ne kadar iyi tutarsanız en iyi ekipmanlara o kadar rahat erişebilirsiniz. Ancak bu kağıt üzerinde göründüğü kadar basit değil. Sıradan kontrat görevlerinden birçok yan ve ana göreve kadar oyun bizlere bazı anlarda seçim sunuyor. Bu seçimlerdeki kararımıza bağlı olarak da bir yeraltı örgütü ile saygınlığımız yükselirken, diğerleriyle azalabiliyor. Her bir örgüt ile toplamda beş farklı saygınlık seviyesi bulunurken, seviye aşağıya düştükçe ilgili örgütün bölgesine girişimiz zorlaşıyor, satıcılarına erişimimiz kısıtlanıyor ve hatta görüldüğümüz yerde avlanan konumuna gelebiliyoruz. Tam tersine bir örgüt ile saygınlık arttıkça o örgütün kontrolündeki bölgelere çok rahatça girip çıkabiliyor, satıcılarından daha ucuza faydalanabiliyor ve özel perk’ler içeren kıyafetleri satın alabiliyoruz. 

Oyunda beş örgüt dışında bir de İmparatorluk tarafından kontrol edilen bölgeler bulunuyor. Bu bölgelerde girilen çatışmalar Kay Vess’in arananlar listesine girmesine yol açarken, son seviyeye çıkınca Death Trooper’lar çatışma bölgesine intikal ediyor. Fakat bölgeden uzaklaşarak biraz gözden kaybolunca aranıyor seviyesi tamamen sıfırlanıyor. Aranıyor Sistemi için herhangi bir kalıcılık yok ve uygulamada çok zayıf kalmış. Hatta kimi zaman sistem düzgün dahi çalışmıyor. Örnek vermek gerekirse, bir İmparatorluk Üssü’ne saldırdıktan sonra ekranın sağ üst kısmında Death Trooper’ların o üsse doğru hareket ettiği şeklinde bilgilendirme çıktı. Ancak mesafe hiçbir zaman düşmedi ve saldırdığım üsse herhangi bir Death Trooper gelmedi. Görev tamamlanınca da bir süre sonra aranıyor seviyesi sıfıra düştü.   

Oyun ne yazık ki aksiyon mekaniklerini de yeterince farklılaştıramıyor. Kay Vess ana silah olarak sadece Blaster tabaca kullanıyor ve bu silahın temelde üç farklı modülü bulunuyor. Birincisi normal atış yapan Plazma Modülü, ikincisi droidlere ve kalkanlı düşmanlara karşı etkili olan Ion Modülü ve son olarak bir nevi bomba atar görevi gören Power Modülü. Silahın modülleri dışında bir de özel yeteneği bulunuyor. Red Dead Redemption’daki Dead Eye mekaniği ile aynı mantıkta çalışan Adrenaline Rush ile zamanı durduran Kay Vess, tabancası ile işaretlediği düşmanları seri atış yaparak öldürüyor. Her modül kendi içinde farklı kullanımlar sunuyor ancak genel olarak dramatik bir değişim söz konusu değil. Çatışma esnasında düşmanlardan düşen farklı silah tiplerini yerden alıp kullanmak mümkün fakat bunları sadece o bölüm içinde kullanabiliyoruz. Bir merdivenden çıktığınızda dahi karakter elindeki düşman silahını hemen fırlatıyor. 

Seviye sisteminin olmadığı oyunda standart bir yetenek ağacı yerine daha farklı bir sistem kurgulanmış. Birden fazla yetenek ağacını aktif hale getirmek için önce Expert kategorisindeki kişileri galaksi boyunca keşfediyoruz. Daha sonra bu kişiyle bağlantılı yetenekleri, listelenen challenge’ları tamamlayarak açabiliyoruz. Bu meydan okumalar zorlayıcı değil ve oyuncuyu farklı oynanış tarzlarını denemeye itme amacı güdüyor. Mesela oyundaki yeteneklerden biri gizlilik esnasında yakalandığınızda karşınızdakini lafa tutarak oyalamayı sağlıyor. Bu yeteneği kullanarak oyaladığınız düşmanları silahın şok özelliği ile altı kere bayıltınca bir üst versiyonu açarak orta mesafedeki tüm düşmanları aynı anda oyalama yeteneğini kazanıyoruz. Benzer biçimde, Adrenaline Rush yeteneğini kullanarak belirli sayıda düşman öldürünce Adrenaline Rush’ın işaretleyebildiği maksimum düşman sayısını artırabiliyoruz ve artık patlayan varil gibi nesneleri de işaretleyebiliyoruz.  

Oyunun çok büyük bir kısmı gezegenlerin yüzeyinde geçiyor. Uzay kısmında sadece gezegenin çevresindeki dar bir alanda hareket edebiliyoruz. Zaten bu alanda yapılabilecek şeyler de epey kısıtlı ve genellikle uzay korsanlarının saldırılarını bertaraf etme üzerine kurgulanmış görevler içeriyor. Uzay boşluğunda gemiyi kontrol etmek, korsanlarla savaşmak, sağa sola süzülmek ve hyperjump ile bir başka gezegene geçmek oldukça keyif verici ancak genel olarak uzayda yapılabilecek şeyler epey sınırlı. Öte yandan, Trailblazer ile gezegen yüzeyine inerken serbest iniş gibi bir durum söz konusu değil. Belli bir mesafeye gelince iniş tuşuna basarak sadece oyunun belirlediği iniş alanına varıyoruz. İniş yaparken gizli bir yükleme ekranı ile uzay gemisi bulutların arasından yüzeye geçiş yapıyor. Kalkış için de aynı durum geçerli. Uzay aracına binerek kalkış tuşuna basarak gezegenden kalkarak uzaya vardığımız bir sahneyi izliyoruz. 

Teknik mevzular 

Star Wars Outlaws, Star Wars hayranları için tam anlamıyla bir görsel şölen. Karakter tasarımlarından, açık dünyadaki yapılara ve araçlara kadar tüm yönleriyle Star Wars markasının özünü yansıtan görseller sunuyor. Atmosfer anlamında çok güçlü olmasına karşın zaman zaman çirkin gözüken kaplamalar da yok değil. Öte yandan, ses ve müzik açısından oyun kusursuz bir iş ortaya koyuyor. Karakter diyaloglarından, silahların atış seslerine, Speeder ve uzay aracının motor sesinden, barda çalan müziklere kadar ortada muazzam bir kalite var. Benzer şekilde PlayStation 5’in DualSense kontrolcüsünün nimetlerinden de gayet iyi bir biçimde faydalanıyor. Speeder ile gezerken gaz ve fren hissiyatı uyarlanabilir tetikler aracılığıyla oyuncuya aktarılırken, Kay Vess’in gezindiği yüzeyin dokusuna göre farklı biçimlerde dokunsal geri bildirim aktarımı sağlanıyor. 

Oyun PlayStation 5’te iki farklı grafik modu sunuyor. Çözünürlüğü öncelikleyen ve sabit 30 fps değerinde çalışan Kalite Modu ile 60 fps’i hedefleyen ancak daha düşük çözünürlükte çalışan Performans Modu. Performans modunda özellikle NPC’lerle dolu birkaç şehirde kare hızında minimal düşüşler hissedilmekle beraber, bazı aksiyon sahnelerinde çözünürlüğün gözle görülür seviyede düştüğü fark ediliyor. Bununla birlikte oyundaki ara sahneler 21:9 ölçekte servis edilirken, kontrolün oyuncuya bırakıldığı oynanış sekansları için oyunda yine 21:9 ölçeği ve ekranı tam kaplama şeklinde iki farklı ayar bulunuyor. Oyunun geneli için ara sahneler ile aynı ölçeği (21:9) kullanmak oyuna daha bir sinematik film havası katıyor.  

Teknik anlamda oyunun sınıfta kaldığı en önemli noktalar animasyonlardaki, ara sahnelere giriş-çıkışlardaki ve yapay zekadaki tutarsızlıklar şeklinde sıralanabilir. Özellikle gizlilik ile ilerlerken bir engel arkasındayken size yaklaşan düşmana yaptığınız saldırılarda düşmanların animasyon başlangıcı için yanınıza ışınlanması en sık görülen durum. Ara sahnelere giriş ve çıkışlarda ise Kay Vess karşıdaki karakterle diyalog başlayana kadar bir müddet hareketsiz bekliyor ya da konuşmanın başlaması için kodlanan konuma aniden geçiş yapıyor. Bu durum ara sahnelerin başlangıç ve bitişinde anlamsız biçimde birkaç saniyelik bir bekleyiş yaratıyor. Bir diğer tutarsızlık ise ara sahnelerin sunuşunda: Nadir de olsa birkaç ara sahne 30fps CGI iken geri kalanlar 60fps olarak oyun içi görüntü şeklinde işlenerek sunuluyor. Yapay zeka ise çoğu durumda zorluk seviyesinden bağımsız biçimde vasatın da altında bir performans sergiliyor ve Star Wars Outlaws’un albenisi yüksek açık dünyasındaki sürükleyiciliği en fazla baltalayan faktör olarak ön plana çıkıyor. 

Sonuç 

Uzun lafın kısası Star Wars Outlaws, Ubisoft’un tipik açık dünya oyunlarındaki formülü elinden geldiğince rafine hale getirerek ana hikayesi yaklaşık 30-35 saat süren daha terli toplu bir dünya sunuyor. Küçük-büyük görevler daha anlamlı içeriklerle oyuncuya aktarılırken, özellikle doyurucu ve sürprizlerle dolu hikaye kurgusu ve Speeder ile gezerken kendine hayran bırakan harita tasarımlarının ortaya koyduğu albenisini ne yazık ki kötü yapay zeka, animasyon problemleri ve oynanışı yeterince çeşitlendirememe gibi birtakım sorunlarla kısıtlıyor.

The post Star Wars Outlaws inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Concord her birinin kendine özgü yetenek setinin olduğu 16 adet “Freegunner” karakterin yer aldığı 5v5 takım bazlı bir arena hero shooter. Oyunda oynanabilir anlamda herhangi bir hikâye materyali yok. Bunun yerine galakside paralı askerlik yapan Freegunner’ların maceraları her hafta yayınlanacak olan kısa sinematik videolarla anlatılmaya çalışılıyor. İlk video ise Lennox, Haymar, Star Child, 1-Off ve Vale adlı Freegunner’lardan oluşan Northstar mürettebatına odaklanıyor. Haftalık sinematik videolara ek olarak Galaksi Rehberi menüsünde oyunda yer alan gezegenleri, karakterleri ve uzay rotalarını anlatan onlarca metin bulunuyor. Bu metinler Concord evreninin arka planına ışık tutuyor. Ancak ne yazık ki her iki yöntem de ilgi çekici olmaktan uzak ve merak uyandırmıyor. Zaten Concord ve benzeri oyunların esas odağı takım oyununu öncelikleyen rekabetçi bir çevrimiçi shooter oyun olması. Bundan olayı hikâye anlatımı kısmının zayıf olması beklenebilir bir durum. O halde yavaştan esas kısma geçelim. 

Concord temelde 5’er kişiden oluşan iki takımın çeşitli modlar ve haritalarda birbirleriyle rekabet ettikleri, bazı karakter yetenekleri ve hareketleri dışında çoğunlukla birinci şahıs kamera açısıyla oynanan bir hero shooter oyun. Oyunda toplamda 16 oynanabilir Freegunner mevcut ve hero shooter oyunlardan beklendiği üzere her birinin kendine has yetenek seti bulunuyor. Bu 16 karakter barındırdığı özellikler bakımında ise 6 farklı sınıfa ayrılıyor. Freegunner’ların her birinin L1 ve R1 tuşlarına atanmış iki özel aktif yetenekleri, O tuşu ile kaçınma (dodge) hareketi ve bir de pasif yeteneği var.  

Freegunner’lar ve Sınıflar 

Concord’ta 6 farklı sınıf mevcut ve her birinin kendi özgü avantajları bulunuyor. Freegunner’lardan önce sınıflara bakalım: 

• Anchor: Daha yüksek miktarda can yenileme. 1-Off ve Emari bu sınıfta yer alıyor. 
• Breacher: Kaçınma hareketinin yenilenme süresi daha hızlı doluyor. Bu sınıfta olan Freegunner’lar Star Child ve Daveers. 
• Haunt: Daha hızlı hareket edebilme. Bazz, It-Z ve Roka bu sınıfın üyesi karakterler.  
• Ranger: Gelişmiş silah tutuşu ile yüksek isabet oranı. Teo, Jabali ve Duchess bu sınıfta bulunuyor. 
• Tactician: Yeteneklerin ve silahların şarjörlerinin daha hızlı dolması. Kyps, Lark ve Daw bu sınıfı oluşturuyor.  
• Warden: Daha uzun silah menzili. Vale, Haymar ve Lennox bu sınıfın bünyesinde yer alıyor. 

• Bazz: Ana silahı fırlatma bıçakları olan Bazz, L1 ile özel bir bıçak fırlatarak isabet ettirdiği rakiplerinin belli bir süre daha fazla hasar almasını sağlıyor. R1 ile de yakın mesafeden yüksek hasar bırakan bir bıçak saldırısı yapıyor. Karakterin pasif özelliği ise normal saldırılar yaptığı fırlatma bıçaklarının isabet ettiği rakiplerin belli bir süre boyunca işaretlenerek duvar arkasından dahi görünmesini sağlamak. 
• Star Child: Pompalı tüfek kullanan Star Child’ın aktif yeteneklerinden birisi ileriye doğru koşarak düşmanlarla arasındaki mesafeyi kısaltmak, diğer yeteneği ise yumrukları yere vurarak alan hasarı bırakmak. Pasif özelliği ise her iki aktif yeteneğini kullandığında fazladan hasar koruması kazanması.  
• It-Z: Kısa ve orta menzilde etkili olan hafif makineli silah kullanan It-Z’nin aktif yeteneklerinden Cosmic Slip, istenilen bir noktaya doğru hareket eden bir küre bırakmayı ve ikinci kullanımda kürenin o an olduğu noktaya ışınlanmayı sağlıyor. Scramble Rebound adlı ikinci aktif yetenek ise isabet ettirilmesi halinde rakibin silahını bir süre kullanılamaz hale getiriyor ve karşılığında It-Z’nin silahını supercharge’layarak daha güçlü kılıyor. Pasif yeteneği ile It-Z, kaçınma hareketi veya Cosmic Slip yeteneği kullandığında arkasında kendisinin bir kopyasını bırakarak rakiplerini şaşırtmaya çalışıyor.
• 1-Off: Ağır hareket eden bir tank olan 1-Off’un silahı iki moda sahip. Industrial Vacuum modundayken gelen saldırıları emerken, ikinci moda geçildiğinde rakibe doğru hava püskürterek hasar veriyor. Karakterin aktif yeteneklerinden Air Barrier ile yine saldırıların gelmesini önleyen bir vakum püskürtücüyü yere bırakırken, Trash Bomb yeteneği ise fırlatıldığında seken ve rakibe değdiğinde ciddi hasar veren bombalar fırlatıyor.

• Teo: Tam otomatik tüfeği ve yarı otomatik tabancası ile Teo, aktif yetenekleri sayesinde el bombası ve sis bombası fırlatıyor. Pasif yeteneği sayesinde de silahların dürbünü ile atış yaparken sisin arka tarafını görebiliyor.  
• Vale: Keskin nişancı tüfeği ile çok uzaktaki düşmanları avlayabilen Vale’in bir de yakın mesafe senaryolar için tabancası var. Leap aktif yeteneği ile yükseğe zıplayarak rakiplerine beklenmedik yerlerden saldırabilirken, bir diğer aktif yeteneği ile sensörlü mayınlar bırakarak rakiplerine tuzaklar kurabiliyor. Pasif yeteneği ile bir yandan düşük canı kalan rakiplerini duvarların arkasından görebiliyor. Diğer yandan da keskin nişancı tüfeği ile yaptığı kritik saldırılar Vale’in silahı tutuşunu güçlendirerek daha rahat isabet almasını sağlıyor.
• Kyps: Susturuculu tancası ile yakın mesafeden üçer mermili atışlar yapan Kyps, rakipler tarafından tetiklendiği tüm takım için yerlerini gösteren bir mayın bırakıyor. Bir diğer aktif yeteneği ise isabet halinde düşmanların bir süre yetenek kullanımı engelleyen ve kalkanlı düşmanları kalkanını bozan bomba fırlatıyor. Pasif yeteneği ile de kaçınma hareketi yaptıktan sonra bir süreliğine görünmezlik kazanıyor. Ayrıca öldükten sonra Kyps’i öldüren rakip oyuncu bir süre işaretli kalarak uzaktan dahi Kyps’in takım arkadaşları tarafından görünür oluyor.
• Haymar: Yaylı bir silah kullanan Haymar’ın atışları isabet halinde patlayarak rakibe yoğun bir hasar veriyor. Pasif yeteneği ise bir süre bekletip nişan alarak ateşlemesi halinde silahının gücünü artırıyor. Aktif yeteneklerinden birisi ile isabet ettirdiği rakiplerini bir süreliğine kör eden Haymar, bir diğer aktif yeteneği ile de işaretlediği hat boyunca ateş bırakıyor. Ateşin içerisinde kalan ve üstünden geçenler yüksek hasara maruz kalıyor.

• Daveers: Bomba atar kullanan Daveers, rakibe temas halinde direkt olarak patlayan, temas etmediği durumlarda da yerlere ve duvarlara yapışan balonlar bırakıyor. Aktif yeteneklerinden biri ile geniş bir alana yine patlayıcı balonlar bırakan Daveers’in diğer bir aktif yeteneği ise daha önceden bıraktığı balonların alevlenip patlamasını sağlayan bir dart fırlatması. Karakterin pasifi ise sağa sola bıraktığı patlayıcı balonların takımdaki diğer oyuncuların silah atışları aracılığıyla da alevlenmesini sağlıyor.
• Emari: Yavaş hareket eden ve tank bir yapısı olan Emari, ateşledikçe atış hızı artan bir makineli silah kullanıyor. Aktif yeteneklerinden biri ile belli bir alan oluşturarak bu alanın içerisinde duran kendisine ve takım arkadaşlarına fazladan savunma kazandırırken, diğer aktif yeteneği ile ise kendi önüne bir kalkan açarak gelen saldırıların tamamını bir süre boyunca engelliyor. Karakterin pasifi ise kendisine yapılan saldırıların hasarını azaltıyor.
• Lark: Kısa mesafede etkili yarı otomatik bir silahı bulunan Lark, Spore Seed yeteneği ile harita üzerine çeşitli tohumlar bırakıyor. Bu tohum alanları üzerindeyken takım arkadaşları hız ve direnç kazanırken, rakip takım oyuncuları hız kaybı ve direnç kaybına uğruyor.  
• Jabali: Orta menzilde etkili tam otomatik Pulse silahı olan Jabali’nin Hunter Orb yeteneği ile fırlattığı doğrultuda önüne çıkan düşmanı takip eden küre şeklinde hasar verici bombayken, Life Pulse yeteneği ise belli bir yere iyileştiren küre bırakmasını sağlıyor. Küreye dokunan kişi ile beraber belli bir alanda içerisindeki takım arkadaşlarının sağlığını iyileştiriyor. Karakterin pasif yeteneği ise Hunter Orb ile bir düşman öldürmesi halinde Life Pulse yeteneğini yeniliyor.

• Lennox: Aynı anda iki farklı altıpatlar kullanan Lennox’un aktif yeteneklerinden biri bir süreliğini kendi sağlığını iyileştirirken, diğer aktif yeteneği ise temas halinde patlayan bıçak fırlatıyor. Pasif özelliği sayesinde de silahın birinin şarjörü bittiğinde diğer silah geçerek ilk silahın şarjörünü hızlıca doldurabiliyor.
• Roka: Ateşlendiği düşmanı takip edebilen roket fırlatma silahı olan Roka’nın ilk aktif yeteneği havada zıplarken yükseğe çıkıp asılı kalmasını veya sağa sola manevra yapmasını sağlıyor. Blast Dive adlı ikinci aktif yeteneği havadan belli bir alana dalarak alan hasarı bırakıyor. Karakterin pasif yeteneklerinden biri havaya zıplarken ikinci ve üçüncü zıplayışlarında botunun altından düşmana hasar bırakan patlayıcılar bırakması. Diğer pasif yeteneği ise roket fırlatıcı ile nişan alarak ateşleme yaptığında düşmana kilitlenmesi.  
• Duchess: Kısa mesafede etkili tam otomatik tüfeği olan Duchess, Construct Wall yeteneği ile düşmanların geçişini ve görüşünü engelleyen duvarlar örebiliyor. Ruinous Blast ile de belli bir alan içerisinde patlama yaparak o alandaki düşmanlara hem hasar veriyor hem de bir süreliğine dirençlerini kırıyor. Böylece bir sonraki saldırılarda direnci düşen düşmanlar daha yüksek hasara maruz kalabiliyor. Karakterin pasif özelliği ise Ruinous Blast yeteneğinden kendisinin etkilenmemesini sağlıyor.  
• Daw: Orta ve uzun mesafede etkili ve dört mermi birden ateşleyen silahıyla Daw’un Healing Pad yeteneği belli bir alana yerleştirdiği cihaz ile o alandaki arkadaşlarının canlarının tazelemesini sağlıyor. Diğer aktif yeteneği Safety Dome ile de geniş bir alanda saldırıların gelmesini önleyen küre benzeri kalkan oluşturuyor. Pasif özelliği ise kaçınma hareketi yaptığında kendi sağlını biraz yeniliyor.  

Mürettebat Oluşturma ve Bonus Özelliklerden Faydalanma

Seviye sisteminin olduğu oyunda 6. seviye itibarıyla kendi mürettebatını oluşturma özelliği açılıyor. Bu seviyeye kadar ise oyunun bizlere verdiği hazır mürettebat ile rekabete dahil oluyoruz. Özelleştirilebilir mürettebatının açılmasıyla 16 Freegunner içerisinden 12’sini asıl mürettebat, geri kalan 4’ünü ise yedek olarak yerleştirerek karşılaşmalarda seçebileceğimiz kadroyu oluşturuyoruz. Mürettebat oluşturma sistemi, oyundaki farklı sınıfların kendine özgü özelliklerini tek bir karakter üzerinde toplama imkanı sağlayarak oyuna stratejik bir mekanik kazandırıyor. Örneğin, bir karşılaşma içerisinde ilk önce daha uzun atış menzili olan Warden sınıfından Vale ile oynamaya başlayıp, öldükten sonra Tactician sınıfından Kyps ile devam ederek hem Warden hem de Tactician sınıfının özelliklerinden faydalanmak mümkün. Kyps ile öldükten sonra Ranger’dan Jabali’ye geçip bu sefer hem Warden’ın yüksek atış menzilini, hem Tactician’ın hızlı yetenek yenileme süresini hem de Ranger’ın yüksek isabet oranını Jabali’ye kazandırabilirsiniz. Yani aynı karşılaşma esnasında her bir sınıfa özel olan bonuslar birikerek bir sonraki Freegunner seçiminize aktarılıyor. Böylece karşılaşmalarda deneysel ve taktiksel yaklaşım ile ortaya birden fazla sınıfın özelliklerini barındıran bir Freegunner çıkarabilmek mümkün kılınmış.  

Concord’un seviye sistemi iki farklı şekilde işliyor. Öncelikle “Reputation” adlı genel bir seviye var ve bunu ilerlettikçe Freegunner’lar için kostüm, silah görünümü, kazanma ve kaybetme pozu gibi kozmetik eşyalar açılıyor. Seviye ilerletmek oyunda günlük, haftalık ve sezonluk görevleri yerine getirerek kazanılan tecrübe puanları ile oluyor. Reputation seviyesi ilerledikçe kozmetik eşyalar dışında Freegunner’ların yeni varyasyonlarının kilidi açılıyor. Her bir varyasyon kendine özgü bir yetenek içeriyor. Örneğin, Lennox’un ilk varyasyonu karakter kaçınma özelliği kullandığında otomatik olarak silahının şarjörünü doldurma niteliği kazandırırken, ikinci varyasyonu bunun yerine silahın şarjör kapasitesini artırıyor. Benzer şekilde Teo’nun ilk varyasyonu kaçınma hareketi sonrasında karakter yüksek hareket hızı kazandırırken, Teo II, yani ikinci varyasyon bunun yerine karakterin silahlarının maksimum şarjör kapasitesini artırıyor. Oyunun beta sürecine kıyasla geliştirici ekip hangi Mürettebat Bonuslarının aktif hale geldiğini gösteren yeni bir arayüzü karakter seçme ekranına eklemiş ve çok rahat anlaşılır bir hale getirmiş.  

Freegunner’ların varyasyonlarını açmanın bir diğer yolu da haftalık olarak rotasyona giren yeni varyasyonların görevlerini tamamlamak. Her hafta rastgele yeni bir varyasyon rotasyonda bulunuyor ve bunu açabilmek için toplamda beş görevi sırasıyla tamamlamak gerekiyor. Bir görevi tamamlamadan diğerine başlayamıyoruz, dolayısıyla söz konusu varyasyonu açmak için biraz zaman harcamak gerekiyor.

Genel seviye dışında her bir Freegunner’ın kendine özgü seviyesi bulunuyor. Oynadığınız Freegunner için zamanla yeni silah görünümü, giyilebilir eşyalar, silah charm’ları gibi birçok kozmetik eşya elde ediliyor.

Öte yandan seviye sistemindeki ödüllendirme konusunda birkaç eksiklik göze çarpıyor. Sadece bir sonraki seviyede açacağınız ödülü görebiliyorsunuz, yani bir sonraki varyasyonun hangi seviyede yer aldığını ve hangi Freegunner için olduğunu önden görmek mümkün değil. Bir diğer problem ise kozmetik ödüllerin fazla basit olması. Silah görünümleri ve karakteri kostümleri çoğunlukla renk değişimlerden ibaret ve oyuncuyu ödül peşinde koşmaya teşvik edecek tasarımlara sahip değil.

Modlar ve Haritalar

Concord her biri iki alt moddan oluşan üç ana oyun modu barındırıyor. Trophy Hunt ve Takedown modlarını içeren Brawl, Area Control ve Signal Chase modlarından oluşan Overrun ve son olarak Cargo Run ile Clash Point modlarını barındıran Rivalry modu oyundaki temel üç modu oluşturuyor.

Trophy Hunt modunda iki takım, rakip oyunculardan düşen kimlik kartlarını toplayarak hedef sayıya ulaşmaya çalışıyor. Takedawn ise iki takımın birbirlerini alt ederek toplam öldürme sayısı üzerinden hedefe ulaşması üzerine kurulu.

Area Control’da haritalardaki üç alandan en az ikisini elinde tutarak hedef puana ulaşan veya süre dolduğunda en çok puanı olan takım kazanıyor. Signal Chase ise yine benzer mantıkla çalışıyor, tek fark olarak tek bir bölge haritanın çeşitli bölgelerinde sırasıyla ortaya çıkıyor.

Raunt bazlı Cargon Run’da haritanın belirli noktasındaki kargoyu alarak kendi bölgesine ilk götüren takım kazanıyor. Clash Point’te ise haritanın ortasındaki kontrol noktasını ele geçiren takım raundu kazanıyor. Bu iki modda da yeniden canlanma özelliği yok, dolayısıyla takım olarak daha dikkatli ve koordineli bir oynanış gerektiriyor. Ancak yeniden canlanma olmaması nedeniyle takımlar objektiften ziyade birbirlerini yok ederek raundu kazanmayı tercih ediyor. Bu iki modun birkaç değişiklik ile daha fazla objektif odaklı hale getirilmesi gerekebilir.

Concord’da altı mod için oynanabilir olan toplamda 12 harita mevcut. Her bir harita Concord evrenindeki çeşitli gezegenlerde geçiyor ve tasarım olarak önemli ölçüde birbirlerinden ayrışıyorlar. Hatta karşılaşmaların başlangıcında oynanacak haritanın yer aldığı gezegene uzay geminiz ile iniş yaptığınız hoş bir yükleme ekranı var.

Karşılaşmalar takım bazlı hareket ederek oynanınca daha eğlenceli oluyor. Zira hero-shooter oyunlardan beklendiği üzere birbirinden farklı yetenek setlerine sahip karakterlerin sinerji oluşturarak hareket ettiği takımlar bir adım öne çıkıyor. Bu bağlamda çok hızlı bir oynanıştan ziyade daha ayakları yere basan ve oldukça sağlam çalışan mekaniklerin ve gunplay’in olduğu bir oyun Concord. Kısacası arkadaşlarınızla iletişim kurarak oynadığınızda eğlencenin üst sınırlarına ulaşabileceğiniz, öte yandan tek oynadığınızda da takımdaki diğer oyuncularla uyum yakalanamadığı takdirde bir o kadar az eğlence sağlayan bir yapısı var.

Teknik Analiz

Concord’un PlayStation 5 sürümü oldukça pürüzsüz çalışıyor. Özellikle çok oyunculu oyunlarda herhangi ufak bir sorunun bile büyük dezavantajlara yol açabileceğini düşünürsek, oyun bu konuda baş ağrısı yaşatmıyor. Hedeflenen 60fps (saniye başına kare) değerini koruyan oyunda, sadece bir maçın 5-10 saniyelik bir kısmında ufak bir kare sayısı düşüşü yaşadığımı hissetim ancak burada ciddi bir düşüşten bahsetmiyorum. Onun dışında hiçbir bug, çalışmayan mekanik ya da hit registration gecikmesi (rakibe yaptığınız saldırının olması gereken süreden geç işlemesi) sorunu ile karşılaşmadım. PC ile cross-play desteği sunan oyunda herhangi bir hile kullanan oyuncu görmedim. Ses açısından Concord özellikle 3D ses konusunda çok başarılı bir iş çıkarıyor. Rakibin hareket seslerini net bir biçimde oyuncuya aktarabilirken, her karakterin kullandığı silah ve yetenek seti kendine özgü sesler içeriyor. Görsel açından da bir hayli cilalı duran oyunun haritaları ve Freegunner tasarımları da özenle hazırlanmış modellemelerden oluşuyor.

Öte yandan Concord, PS5’te DualSense’in özelliklerinden tam anlamıyla faydalanmıyor. Dokunsal geri bildirim (haptic feedback) için güzel uygulamalar (1-Off gibi yavaş hareket eden kalıplı karakterlerin adımlarını veya Haymar’ın ateş saldırısının içerisinde kaldığınızı hissetmek gibi) olmakla beraber, özellikle silahların kullanımı için uyarlanabilir tetik (adaptive triggers) özelliği zayıf kalıyor.

Oyunun konsol sürümü native 1440p ile 4K arası dinamik çözünürlük sunarken PC tarafında ise 4K çözünürlük ile beraber sınırsız frame-rate desteği, ultra geniş ve süper ultra geniş monitör desteğinin yanı sıra Nvidia’nın DLSS 3.7 ve AMD’nin FSR 3.1 teknolojilerinden yararlanıyor. Ancak özellikle ultra ayarlarda yüksek fps değerlerine ulaşabilmek için RTX 4080-4090 gibi ekran kartları şart.

Sonuç

Concord, takım bazlı hero-shooter türüne geç dahil olan bir yapım. Bu kulvarda Overwatch 2 gibi oynaması ücretsiz bir oyun varken Concord’un 40 dolarlık satış fiyatıyla geliyor olması büyük bir handikap yaratıyor. Öte yandan, teknik ve oynanış anlamında oldukça cilalı olan Concord, güçlü gunplay mekaniklerini sinerjik yetenek setlerine sahip Freegunner karakter kadrosuyla ve taktiksel Mürettebat Bonusu sistemiyle harmanlıyor. Çıkış dönemi yeterli sayılabilecek ölçüde içerik de barındıran oyunun şimdiden bir sonraki sezonlara ait içerikleri de detaylandırıldı. Her sezon oyuna yeni Freegunner’lar, varyantlar, haritalar eklenmeye devam edilecek ve bunların tümü ücretsiz olacak. Bu türe ilgisi olanların şans verebileceği bir oyun olmakla birlikte fiyat faktörü nedeniyle rahatça önermesi kolay bir yapım değil, özellikle de tek başınıza oynayacaksınız. Arkadaşlarınızla takım oluşturarak oynamak eğlence faktörünü ciddi ölçüde artırıyor zira Concord’da takım sinerjisi önemli bir yer tutuyor. Günün sonunda ortada son derece cilalı, sağlam oynanış mekaniklerine sahip, sorunsuz çalışan bir ürün var.

The post Concord inceleme (PS5) appeared first on Başlat Tuşu.

Call of Duty Modern Warfare 3 inceleme

Call of Duty oyunları daima kısa hikaye modları içermiştir. Call of Duty Modern Warfare III de bu konuda istisna değil. Oyunun senaryo modu yaklaşık 4-5 saatlik bir oynanış süresi içeriyor. Senaryonun ana odağı ise Vladimir Makarov’un başdüşman olarak konumlandığı tipik bir Batı Dünyası-Rusya mücadelesi. Hikayenin sıradanlığı ve basitliği bir yana dursun, Call of Duty Modern Warfare III ne yazık ki hikaye sunuş açısından da serinin en zayıf oyunlarından biri. Call of Duty oyunlarından aşina olunan çizgisel ama bir o kadar da akılda kalıcı hikaye parçaları ve aksiyonla dolu görev tasarımları yerine bu sefer “Open Combat Mission” adlı, Warzone modunun küçük parçalara ayrılmış halinde sunulan bölümlerde ilerliyor. Her bir bölümde geniş alanlarda birden fazla objektif yer alıyor ve bu görev noktalarına ulaşırken Warzone modunda olduğu gibi etrafta yeni silahlar, zırh parçaları, bina tepelerine tırmanmaya yarayan halat, türlü türlü patlayıcı ekipmanlar gibi birçok araç gereç bulunabiliyor. Ancak çoğu zaman bunları bulma ihtiyacı dahi hissetmiyorsunuz zira düşman yapay zekası oyunun büyük bir kısmında ortalama altında kalıyor, sadece birkaç noktada zorlayıcı olabiliyor.

2004’te çıkan Call of Duty 4 ile Modern Warfare alt serisini başlatan Infinity Ward, aradan geçen 15 yıl sonra 2019’da orijinal üçlemenin ilk oyununu bir kez daha ama bu sefer bambaşka bir hikaye ile ele almıştı. Bunu takiben geçen yıl Modern Warfare II ile yine Infinity Ward yeni üçlemenin ikinci ayağını ortaya koymuştu. Call of Duty: Modern Warfare III ise farklı bir stüdyodan, Sledgehammer’dan geliyor. Oyun, 2019’da reboot edilen Modern Warfare üçlemesine kendini çok fazla yaslarken, orijinal üçlemeden de Makarov gibi bazı karakterleri yeniden karşımıza çıkarıyor. Buna rağmen ortaya konan iş hem senaryo yazımı hem de hikaye anlatımı açısından yeni Modern Warfare üçlemesinin en zayıf halkası olurken, aynı zamanda son yılların en sıkıcı Call of Duty hikayelerinden birini içeriyor. Öyle ki, bir Call of Duty oyununda zaten kısa olan senaryo modunu ilk kez sonunu görmeden yarıda bırakmak istediğim anlar oldu. Bunun üstüne açık alanlarda geçen ve birden fazla objektif içeren bölümlerde bazı görevleri tamamladığınız halde kayıt sisteminin bölümün en başına sarması gibi bir saçmalık da eklenince oyun tahammül sınırlarını zorlamaya başlıyor. Kısaca Modern Warfare III, Call of Duty’nin imzası olan çizgisel ve akılda kalıcı sinematik aksiyon odaklı hikaye anlatımını bir kenara iterek Warzone modunun ufak bir kopyasına benzer geniş alanlarda geçen, hem senaryo yazımı hem de oynanış açısından serinin en özensiz hikaye moduna imza atmış.

Çok Oyunculu Modlar

Call of Duty Modern Warfare III, çok oyunculu modlar açısından seride alışılagelmiş modları içeriyor.

Team Deathmatch: 6 vs 6 şeklinde iki takımın hedef skor sayısına ulaşana kadar mücadele ettikleri mod.

Free for All: Takım oyununun ortadan kalktığı bu modda, herkes hedef skor sayısı 30’a ulaşana veya süre dolana kadar birbirleriyle mücadele ediyor. 10 dakika içerisinde en çok öldürme sayısı elde eden ilk üş kişi kazanmış sayılıyor.

Domination: A, B ve C olmak üzere üç farklı noktanın ele geçirilmesine dayanan bu modda iki takım süre bitene kadar veya hedef skor sayısına ulaşana kadar bu üç noktayı elinde tutmaya çalışıyor. Düşman öldürmek skora katkı sağlamıyor.

Kill Confirmed: Team Deathmatch’in farklı bir versiyonu olarak karşımıza çıkan bu modda, iki takım oyuncuları öldürdükleri oyuncuların künyelerini toplayarak skora katkı sağlıyor. Ölen ekip arkadaşlarının künyelerini toplayarak rakibin skor kazanmasını engellemek de mümkün.

Search and Destroy: İki takımın belirli alanlara bomba kurma veya imha etmesi üzerine kurulu, daha temkinli oynanış gerektiren bir mod.

Hardpoint: Haritada dinamik olarak belirli aralıklarla beliren bölgeleri ele geçirerek skor toplanan bu mod, Domination’ın daha kaos dolu bir versiyonu olarak tanımlanabilir.

Control: Takımlardan birinin haritada belirlenen iki alanı ele geçirmekle, diğerinin ise korumakla görevlendirildiği bu modda, iki takım da sınırlı sayıda yeniden dirilme hakkına sahip.

Cutthroat: Üçer kişilik üç takımın bulunduğu bu modda, sona kalan ekip hanesine bir skor kazandırıyor. Round bazlı bu modda gerekli sayıda skor toplayan galip ayrılıyor.

War Mode: İki takımdan birinin bir dizi görev serisini (anti-uçak savunma sistemlerini yok etme, tanka eşlik ederek hedef noktasına ulaştırma ve en sonunda füze sistemlerini hackleme) yerine getirmeye çalıştığı, diğer takımın ise bunu durdurmak için uğraştığı bir mod. İki turlu bu modda takımlar yer değiştiriyor. İki takımından hangisi görevleri tamamlayamazsa veya daha daha uzun sürede tamamlarsa kaybetmiş sayılıyor.

Ground War: 32 vs 32 olan bu mod, Call of Duty’nin Battlefield’ın geniş alanlarda geçen topyekün savaş dinamiğine en yakın oyun modu. Birçok ele geçirme noktası bulunuyor ve en yüksek skor toplayan takım kazanıyor. Bu modda ayrıca tank ve helikopter gibi büyük savaş araçları da yer alıyor.

Invasion: Team Death Match’in daha geniş alanlarda geçen bir versiyonu olan Invasion’da takımlar 20 vs 20 olarak ikiye ayrılıyor. Ayrıca her iki takım da da yapay zeka kontrolündeki askerler bulunuyor. Bu modda tank, helikopter ve benzeri çeşitli askeri araçlar yer alıyor.

Hardcore: Çok oyunculu modların daha zorlayıcı versiyonları. Hardcore oynatma listesinde yer alan oyun modlarındaki karşılaşmalarda oyuncular daha az sağlık miktarına sahip olurken, HUD ekranındaki bilgilendirici göstergeler neredeyse tamamen kapalı halde oluyor. Ek olarak, bu modda takım arkadaşlarına zarar verme açık durumda, yani daha dikkatli bir oynanış gerektiriyor.

Zombi Modu: Oyunun yeni Warzone haritasında geçen, haritanın kenarından başlamak ve ortasına doğru artmak üzere üç farklı zorluk kademesi barındıran Zombi Modunda, üç kişiden oluşan bir grupla PvE olarak zombileri öldürüp öz topluyoruz. Ayrıca haritanın çeşitli noktalarında kısa kontrat görevleri yaparak da öz biriktirip, karakterimizi güçlendiren perk’ler elde ediyoruz. Toplanan özleri haritanın birkaç noktasındaki mağazada kullanarak mevcut silahımınız hasarını ve mermi kapasitesini güçlendiriyoruz. Böylece kalabalık zombi sürülerine, haritanın ortasına doğru ilerledikçe saldırı tipleri değişen ve görünüşleri farklılaşan zombilere karşı daha avantajlı hale gelebiliyoruz. Zombi modu beraberinde üç aşamadan oluşan bir hikaye ile gelse de bu oldukça zayıf bir anlatı ile sunuluyor. Telsiz konuşmalarına ek olarak birkaç CGI sinematik sahne ile destekleniyor. Modun kendisinin PvE odaklı olmasından dolayı da koordinasyonunun önemi ortaya çıkıyor ve kendi arkadaş grubunuz dışında oynamaya çalıştığınızda alabileceğiniz eğlence miktarı önemli ölçüde düşüyor. Bu modun daha ziyade yeni Warzone haritasını tanıtma amacı taşıdığını söylemek pek yanlış olmaz.

Haritalar ve Silahlar

Modern Warfare III, 16 adet çok oyunculu harita desteği ile geliyor. Ancak bunların tamamı, evet yanlış okumadınız, tamamı 2009’da çıkan orijinal Modern Warfare 2’den alınarak remaster edilen haritalar. Oyunda bir tane bile sıfırdan tasarlanmış harita yok. Remaster edilen haritaların tasarımları ise orijinal halleriyle birebir aynı ve görsel anlamda günümüz seviyesine çıkartılmış gibi gözükse de, aslında birçoğu estetik olarak orijinallerinden uzakta. Rust, Highrise, Terminal ve Skidrow oynanması en keyifli haritaların başında geliyor.

Silahlar ve silah modifikasyonları açısından Modern Warfare III çok fazla çeşitlilik sunuyor. Bunun nedeni ise oyunun geçen yıl çıkan Modern Warfare II’deki tüm silahları ve silah eklentilerini barındırması. MWII’den entegre edilen silahlar ve silah ekipmanları dışında bu yılki oyunla beraber gelen yeni silahlar da mevcut. Silahlar her ne kadar görünüş olarak birbirinden ayrılsa da kullanım olarak geçen yıla göre geriye gidilmiş. Modern Warfare II’de yer alan silahlar dahil olmak üzere bu yılki oyunda bulunana tüm silahlar ateşlendiklerinde verdikleri geri bildirim ve ses olarak tekdüzeleşmiş.

Öte yandan silahların ve silah modifikasyonlarının sayısının fazlalığı nedeniyle en ideal özelleştirme kombinasyonunu bulabilmek için epey deneysel ilerlemek gerekiyor. Ancak bu noktada önümüze bir engel çıkıyor. Normalde Call of Duty oyunlarında seviye sistemi bulunur. Seviye sınırına ulaştığınızda oyundaki hemen hemen tüm ekipmanları ve silahları açmış olursunuz. Bu yılki Modern Warfare III ile seviye sistemine ek olarak Armory adı verilen bir sistem dahil edilmiş. Oyundaki silahların bir kısmı, bazı önemli perk’ler, çeşitli patlayıcılar, ekipmanlar ve birçok silah eklentisi buraya kaydırılmış. Armory’de yer alanların kilidini açmak içinse söz konusu eşyanın şart koştuğu sayıdaki günlük mücadele görevlerini tamamlamak gerekiyor. Tam fiyattan satılan bir oyuna her gün girip oynamak adına böyle bir sisteme başvurmuş olmaları biraz hayal kırıklığı yarattı. Oyunun en eğlenceli ve deneysel olan silah özelleştirme sistemini Armory adlı ilerleme sistemi nedeniyle geri planda kalmış. Bundan dolayı belli bir süreliğine oyunun sunduğu ve ileri seviye silah modifikasyonlarına sahip hazır setleri kullanmakta fayda var.

Modern Warfare III’ün içerik olarak zengin gözükmesini sağlayan bir diğer nokta da oyunda yeni Modern Warfare üçlemesinde yer alan tüm operatörlerin bulunması. Böylece geçen yıl çıkan MWII’de kilidini açtığınız operatörleri de burada kullanabiliyorsunuz. Fakat bu geriye yönelik içerik desteğinin getirdiği bir tutarsızlık da söz konusu. Zira oyunda satılan Operatör paketleri arasında Call of Duty’nin özel askeri kuvvetler temasıyla hiç bağdaşmayan Diablo IV’ten Lilith ve şarkıcı Nicki Minaj gibi karakterler yer alıyor. Oyunun çok oyunculu modlarını oynarken Captain Price ile sırt sırta verip mücadele ederken karşınıza bir anda böyle alakasız karakterlerin çıkması epey rahatsız edici bir görüntü oluşturuyor.

Perk Sistemi

Oyunda altı farklı yelek ekipmanı bulunuyor ve her biri ayrı bir özellik barındırıyor. Örneğin, Infantry Yeleği, silahla beraber hızlı koşma süresini arttırırken, bu özelliğin yeniden dolma süresini de kısaltıyor. Engineer Yeleği düşmanların yere bıraktığı ekipmanları harita üzerinde ve duvar arkasından fark etmeye yararken, Gunner Yeleği ile silahların mermi kapasitesi dolu olarak geliyor ve daha hızlı şarjör değiştirilebiliyor. Ancak Gunner Yeleği giyildiğinde oyundaki bir diğer perk olan bot takılamıyor. Overkill Yeleği ile iki silah slotuna da ana silah yerleştirmek mümkünken, koşarken şarjör değiştirme gibi önemli bir özellikle daha kazanılıyor. Comms Yeleği ise düşmanların radarda görünme süresini uzatırken, aynı zaman fazladan bir teçhizat kuşanmasını sağlıyor ancak el bombası veya sis bombası gibi bomba çeşitlerini takmanızı engelliyor.

Yelekler dışında oyunda birer adet eldiven, bot ve ek teçhizat kuşanılabiliyor. Eldivenler arasında silah değiştirme hızını arttırma, ölen düşmanlardan mermi toplama, zıplarken nişan almayı hızlandırma ve isabetli hale getirme gibi çeşitli katkılar bulunuyor. Botlarda hareket hızını arttırma, hareket ederken ses çıkarmama, kayma mesafesini arttırma ve kayarken yakından nişan alma gibi kabiliyetler kazandıran önemli perk’ler mevcut. Ek teçhizatlarda ise düşmanların gaz veya flaş bombası gibi bombalara karşı dirençli olma, seri öldürme maliyetini azaltarak hava saldırısı desteği benzeri güçlü geliştirmelere daha çabuk ulaşma, düşman ayak izlerini gösterme, savaş sesini kısarak düşman hareket seslerini yoğunlaştırma gibi bazı kritik destekler bulunuyor.

Perk sisteminin bir diğer güzelliği ise yelekler ile diğer ekipmanlardan bazılarını kombinasyon yaptığınızda ek özellikler kazandırmaları. Mesela, Infanrty Yeleği takılıyken Running Sneakers botunu giydiğinizde ayrıca Lightweight botunun hızlı hareket etme botunun özelliğini de kazanıyorsunuz. Veyahut, Overkill Yeleği giyiliyken, Quic-Grip eldiveni veya Commando eldiveni kuşanırsanız, Marksman eldiveninin de özelliğini aktif hale getirip silah tepmesini azaltan bir perk’ü ek olarak kazanabiliyorsunuz. Oyunun silah modifikasyonu ve perk sistemindeki bu çeşitlilik ile deneysel olarak birçok farklı oynanış tarzı denenebilir.

Teknik Mevzular

Call of Duty oyunlarının senaryo modları çizgisel bölümlerde geçmesinin verdiği avantajla daima üst düzey görseller sunmuştur. Ancak Modern Warfare III’ün daha açık bölüm tasarımları tercih etmesi nedeniyle görsel kaliten geçen seneki oyununun da altına düşmüş durumda. Grafikler dışında oyunun ses işçiliği de biraz zayıf kalmış. Geçen seneki Modern Warfare II’de her silahın kendine has kurgulanmış bir çalışma sesi varken, yeni oyunda bu sesler de tekdüze hale gelmiş. Hatta Sledgehammer’ın bir önceki oyunu olan 2021 tarihli Vanguard’tan alınma karakter seslendirmelerini dahi duymak mümkün. Bunun ötesinde yine geçen yılki MWII’de yer alan DualSense’e özel dokunsal geri bildirimi ve uyarlanabilir tetik gibi özelliklerde de bir geriye gidiş söz konusu. Öte yandan performans anlamında herhangi bir sorun olmadan PS5’te 60fps akıcı oynanabiliyor.

Teknik açıdan Call of Duty oyunlarının son yıllarda baş ağrısı yaşattığı bir diğer durum dosya boyutu. Call of Duty oyunları tek bir platformda, Call of Duty HQ’da toplanıyor. Bunun sebebi de son çıkan oyunlarda benzer asset’ler kullanılması ve battle royale modu olan Warzone’da ortak içeriklerin yer alması. Call of Duty HQ tek başına 80 GB civarında. MWIII’ün yalın hali eklendiğinde bu boyut 150 GB’lara çıkıyor. Ayrıca MWIII’ün iki farklı hikaye paketi bulunuyor, bunlar toplamda 45 GB alan istiyor. Oyunun çok oyunculu paketi ise 37 GB. Tüm bunları indirdiğinizde konsolda 242 GB yer kaplıyor. Bu devasa yer kaplama mevzusundan kurtulmak için ne oynamak istediğinize bağlı olarak indirme yapmanız gerekiyor. Senaryo modunun oldukça zayıf olması nedeniyle 45 GB civarında oradan kazanç sağlayabilirsiniz. Bu durumda sadece Modern Warfare III’ün standart çok oyunculu modlarını oynayabilmek için bile en az 196 GB konsol depolama alanı gerekiyor. Bu, birçok diğer oyundan feragat edip silmek anlamına geliyor. Önümüzdeki yıllarda Call of Duty serisinin bu soruna bir çare üretmesi gerekecek gibi gözüküyor.  

Sonuç olarak, Call of Duty Modern Warfare III serinin en özensiz ve zayıf hikaye modlarından birini sunarak daha oyunun ilk saatlerinde büyük bir hayal kırıklığı yaşatıyor. Çok oyunculu tarafta ise tamamı remaster haritalara dayanan içeriklere ve geçen yılki MWII silahlarına sırtını dayıyor. Kendine özgü yeni silahlar barındırsa da silah eklentileri, teçhizatlar ve perk’ler gibi kritik öneme sahip içeriklerinin önemli bir kısmını Armory adlı can sıkıcı ilerleyiş sisteminin arkasına saklayarak oyunun en eğlenceli sayılabilecek olan silah özelleştirme ve perk kombinasyonu gibi mekaniklerini kabız bir hale getiriyor. Günün sonunda çok oyunculu modlarda oynamak yine eğlenceli fakat oyunun genelinde yeterli bir yenilik yok. Bu nedenle net bir şekilde DLC olarak çıkması gerekirken tam oyun parasıyla piyasaya sürülen, son yılların en eksik hissettiren Call of Duty oyunu.

The post Call of Duty Modern Warfare 3 inceleme (PS5) appeared first on Başlat Tuşu.

Antik Mısır’da geçen 2017 yapımı Assassin’s Creed Origins ile ilk kez seri köklü bir değişim geçirdi. Oynanış açısından pek çok yeni mekanik barındıran bu oyun aynı zamanda hafif RPG unsurlarını da seriye getiren ilk oyun oldu. Origins aynı zamanda hikaye açısından da seriye yeni bir soluk getirdi. Tarihsel olarak Suikastçılar Birliği’nin henüz adını almadığı ve Hidden Ones olarak geçtiği yeni bir döneme kapı araladı. Peşinden çıkan AC: Odyssey ve AC: Valhalla da bu olay örgüsünü sürdürdü.

Assassin’s Creed Mirage inceleme

5 Ekim’de yeni ve önceki nesil konsollar ile PC için çıkacak olan Assassin’s Creed Mirage da aynı zaman diliminde geçiyor. İlk kez Assassin’s Creed Valhalla’da karşımıza çıkan ve hikayede önemli bir yer tutan Basim’in Suikastçılar Birliği’ne dahil oluşunu anlatıyor. Valhalla’nın tam olarak 11 yıl öncesinde geçen Assassin’s Creed Mirage’da Basim, Bağdat sokaklarında hırsızlık yaparak geçimini sürdürmektedir. Arada bir Hidden Ones için de iş yapan Basim’in isteği bu topluluğa dahil olmaktır ve ayağına gelen ilk fırsatı değerlendirerek kaderini değiştiren bir hırsızlığa girişir. Böylece Hidden Ones üyesi olur.

İnşası devam eden Alamut Kalesi, suikastçılar topluluğu Hidden Ones tarafından üs olarak kullanılmaktadır. Birliğe dahil olan Basim burada eğitimlerden geçerek grubun bir üyesi haline gelir ve uzun bir aradan sonra Bağdat’a dönerek Order of the Ancients’ı yani Tapınak Şovalyeleri’ni durdurmak için diğer suikastçılar ile birlikte çalışmaya koyulur. Ama bunun bir bedeli vardır. Basim, en yakın arkadaşı Nehal dahil tüm geçmişini geride bırakmak zorundadır. Bir yandan Order’ın planlarını bozarak Bağdat halkına yardım eden Basim, diğer yandan hırsızlık günlerinden beri peşini bırakmayan bir kabusun arkasındaki sis perdesini aralamaya başlar.

İnanç Sıçrayışı

Assassin’s Creed Mirage, Basim’in usta bir suikastçıya dönüşümünü ele alıyor. Oyun, AC: Valhalla’dan sonra ortaya çıkan soru işaretlerini gidererek Basim için tüm taşların yerine oturmasını sağlayan 20-25 saatlik bir senaryo sunuyor. Origins ve sonrasındaki oyunlarda giderek büyüyen devasa açık dünyalarda 50 saatten fazla süren hikaye modu bulunuyordu. Mirage ise kısa, öz ve odaklanılmış bir senaryo ile serinin özlerine dönmesini isteyenler için başarılı bir iş ortaya koyuyor. Buna rağmen oyunun geçtiği mekan ve dönem açısından herhangi bir tarihsel olay örgüsünün yokluğu da kendini hissettirmiyor değil.

İlk Assassin’s Creed oyunundan başlayarak “Assassin – Templar” mücadelesinin daima bir tarihi olgunun üstüne kurgulandığını görüyoruz. Örneğin, Assassin’s Creed Unity, Fransız İhtilali’nde geçerken oyunun hikayesi boyunca bu dönemin havası küçük ve büyük ölçüde bir şekilde kendini belli etmekteydi. Benzer bir durum Sanayi Devrimi döneminde geçen Assassin’s Creed Syndicate için de geçerliydi. İlk üçlemenin belki de en zayıf halkası Assassin’s Creed III dahi oyun boyunca bir şekilde Amerikan Devrimi’nin ucundan tutarak ilerlemekteydi. Özellikle, Assassin’s Creed Mirage’ın “Serinin özlerine dönüş” mottosuyla yola çıktığını düşünürsek, bu açıdan zayıf düştüğünü söylemek gerek. Oyunun bir diğer eksiği ise seride süregelen günümüz hikaye akışına değinmiyor oluşu. Bununla birlikte, Basim’in geçmişini aydınlatması açısından oturaklı bir senaryo sunduğunun altını bir kez daha çizelim.

Mirage, serinin özlerine dönme adına görev sistemini değiştirmiş. Son üç oyunda, büyük küçük onlarca görev barındıran ve uzayıp giden bir liste yerine bu sefer soruşturma menüsü aracılığıyla oyunun hikayesi ilerliyor. Order’a ilişkin ipuçları bularak çizgisel olarak tasarlanmış bir macerayı takip ediyoruz. Yine son üç oyunla gelen diyalog seçim sisteminin kaldırılması da bu çizgiselliği pekiştiriyor. Özellikle Assassin’s Creed Valhalla ile giderek artan oyun süresi ve anlamsız biçimde uzatılan senaryodan sonra Assassin’s Creed Mirage bu anlamda büyük bir yükten kurtularak taze bir soluk getiriyor. Öte yandan, oyunda ufak çaplı kontrat işler de mevcut. Bunların sayısı çok fazla olmamakla birlikte ek yetenek puanları, ekipman geliştirme malzemeleri ve ana görevler esnasında kullanılan token’ları vermesi nedeniyle bu görevleri yapmak faydalı olabiliyor.

Assassin’s Creed Mirage, seriyi eski günlerine götürmek için oynanış olarak da bazı değişimlere gitmiş. Öncelikle oyunda seviye sistemi yok. Artık görev yaptıkça yetenek puanı kazanıyor ve bunları üç bölüme ayrılmış yetenek ağacında kullanıyoruz. Yeni yetenekler arasında sahip olduğumuz kartalın görüş gücünü geliştirme ve düşmanları daha kolay işaretleme, suikast yaparken kullanılan yeni ekipmanlar için ek slotlar açma, “parry” sonrası düşmanı tekmeleme ve düşmanın üzerine doğru “dodge” atıp sırtından atlayarak arkasına geçme gibi kabiliyetler bulunuyor. Oyunun en yenilikçi yeteneği ise beş düşmana kadar işaretleyip peş peşe Hidden Blade saldırısı yapmayı sağlayan “Assassin’s Focus”. Bu yeteneği tam potansiyeline ulaştırmak adına yetenek ağacında bazı puanlar harcamak gerekiyor.

Dövüş sistemi ise aksiyon ve gizlilik karşımı bir yapıda ancak oyuncuyu daha çok gizlilik yapmaya itiyor. Şöyle ki, Basim sahip olduğu kılıç ile düz veya ağır saldırı yapabiliyor ancak kalabalık düşman gruplarına karşı bu çoğu zaman etkisiz kalıyor. Bir diğer silah hançer ile düşman saldırılarını savuşturarak düşmanları sersemletiyor ve tek bir kılıç darbesiyle öldürmenin önü açılıyor. Hidden Blade ise düşmana görünmeden onu tek hamlede yere sermeyi sağlıyor zira seviye sisteminin ortadan kalkmasıyla bir düşman tipi hariç herkes tek Hidden Blade darbesiyle öldürülebiliyor. Bu istisna düşman tipi ise aranıyor seviyesinin yükselmesi sonrası peşinize takılan ödül avcıları.

“Wanted/Aranıyor” sistemi serinin orijinal oyunlarda da yer alıyordu. Assassin’s Creed Mirage’da yer alan üç aşamalı “Aranıyor” sistemi başkalarının gözü önünde, özellikle halk arasında suikast yaptığınızda veya hırsızlık yaparken göründüğünüzde yükselmeye başlıyor. İlk aşamaya gelindiğinde halk sizi tanıyor ve şehirdeki gardiyanlara şikayet ediyor. Hatta bu noktada oyun çok başarılı bir seslendirme işi ortaya koymuş. İkinci aşama aranıyor seviyesinde gardiyanlar sizi sokak aralarında aramaya başlıyor. Son aşamaya gelindiğinde peşinize ödül avcıları takılıyor. Orijinal oyunlardaki gibi aranıyor seviyesini sıfırlamanın birden fazla yolu var. Ya şehirdeki duvarlara asılmış aranıyor posterlerini yırtarak aşamalar halinde indirebilir ya da meydanlarda bağıran çığırtkanlara rüşvet vererek üç aşamayı birden düşürebilirsiniz. Ayrıca peşinize takılan ödül avcısını öldürmeniz halinde de aranıyor seviyesi sıfırlanıyor.

B Planı

Hidden Blade’in yetersiz kaldığı anlarda Basim’in imdadına altı farklı ekipman yetişiyor. Bunlar arasında sis bombası, dart, gürültü bombası, bıçak ve tuzak yer alıyor. Sis bombası ile kalabalık düşman gruplarının arasında sıyrılarak tekrar görünmez hale geliniyor, gürültü bombası ile düşmanları farklı yönlere çekerek ilerleyiş kolaylaşıyor, bıçak ve dart düşmanları uzak mesafeden öldürmeyi veya bayıltmayı sağlıyor, tuzaklar ise düşmanları sersemletip onları tek hamle ile öldürmenin önünü açıyor. Tüm bu ekipmanlar üç aşama geliştirme içeriyor ve her bir aşamada daha kullanışlı hale getiren ek özellikler bulunuyor.

Son iki oyunda ve özellikle Valhalla’da aksiyon oldukça basit hale getirilmişti. Gizliliğe ihtiyaç duymadan tüm düşmanları kılıçtan geçirerek ilerlemek mümkündü. Assassin’s Creed Mirage’da kılıç aksiyonuna girdiğinizde bir anda düşman sayısı çoğalıyor ve başarılı parry yapamadığınızda daha çabuk cezalandırılıyorsunuz ve bir-iki düşman darbesi ile canınınız bir anda sıfıra yaklaşıyor. Bu nedenle gizli giderek düşmanları Hidden Blade veya diğer ekipmanlar yardımıyla yere sermek gerekiyor. Gizliliğe iten bir diğer nokta ise oyunun mevcut Assasssin’s Creed mekaniklerinden biri olan kartal ile tepeden gözetleme kabiliyetine getirdiği ufak ve hoş bir dokunuşta yatıyor. Origins ile seriye eklenen bu özellik sayesinde düşmanları tepeden rahatça işaretliyor ve etkileşime girilen nesneleri görebiliyoruz. Ancak Mirage’da bazı düşman bölgelerinde bulunan gözcüler ok ve yay ile kartalı oradan uzaklaştırıyor ve o düşmanı öldürene kadar söz konusu alanda kartalı kullanmak mümkün olmuyor. Düşmanlar tepeden işaretlenemediği için de gizli biçimde ilerlemek ve hamleleri daha dikkatli yapmak gerekiyor.

Assassin’s Creed Mirage’ın yıldızının parladığı diğer bir nokta ana görevlerde farklı yaklaşımlar benimseyerek ilerleme imkanı tanıması. Önemli bir suikast için düşman kalesine sızmak, hedefinizi açığa çıkarmak veya hedefin saklandığı yere ulaşmak için birden fazla yöntem arasından tercih yapılabiliyor. Örneğin, suikast yapacağınız hedef kalenin bir odasında saklanıyor ancak sizin öncelikle kale duvarlarını aşmanız gerek. Bunun için kale dışarısında bir tüccarla anlaşarak kalenin içerisine tüccarın yardımıyla girebilir veya isyancılarla anlaşarak kargaşa çıkarıp aradan sıyrılarak içeri girebilir ya da rüşvet vererek içeriye sızabilirsiniz. Yazının başlarında bahsettiğim üç farklı token işte bu tip durumlarda farklı yaklaşımlar kovalamanızı sağlıyor. Oyun ayrıca hikayedeki önemli suikast anlarını sinematik anlatı ile birleştirerek daha akılda kalıcı olmasına katkıda bulunuyor.

Assassin’s Creed oyunları daima geçtiği dönemi çok başarılı biçimde yansıtan mekanlara sahip olmuştur ve Mirage da bu bağlamda istisna değil. Bağdat; tozlu sokakları, dönemin mimarisini yansıtan evleri, kervansarayları, büyük pazar alanı, camileri ve diğer yapılarıyla kendine hayran bırakıyor. Parkur sistemi ve karakter kontrolü de daha akıcı ve tepkisel hale getirilmiş. Böylece karakteri gitmek istediğiniz yere rahatça yönlendirebiliyorsunuz. Öte yandan, Bağdat’ta gezerken çeşitli sandıklar keşfederek yeni kıyafetler ve silahlar açabiliyoruz. Bu yeni eşyaların sayısı son oyunlara göre epey azalmış ve daha anlamlı özelliklerle donatılmış. Örneğin, bir kıyafet suikast esnasında daha az ses çıkarmanızı sağlarken, diğeri azalan sağlığınızı yavaşça yeniliyor. Hançerler ise parry yaptıkça zamanı yavaşlatan veya sizin enerji barınızı tazeleyen özellikler barındırıyor. Kılıçlar arasında ise düz vuruşlar sonrasında rakibi zehirleme ya da maksimum canınızı aşağıya çekip hasar miktarını artırma gibi farklılaşan özellikler içeriyor. Her bir kıyafet, kılıç ve hançer üç defa geliştirilebilir ve her geliştirme o eşyanın sahip olduğu Perk’ü güçlendiriyor.

Teknik Detaylar

Oyunun incelemesini yaptığımız PlayStation 5 sürümü kalite ve performans modu sunuyor. Kalite Modu, daha yüksek çözünürlük ve keskin görüntü sunarken 30fps değerinde çalışıyor. Performans Modu ise çözünürlüğü aşağıya çekerek 60fps bir deneyim vaat ediyor. Performans modundayken 25 saatlik oynanış süresince bir-iki kez çok ufak frame-rate düşüşü meydana geldi. Bunun haricinde Bağdat’ın en kalabalık bölgesinde birkaç kez ekran yırtılması yaşandı. Ancak inceleme kopyası içinde oyunun ilk gün güncellemesi henüz yok, çıkış gününde bunlar giderilecektir. Öte yandan, herhangi başka bir görsel hata veya oyun bozan bir sorunla hiç karşılaşmadım, oldukça pürüzsüz bir deneyimdi. Assassin’s Creed Mirage ayrıca bir renk filtresi içeriyor. İlk oyunun orijinal mavimsi renk filtresi ile oyunu farklı bir ambiyansta oynamak oldukça keyifli.

Seslendirme ve müzik konusunda Assassin’s Creed Mirage biraz zayıf kalmış. Dönemi yansıtan temada müzikler kullanılmasına karşın Assassin’s Creed oyunlarından beklenen o hafızalara kazınmış Ezio’s Family tema müziği bu oyunda yok. Ayrıca karakter seslendirmeleri bazı sahnelerde yaşananlarla oldukça uyumlu iken, bazı sahnelerde ise kulağa oldukça ucuz, basit ve duygudan yoksun geliyor.

Özetle, Assasssin’s Creed Mirage devrimsel değil fakat tatmin edici düzeyde. Devasa açık dünyalarda uzadıkça uzayan ana hikayeye sahip son oyunlardan sonra daha kısa ve öz bir hikaye ile geliyor. Aksiyondan ziyade gizliliğe önem veren oynanış mekanikleri barındıran Mirage, tam olarak serinin özüne dönememiş olsa bile ilk oyunları özleyenlerin hoşuna gidebilecek kompakt bir deneyim sunuyor.

The post Assassin’s Creed Mirage inceleme (PS5) appeared first on Başlat Tuşu.

2013’e gelindiğinde Electronic Arts, Disney ile yaptığı anlaşma sonucunda Star Wars markası için video oyun üretiminin tek söz sahibi oldu ancak uzun bir süre bunu değerlendirmedi. EA, bu anlaşmanın ilk meyvesini almak için çatısı altında yer alan ve Battlefield serisiyle ün salmış DICE stüdyosunu görevlendirdi. 2015’te piyasaya sürülen Star Wars Battlefront, “Battlefield’ın Star Wars versiyonu” olarak devasa haritalarda geçen, sadece çok oyunculu modlar içeren bir oyundu. 2017’de çıkan devam oyunu Battlefront II ise benzer formülü koruyup üzerine 3-4 saatlik bir hikaye modu sunarak Star Wars hayranlarının “ağzına bir kaşık bal çalmaktan” öteye geçemedi. Dahası, EA’in agresif mikro ödeme sistemi nedeniyle epey kötü bir çıkış dönemi geçirdi.

EA, Disney ile olan anlaşmanın son yıllarına yaklaşırken strateji değişikliğine giderek tek oyunculu ve hikaye odaklı bir Star Wars oyunu için kolları sıvadı. Bu sefer kendi bünyesindeki bir başka stüdyo, Respawn Entertainment, 2019’da Star Wars Jedi: Fallen Order’ı piyasaya sürdü. Fallen Order hem ayakları yere basan mekanikleri hem de iyi yazılmış senaryosu ile aradan geçen kurak yılların ardından adeta çöldeki bir vaha gibi Star Wars sevenleri kendine hayran bırakmıştı. Devam oyunu Star Wars Jedi: Survivor ise üç buçuk yıl gibi oldukça kısa sayılabilecek bir geliştirme sürecinin ardından nihayet geldi. Peki beklentileri ne ölçüde karşılayabildi? Star Wars Jedi: Survivor inceleme yazımız ile bu sorunun cevabını ararken oyunu tüm yönleriyle ele alacağız.

Çok uzak bir galakside

Star Wars Jedi: Survivor, Fallen Order’ın doğrudan devamı niteliğinde. Jedi Survivor, ilk oyunda yaşananların anlatıldığı oldukça etkileyici bir açılış sinematiğinin ardından doğrudan bizleri aksiyonun içerisine atıyor. CGI kalitesine yakın ara sahneyle başlayan ilk görevde Cal Kestis, mücadelesine ortak olan yeni dostlarıyla tehlikeli bir planı uygulamaya koyuyor. Daha ilk dakikasından itibaren Star Wars Jedi: Survivor sıradan bir oyun olmadığını; iyi yazılmış bir senaryo, iyi kurgulanmış sahneler, bu ikisini birden güçlü kılan ana karakter ve yan karakterlerin yanı sıra her bir köşesi özenle hazırlanmış bölümler ve halihazırda temelleri atılmış sağlam mekaniklerin üzerine çıkılmış sağlam bir oynanış içerdiğini göstermekte çekinmiyor.

İmparatorluk’un başlattığı cadı avından kurtulan az sayıdaki Jedi’dan biri olarak Cal Kestis, aradan geçen beş yılın ardından daha tecrübeli ve planlı bir şekilde karanlık güçlerle mücadelesini sürdürmektedir. Galaksinin her bir köşesinde İmparatorluk gücüne güç katarken, Cal Kestis de yeni dostluklar edinerek gezegen gezegen dolaşmakta ve bu esnada Jedi’ların geçmişine dair sır perdesini aralamaktadır. Tabi bu esnada her şey pürüzsüz ilerlemez. Cal kendini ikilemler ve ihanetlerle dolu bir güç mücadelesinin ortasında bulur.

Jedi: Survivor özellikle senaryo ve hikaye anlatımı konusunda güçlü olduğunu rahatlıkla kanıtlıyor. Özellikle ana hikaye boyunca sunulan ara sahneler, bu sahnelerin kurguları ve içerdiği birçok dönüm noktası ile oyuncuyu kendine bağlayarak sürükleyici bir macera vaat ediyor. İlk oyunla beraber düşünüldüğünde ortada her Star Wars severin tecrübe etmesi gereken bir anlatı olduğu apaçık gözüküyor. Zira, zaman zaman ilk oyuna atıfta bulunan flashback sahneler ile hikaye anlatımı daha da güçlendiriliyor.

Usta işi bölüm tasarımı

İyi yazılmış ve kurgulanmış bir hikayeyi taçlandıran unsurların başında oyunun dünyasının son derece özenle hazırlanmış olması geliyor. Her bir noktası her ince ayrıntısına kadar planlanarak oluşturulmuş olan bölümler, Star Wars evreninde olduğunuzu iliklilerinize kadar hissettiriyor ve eşsiz manzaralarıyla kendine hayran bırakıyor. Gezegenlerin tematik olarak birbirinden farklı oluşuna ve hem dikine hem de yatay olarak geniş bir oynanış alanı içermesine ek olarak Star Wars Jedi Survivor, metroidvaina tarzının başarılı bir örneğini temsil ediyor. İç içe geçmiş bölümlerde her bir gezegen ilk oyuna kıyasla epey geniş alanlarda hem dövüş hem de parkur elementleri için zengin bir tasarım sunuyor. Oyunda ilerledikçe açılan yeni ekipmanlar ve yetenekler ile daha önceden ulaşılması imkansız alanları keşfedebilmek her ne kadar heyecan verici olsa da, gidilen bu yeni yerlerin kozmetik içeren kutular bulundurması keşif hissiyatını önemli ölçüde zayıflatıyor.

Toplamda 6 gezegenin bulunduğu Star Wars Jedi: Survivor, sayıca Fallen Order’ın gerisinde olmasına rağmen bölümlerin büyüklüğü sayesinde bunu telafi ediyor. Özellikle açılış sekansından sonra ulaşılan Koboh gezegeni oyundaki en büyük alan olmanın yanında bir hub olma özelliği taşıyor. Koboh’u keşfederken karşılaşılan NPC’leri bu hub alanına göndererek güvenli bir liman sağlıyor, hikayedeki etkisi düşük veya yüksek her bir karakterle diyaloğa girerek onların arka plan hikayesini dinleyebiliyoruz.

Koboh geniş arazilere kurulmuş yerleşkelerin yanı sıra koridor tarzı oynanış barındıran yapılarla donatılmış. Koboh ve diğer gezegenleri keşfederken kozmetik içeren kutular dışında, force /güç sayesinde etkileşime girilen nesneler keşfederek gezegende daha önceden yaşanmış olaylara tanıklık ediyor, yine gezegenlerin her bir noktasına dağılmış çeşitli kaynaklar topluyor, parkur ve dövüş meydan okumalarına dahil olarak ek yetenek puanları kazanabiliyor, Cal’ın maksimum enerjisini ve force’unu artıran özler toplayabiliyoruz.

Kozmetik kutularına ek olarak yine bölümlerin her bir köşesine serpiştirilmiş toplanabilir kaynaklar yer alıyor. Data diski, parşömen, shard ya da ana hikaye ve yan görevler boyunca karşılaşılan ödül avcılarını öldürünce elde edilen diskler gibi 4-5 farklı kaynağın her birinin kendine özgü alıcısı bulunuyor. Bu tüccarların bir kısmı aldığı kaynaklar karşılığında sadece kozmetik içerikler verirken; bir kısmı da oynanışı etkileyecek, karakter gelişimi sağlayan yükseltmeler sunuyor. Örneğin, Cal’ın enerjisini yenilemeye yarayan stim’lerin sayısını artıran yükseltmeler ya da ikinci oyunla birlikte gelen yenilikler arasında bulunan perk sistemi için yeni özellikler satın alınabiliyor. Kozmetik içerikler sunan tüccarlar ise Cal için yeni kıyafetler dışında karakterin saç ve sakal stilini değiştiren şablonlar içeriyor. Benzer şekilde oyun boyunca Cal’e eşlik eden en önemli iki dostu BD-1 droid ve ışın kılıcı için farklı tasarımları içeren kozmetikler de bu tüccarlar veya dünyayı keşfederken karşılaşılan kutular aracılığıyla elde ediliyor.

Güç seninle olsun

Star Wars Jedi: Survivor’ın sivrildiği bir diğer nokta, ilk oyununun üzerine her anlamda gelişmiş ve çeşitlendirilmiş bir oynanış barındırması. Öncelikle, ilk oyunda çok az sayıdaki farklı ışın kılıcı kullanımını yeni duruşlar ekleyerek çeşitlendiren Jedi Survivor, her bir duruşun kendine özgü yetenek ağacı sayesinde ilerledikçe güçlenen ve birbirinden ayrışan oynanış mekanikleri sunuyor. Force yetenekleri de bundan faydalanıyor. Düşmanların zihnini kontrol etme, güçlü düşman gruplarını tek tek veya toplu halde çekip itme gibi beceriler açılıyor. Ayrıca yetenek ağacından bağımsız olarak force’a ait yeni özellikler hikayede ilerledikçe dahil oluyor. Bunlar arasında daha önceden açılması güç kapıları force ile açma, ulaşılması imkansız platformları hareket ettirerek yeni alanlar keşfetme, otonom silahları uzaktan patlamak gibi Cal’ın Jedi olarak tam potansiyeline ulaştığını gösteren önemli mekanikler bulunuyor.

Respawn Entertainment, Jedi Survivor ile bölüm tasarımında ne kadar başarılı olduğunu ispatlar nitelikte bir iş ortaya koymuş. Oyundaki her bir gezegen tasarım felsefesi olarak birbirinden ne kadar ayrılıyorsa, gezegen içerisindeki bölümler de birbirlerinden o kadar farklılaşıyor. Adım attığınız her yer yeni bir bölgeye varmış hissiyatını çok güçlü şekilde vermeyi başarıyor. Metroidvania tasarımın hakkını verecek şekilde oluşturulmuş bölümlerin üzerine özenle düşünülmüş parkur alanları ve kafa yormanızı gerektiren puzzle bölümleri eklenince, oyun boyunca sürekli olarak taze bir şeyler karşınıza çıkıyor.

Can sıkan teknik mevzular

Jedi Survior’ın en zayıf noktası ne yazık ki teknik sorunlardan kaynaklanıyor. Sadece yeni nesil konsollara ve PC platformuna çıkan oyun, hem yüksek çözünürlük hem de performans modu sunuyor. PlayStation 5’te performans modunda koridor tarzı bölgelerde stabil bir 60fps ve 1440p’ye varan çözünürlük görmek mümkünken, Koboh gibi daha açık alanların olduğu bölümlerde çözünürlüğün 1080p’nin altına düşmesi bir yana 40fps’e varan düşüşler gözlemleniyor. Yüksek çözünürlük modunda ise sabit 30fps daha stabil bir deneyim sunabilirken, bu sefer çok sık tekrarlanan ekran yırtılmaları nedeniyle rahatsız edici bir görüntü karşımıza çıkıyor. Yine performans modundayken, ara sahnelerin 30fps olarak kodlanması nedeniyle ara sahne giriş çıkışlarında rahatsız edici takılmalar ortaya çıkıyor. Bunların üzerine geniş bölümlerde geç yüklenen kaplamalar, uzak çizim mesafesindeki nesnelerin birden belirmesi, karakter yüz hatlarındaki düşük detaylar gibi birkaç can sıkıcı sorun daha kendini gösteriyor. Buna rağmen 40 saatin ardından, oyunun PS5 sürümünde herhangi bir çökme ve oyundaki ilerlemeyi bozan bir sorunla karşılaşmadım.

Star Wars Jedi: Survivor performans anlamında cilalı bir oyun olmaktan uzak. Buna karşılık, teknik olarak da bir facia değil. Zira, tamamen oyun motoru aracığıyla sağlanan ara sahnelerin görsel kalitesi, kurgusu, animasyonları ve ışıklandırması, bu oyunun yeni nesil bir ürün olduğunu gösteriyor. Oyunun performans modunda dahi ışın izleme teknolojisinden faydalanması, ara sahnelerin görsel ihtişamını destekliyor. Ses konusunda da Jedi: Survivor’ın yıldızı parlıyor. Çevre seslerinden ambiyans müziklerine kadar Star Wars evreninin ortasında yer aldığınızı hissettiriyor. Her bir ışın kılıcı darbesinden, düşmandan gelen blaster atışlarını ışın kılıcıyla geri göndermeye, karakterlerin diyaloglarındaki ses tonlarından, tepenizde uçan İmparatorluk jetlerinin çıkardığı sese ve aksiyon sahnelerinde heyecanı tavan yaptıran Star Wars soundtrackl’lerine kadar oldukça başarılı bir ses işçiliği bulunuyor. Oyunun teknik açından tam olarak pişmemesi ne yazık ki burada da kendini gösteriyor. Nadir de olsa öldüğü halde saldırı veya hareket sesleri çıkarmaya devam eden düşman grupları bulunuyor.

Star Wars Jedi: Survivor hikayesiyle, bölüm tasarımıyla ve oynanış mekanikleriyle baştan aşağıya çok eğlenceli ve görkemli bir Star Wars macerası. Ancak maalesef ki, performans sorunları gibi teknik problemler nedeniyle kusursuza yakın bir oyun olabilecekken tam potansiyelini ortaya koyamıyor. Buna rağmen, oyunun PS5 versiyonu teknik açıdan baştan sona kadar keyif alınabilecek yeterli bir deneyim sunuyor. Pürüzlerine karşın, Star Wars Jedi: Survivor her anlamda ilk oyunun üzerine katan ve kesinlikle es geçilmemesi gereken bir yapım olmuş. Devamının gelmesi dileğiyle…

The post Star Wars Jedi: Survivor inceleme (PS5) appeared first on Başlat Tuşu.

Ne demek Batman öldü?

Gotham Knights, Batman’in artık yaşamadığı bir dünyada geçiyor. Batman’in ölmeden önceki son anlarını gösteren yaklaşık 10 dakika uzunluğundaki oldukça etkileyici açılış sahnesi ile başlangıç yapıyor. Batman’in olmadığı bir Gotham City ise kötülere gün doğması anlamına geliyor. Böyle bir ortamda Court of Howl ile Batman’i yetiştiren Ra’s al Gul’un başında olduğu League of Shadows, Gotham City için planladıklarını hayata geçirmeye başlıyorlar. Kötülüğün tekrardan kol gezmeye başladığı Gotham City sokaklarının koruyuculuğunu ise bu sefer Batman’in mirasını devralan Batgirl, Nightwing, Robin ve Red Hood’tan oluşan grup üstleniyor.

Alfred’in de yoldaşlık ettiği bu grup, Belfry’da bir üs kurarak buradan Gotham City’deki kötülerle mücadeleye koyuluyorlar. Bu dört süper kahramanın da oynanabilir olduğu oyunda, herhangi biriyle her gece devriyeye çıkarak sokaklardaki suçluların peşine düşüyoruz. Rehine kurtarma, banka soygununu engelleme, patlayıcıları durdurma, GCPD’nin girdiği çatışmalara yardım etme ve organ kaçırma olaylarının önüne geçme gibi tipik yan görevlerde çeşitli düşman gruplarına karşı savaşıyoruz.

Devriyeye çıktığımız gecelerde istersek ana hikayeyi de ilerletmek için gerekli görevleri yerine getirebiliyor, istersek buna dokunmadan yan içerikleri tamamlayıp tekrar Belfry’a dönüyoruz. Ne zaman dönüleceği tamamen oyuncunun isteğine bağlı. Bu döngüde sürekli olarak ana hikaye ve yan görevlerle oyunda yeni kıyafetler ve silahlar elde ediyor, yetenek açmak için tecrübe puanı kazanıyoruz. Oyunun ana senaryosunu ilerletmek için zaman zaman yan içerikleri yaparak topladığımız bilgi kırıntıları gerekli oluyor. Yani bu en basit seviyedeki açık dünya aktivitelerini yapmadan oyunu ilerletmek mümkün değil.

Açık dünyadaki suç mahalli gibi yan içerikler bilgi sağlamanın ötesinde yeni kıyafetler, yakın ve uzak dövüş silahları gibi ekipmanların üretilmesini sağlayan tarifleri elde etmek için de kritik öneme sahip. Aynı şekilde bu ekipmanları üretmek için gerekli materyalleri de hem ana hikayede ilerleyerek, hem de yan görevler ve açık dünyadaki en basit yan içerikleri yaparak buluyoruz. Ekipmanların sahip olduğu can, savunma miktarı, hasar miktarı, kritik hasar oranı, elemantal saldırı tipi ve oranı, toplam güç gibi istatistikleri geliştirmek amacıyla gerekli olan modçipleri elde etmek için de açık dünyadaki bu türlü türlü suçlu görevlerini yapmak gerekli. Seviyesi düşük kalan modçiplerden dört tanesini birleştirerek de ortaya daha iyi olabilecek bir modçip çıkarabiliyoruz ancak bunun ne kadar iyi olacağı tamamen şansa bağlı. Öte yandan, yeni ekipmanlar üretmek sadece daha güçlü bir karakter oluşturmanın önünü açmakla kalmıyor, aynı zamanda oyunda her bir karakter için yer alan ve inanılmaz tasarımlara sahip yeni kostümler açılmasını da sağlıyor.

Ne kadar ekmek o kadar köfte

Seviye sisteminin bulunduğu oyunda, ne kadar yan içerik yapılırsa o kadar çok tecrübe puanı toplanıp seviye atlanıyor. Her bir seviyede yetenek ağacından yeni yetenekler açmak için puan elde ediyoruz. Karakterlerin kendine özgü yetenek ağacı bulunmakla birlikte kritik saldırı ihtimalini artırma gibi bazı yetenekler her bir karakter için de var. Nightwing daha çok akrobatik hareketler kazanırken, Robin gizlilik üzerine kurulu bir yetenek ağacına sahip. Batgirl’ün yetenekleri öldükten sonra dirilerek yeniden mücadeleye katılma ve saldırı yaparken hasar alsa dahi gardını bozmama gibi kazanımlar sağlarken, Red Hood’un yetenek ağacı uzun menzilli saldırılarını ve yumruklarını geliştirmeye odaklı.

Dört süper kahramanın ayrıca yine kendine özgü sekizer adet Momentum yetenekleri bulunuyor. Bu yeteneklerin bir kısmı oyunun ana ve yan hikayelerini yaptıkça açılıyor, kalan kısmı meydan okuma görevlerini yaparak elde ediliyor. Öncelikle, bu yetenekler gerçek anlamda her bir karakteri dövüş alanında birbirinden ayıran çeşitlilik barındırıyor. Ancak bunları elde etmek için açık dünyadaki çeşitli düşman tiplerini bulup öldürme veya sıradan suç mahalli görevlerini yerine getirme gibi çeşitli “Challenge” şartlarını sağlamak gerekiyor. İşin kötü tarafı ise her bir karakterdeki momentum yeteneklerinin bir kısmını birebir aynı meydan okuma görevlerini yaparak açıyoruz. Bir karakterde daha önceden yapılan meydan okuma görevi diğerinde sayılmıyor ve en baştan tekrar etmek gerekiyor. Hikayeye bağlı olarak açılan momentum hareketlerinin tamamını ise ancak ana hikayede sona yaklaşınca elde etmiş oluyoruz. Kısacası, oynanış ve dövüş sistemini oldukça eğlenceli hale getiren ve çeşitlilik sunan bu momentum yetenekleri elde edildiğinde çoktan oyunla neredeyse işiniz bitmiş oluyor. Oyunun karakter gelişim sistemindeki en büyük tasarım hatası bu olabilir.

Karakter gelişimindeki bir diğer can sıkan durum ise kaynak toplayarak eşya geliştirme mekaniği. Şöyle ki, eşya üretmek için toplanan kaynak materyaller tek bir havuzda birikiyor. Bu havuzdan dört karakter de faydalanıyor. Yani sadece bir karakteri geliştirerek oyunda ilerlediğiniz durumlarda, bir başka karaktere geçiş yapıldığında yeni geçtiğiniz karakter için yeni ekipmanlar üretecek materyaliniz kalmamış olabiliyor. Bundan dolayı da ana senaryoyu ilerletmek yerine açık dünyadaki tekrara düşen suç aktivitelerini yeni karakterlerle de bir süre yapmanız gerekiyor. Bu durum, oyundaki mevcut grinding sistemini bir üst seviyeye çıkararak oyunu sevmenizi biraz daha zorlaştırıyor.

Oynanış ve dövüş sistemi ilk bakışta Batman: Arkham serisi ile benzerlik gösteriyor gibi olsa da, Gotham Knights’ı önceki oyunlardan ayıran en önemli nokta kombo mekaniğinin kaldırılmış olması. Batman oyunlarında her bir düşman arasında seri şekilde geçiş yaparak birbirine ardına yumruklarla sıralamadığımız kombo sayacı bu oyunda yok. Gotham Knights dövüş sistemini daha çok karakterin sahip olduğu kostüm, yakın ve uzak dövüş silahından oluşan üçlü setin barındırdığı istatistiklere dayandırıyor. Ne kadar çok canınız ve savunmanız varsa karakteriniz o kadar az hasar alıyor; kuşandıklarınızın hasar miktarı ve kritik hasar oranı ise düşmanlara yaptığınız saldırıların gücünü belirliyor.

Buna ek olarak oyunda yer alan alev, buz, elektro şok ve zehir gibi dört çeşit elemental saldırı türü ile rakiplere yaptığınız saldılar ve onlardan aldığınız darbeler bir nebze farklılaşıyor. Kuşandığınız kostüm, elemental saldırı tiplerinden birine veya birkaçına karşı savunma oranı barındırabildiği gibi, elinizdeki silahlar da rakiplere elemental saldırılarda bulunmanıza yardımcı oluyor. Öte yandan, rakiplere karşı yapılan bitirici vuruşların animasyonları oldukça kaliteli ve birbirinden farklı. Her bir karakterin birden fazla bitirici vuruş animasyonu olmakla birlikte, bulunduğunuz konum çevresel etkileşime müsaitse daha da farklı, daha önceden görmediğiniz nadir birkaç animasyona rastlamanız da mümkün. Ancak ne yazık ki, bunlar da Batman: Arkham oyunlarındaki doyurucu, yumruk yumruğa ve her anı keyifli dövüş sistemine yaklaşamıyor.

“Not my Gotham City”

Gotham City, önceki Arkham oyunlarından aşina olduğumuz gibi yüksek ve dikine yapılarla dolu. Şehirde birden fazla bölge köprüler aracılığıyla birbirine bağlanıyor. Şehirdeki yapılarda ve her bir sokakta teknik detay seviyesi oldukça yüksek. Özellikle ana hikayenin ve büyük yan hikaye parçalarının geçtiği yapıların iç tasarımları, ışıklandırması, atmosferi ve genel anlamda detay düzeyi oldukça başarılı. Bu kısımlar ciddi anlamda yeni nesil bir oyunun içindeymişsiniz gibi hissettirebiliyor. Bununla birlikte maalesef açık dünyada suç dolu Gotham City havası verecek ölçüde bir atmosfer yok. Arkham serisindeki gibi kasvetli ve karanlık bir şehir beklerken, bu oyunda sokaklar daha renkli bir vaziyette.

Gotham City’de uzun mesafeler arasında gezmenin iki yolu var: Batcycle ile dolaşmak ve her bir karakterin sahip olduğu kanca ile de çatılarda ve yüksek yapılarda oradan oraya hareket etmek. Kanca mekaniği sadece binaların işaretleri kısımlarına atılarak kullanılabiliyor, yani serbestçe kullanılamıyor ve zaman zaman tam olarak gitmek istediğiniz yöne doğru atılamıyor. Oyundaki meydan okuma görev serilerinden biri aracılığıyla da şehirdeki birçok yerde hızlı seyahat noktaları açabiliyoruz.

Gotham City’de olduğunuzu hissettiren en önemli şey oyunun senaryo görevleri ve çeşitli kötü karakterin hikayelerini konu alan büyük yan görevler. Harley Quinn, Mr. Freeze ve Clayface gibi Gotham’a kötülük saçmaya ant içmiş bu karakterlere ait yan senaryo görevleri, ana senaryo kadar kaliteli ara sahneler ve iyi yazılmış diyaloglara sahip. Birden fazla parçadan oluşan bu yan görevlerde her bir parçaya ulaşmak için açık dünyadaki sıkıcı meydan okuma görevlerini tekrarlamak gerekiyor. Bu tatsız işi tamamladıkça her bir aşamada bu kötü karakterlerle etkileşime girilebilen yan senaryo içerikleri açılıyor. Bu oynanış sekansları da aynı ana senaryoda olduğu gibi açık dünyada sınırları çizilmiş bir bölgede veya bina tarzı bazı yapıların içerisinde oldukça düz çizgide ilerliyor. Yani aslında oyunun en heyecan uyandıran oynanış bölümlerini içeren ana senaryo ve yan senaryo görevleri açık dünyadaki gibi serbest bir oynanış döngüsü sunmuyor.

En önemli bölümlerin açık dünya serbestliğinde olmaması kimileri için kötü haber olabilir. Ancak öte yandan bu bölümlerin lineer yapılar içerisinde geçmesi detay seviyesinin yüksek olmasını sağlamış. Dolaştığımız her bir oda özenle tasarlanmış ve tekrara düşmeyen nesneler ile donatılmış. İçine çeken ana ve yan senaryoları bir basamak aşağıya düşüren şey ise oyunun bazı ara sahnelerde dört karakterle birden göreve gidiyormuş hissiyatı vermesi ancak oynanış sekansına geçince sadece bir karakterin olması. Oyun her ne kadar bunu iki kişilik co-op desteği ile oyunu baştan aşağıya bir kişiyle beraber bitirme imkanı sunarak kırmaya çalışıyor olsa da, “Tamam işte, şimdi dört süper kahraman aynı anda kötülerle savaşacağız!” şeklinde verdiği gazın arkasını dolduramıyor. Öte yandan, co-op modda oynarken seviyesi düşük olan kişinin istatistikleri güçlü olan kişiye uyarlanıyor. Böylece iki oyuncu arasında devasa seviye farkının oluştuğu durumlarda co-op şekilde oynarken, düşük seviyedeki oyuncu düşmanlara karşı savaşırken olması gereken zorluk derecesinde oyunu deneyim ediyor.

Eee, biz yeni nesle geçmiştik?

Gotham Knights teknik anlamda artı ve eksilerle dolu bir oyun. Öncelikle, yukarıda da denildiği gibi oyunun ana ve yan senaryo görevlerinin geçtiği bölümler inanılmaz detaylarla dolu. Bunun ötesinde, yine bu çizgisel bölümlerdeki oyunun ışıklandırması, atmosferi, doku seviyesi muazzam güzellikte. Açık dünyadaki görsellik de, her ne kadar karanlık bir Gotham tasviri yapmasa da, benzer şekilde yüksek detay seviyesi ile donatılmış. Oyunu bir başka arşa çıkaran şey de ara sahnelerin görsel kalitesi. Neredeyse CGI kalitesindeki ara sahnelerde yüz ve karakter animasyonları, kıyafetlerdeki ve objelerdeki doku kalitesinin düzeyi çok hoş gözüküyor. Buna, inanılmaz derecede özenilmiş karakter seslendirmelerini ve arada bir duyulan ambiyans müziklerini ekleyin. İşte size teknik anlamda bir şölen ortaya çıkıyor.

PS5 üzerinde oyunun yükleme süreleri çok kısa. Belfry’dan açık dünyaya çıkma ve geri dönmenin yanı sıra ana senaryonun ilerlediği diğer yapıların içerisine girişler sadece birkaç saniyede yükleniyor. Bununla birlikte Gotham Knights, konsolun DualSense kontrolcüsünün sahip olduğu dokunsal geri bildirim ve uyarlanabilir tetik gibi devrimsel teknolojilerinden hiç faydalanmıyor. İyi uygulandığında oyun deneyimini bir tık öteye taşıyan bu yeniliklerin, sadece yeni nesil konsollara çıkmış bir oyunda olmaması büyük bir eksi denebilir.

Madalyonun diğer yüzüne bakıldığında, oyunun teknik olarak muhtemelen en sancılı noktası konsollarda 60fps (saniye başına kare) performans modu desteği içermemesi. Konsol tarafında sadece PlayStation 5 ve Xbox Series X|S’e, yani yeni nesil konsollara, çıkan oyun bu platformlarda yalnızca 30fps kilidinin olduğu ayarda oynanabiliyor. Bu, ne yazık ki açık dünyada dolaşırken ve özellikle geniş alanlardaki görevleri yaparken tatsız bir oyun deneyimi yaşatıyor. Örneğin, Batcycle ile şehirde dolaşırken hızlandığınızda fps seviyesinin 30’un altına düştüğünü açıkça hissetmek mümkün. Benzer şekilde yüksek partikül efektlerinin olduğu çizgisel bölümlerde dahi bu performans düşüklüğü yaşanıyor. Daha da kötüsü, co-op olarak oynarken Gotham City’de dolaşmak zaman zaman işkenceye dönüşebiliyor. Kancayla şehirdeki yapılarda dolaşırken co-op partnerinizden uzakta dahi olsanız saniye başı kare oranında ciddi düşüşler meydana geliyor.

Uzun lafın kısası, Gotham Knights ana senaryo ve birkaç kötü karakteri içeren yan hikayeleriyle oyuncuyu kendine çekmeyi başarıyor. Sahip olduğu kaliteli ara sahneler ve görsel anlamdaki yüksek detay seviyesi ile ön plana çıkan oyun diğer taraftan, içi boş ve arkası doldurulmamış açık dünya aktiviteleri ile bir o kadar da can sıkıyor. Bunun üstüne teknik performanstaki yetersizlikler, karakter gelişim sistemindeki tekrara düşen grinding ve dövüş sisteminde önceki oyunlara kıyasla birkaç basamak geriye gidiş oyunun sunduğu deneyimi büyük ölçüde baltalıyor.

The post Gotham Knights inceleme (PS5) appeared first on Başlat Tuşu.

At Binenin, Kılıç Kuşananın

1274 yılında Japonya’ya bağlı Tsuşima Adası’nda geçen hikayemiz açlışını amansız bir Moğol istilası ile yapıyor. Ana karakterimiz, Sakai Klanı’nın hayatta kalan son varisi olan Jin, dayısı Şimura Bey‘in önderliğinde 5 klanın elit savaşçılarından oluşan 80 kişilik bir samuray ordusu ile moğolların karşısına dikilir. Ancak vahşi ve kurnaz Moğollar tarafından yenilgiye uğratılırlar. Ağır yaralanan ve öldü sanılan Jin savaş meydanında terk edilirken, Şimura Bey tutsak alınır. Jin’in yardımına savaştan geriye kalanları yağmalamaya gelen hırsız Yuna yetişir. Jin’i adeta tekrar hayata döndüren Yuna, ona kılıcını ve atını geri almasında yardımcı olur. Bu karşılaşma ayrıca Jin’in savaşın çehresini değiştirecek bir konuyu fark etmesini sağlar: Her problemin çözümü kafa kafaya çarpışmak değildir. Jin, şerefi uğruna ölmeye hazır bir samurayken, ülkesi ve tutsak edilen ailesini kurtarmak uğruna neleri göze alacak? Jin’in serüveni sadece bir bağımsızlık öyküsü değil. Aynı zamanda savaşın harareti içinde kavrulmuş bir kahramanın ruhunun derinliklerinde, doğru ve yanlışın grileştiği bir arınma öyküsü…

Oyunun başlangıçta bize sunduğu en ilginç özelliklerden biri yolculuğumuz boyunca bize eşlik edebileceğimiz atımızı belirli bir ölçüde kişiselleştirmemize izin vermesi. Yuna ile Moğolların arasından sıvışırken ahırda bulacağımız samuray atlarından birini seçmemiz isteniyor. Kara, kır ve benekli olmak üzere üç tip olan atlardan birini aldıktan sonra şu isimlerden birini atımıza veriyoruz:

Nobu – Güven
Sora – Gök
Kage – Gölge

Oyun boyunca dpad’den sol tuşa basarak yanımıza çağırabileceğimiz bu sadık ata verdiğimiz isimle hitap ediyor Jin. Bir nevi Witcher’da Geralt’ın Roach’u yerine size iki alternatif daha verildiğini düşünün. Ben gölgelerin içinden ölüm yağdıracak bir hayalet olacak olmanın etkisi ile kara at ve Kage kombinasyonunu uygun gördüm.

Yüreğine Kuvvet

Çocukluğundan bu yana er meydanında güneş gibi parlaması için eğitilen Jin, Moğol istilası sonrası deneyimlerinden sonra savaşın bir de karanlık tarafı olduğunun farkına varıyor. Oyun da bu doğrultuda bize iki ayrı oynanış şeması ve buna bağlı yetenekler sunuyor.

Ana oynanış dinamiklerinden başlarsak. Samuray doğası gereği Jin bir kılıç ustası. Çarpışmalarda kare ile hızlı, üçgen ile ağır ve savunma kırıcı saldırılar yapabiliyor. Oyun boyunca öğrendiği ve belirli düşman türlerine üstün gelen 4 farklı kılıç tutuşu var. L1 tuşuna basılı tutarak savunma alıyorsunuz.  Saldırı geldiğinde son anda L1’e basarsanız savuşturma yaparak düşmanın dengesini bozup etkili darbeler indirebiliyorsunuz.

Yuvarlak tuşu genel olarak saldırılardan kaçmaya yarıyor. Özellikle başlarda saldırısı bloklanamayan düşman tiplerine karşı sıkça kullanacaksınız bu tuşu. Yetenek ağacında uygun geliştirme yapıldığında yerde takla da atabiliyorsunuz (Souls oyunu tadında)

Kuşandığımız yayı L2 tuşu ile kaldırıp R2 tuşu ile atış yapıyoruz. Oyunda biri senaryo ile gelen, diğeri ise gizli görev ile açılabilen iki ayrı yay bulunmakta. Yine bitirdiğiniz görevlere bağlı olarak farklı ok türleri de açabiliyorsunuz.

Gizlilik tarafında ise işler daha karanlıklaşıyor. Öncelikle touchpad’e basarak aktif edebildiğiniz bir dinleme modu var. Bu modda Jin yere çömelerek kulağını çevreye veriyor ve düşmanları kırmızı aura halinde görebiliyoruz. Buna alternatif olarak R3  (sağ analog) tuşu ile de gizlilik moduna girmemiz mümkün. Eğilerek ilerlediğimizde daha az ses çıkartıyor ve çevredeki uzun bitki örtüsü içinde kamufule edebiliyoruz. Bu şekilde farkımıza varmayan düşmanı kare tuşu ile tek hamlede gafil avlamamız mümkün.

Jin’in serüveni boyunca elde edeceği çeşitli menzilli silahlar, patlayıcılar ve tuzaklar da mevcut. Kunai, hatta zehirli dart gibi daha çok ninjalar ile özdeşleştirilen suikast silahlarına da oyun ilerledikçe erişebilir olacaksınız. Her biri oynanışa yeni stratejiler katmakta ve zenginleştirmekte.

Destanım Yayılır Dört Bir Yana

Oyunda karakterimizin sağlık ve azim dışında yükselebilir bir değeri yok. Sağlık düşmandan alabileceğiniz azami zararı belirleyen standart faktör. Azim ise darbe aldıkça kendinizi iyileştirebildiğiniz, hatta sağlığınız bitip yere yıkıldığınız an ayağa kalkabilmek için kullandığınız bir değer. Ayrıca oyunda öğrenebileceğiniz bazı özel teknikleri de yine azim harcayarak kullanabiliyorsunuz. Düşmanlarla çarpıştıkça dolan bir destan barımız var. Ghost of Tsushima’da destan sistemi aslında numaralandırma yerine kelimelere başvurulmuş bir seviye sistemi. Yıkık samuray olarak başladığınız oyunda düşman kestikçe ya da görevleri tamamladıkça destanımız büyüyor (diğer deyişle tecrübe kazanıyoruz) ve yeni ünvanlara kavuşuyoruz (yani seviye atlıyoruz). Nümerik ve ruhsuz bir seviye sistemine kıyasla daha fiyakalı durmakta. Öte yandan her ünvanda kazanabileceğimiz belirli sayıda yetenek puanı var. Yetenek ağacı sistemi ucundan kıyısından rol yapma elementlerine sahip hemen her oyunla aynı. Belirli ana dallar ve oradan detaylanan yan dallar mevcut.

Oyundaki yetenekler 3 ana başlık altında toplanmış:

Samuray

Adından da anlaşılacağı yakın dövüş, kılıç teknikleri ve keşifle alakalı yetenekler Samuray başlığı altında. Kendi içinde dört kola ayrılıyor;
Sektirme – Kılıç savuşturması, azim kazancı odaklı yetenekler içerir.
Atlatma – Takla atma gibi çevik hareketler üzerine kurulu yetenekler içerir.
Destansı – Belirli görevler tamamlanarak elde edebileğiniz efsanevi yetenekleri içerir.
Keşif – Rüzgarın gücünü kullarak* haritada gizlenmiş  çeşitli şeyleri bulmanızı kolaylaştırır.

*Rüzgar kullanımı hakkında detaylar yazının devamında yer alacak.

Duruşlar

Kılıç tutuşları ile ilgili ek komboları bu başlık altından geliştiriyorsunuz.
Oyunun başlangıcında sadece bir duruşumuz açık. Yenilerini açmak için Moğol liderlerini gözlemlemeli ya da yenmelisiniz.
Açılma sırasına göre duruşlar şu şekilde:
Kaya Duruşu – Kılıç kullanan rakibe karşı üstündür.
Su Duruşu – Kalkan kullanan rakiplere karşı üstündür.
Rüzgar Duruşu – Mızrak kullanan rakiplere karşı üstündür.
Ay Duruşu – İri kıyım, saldırısı bloklanamayan rakiplere karşı üstündür.

Hayalet

Gizlilik esnasında kullanacağınız silahların yanısıra düşmanı daha etkili öldürme üzerine yetenekler içerir.
Hayalet Silahları – Sırasıyla kunai, barut bombası, sis bombası, yapışkan bomba ve rüzgar çanı. Her destan seviyesinde bir tanesi seçerek açabildiğiniz bu silahların alt yeteneklerini aktif ederek daha etkili hale getirebilirsiniz. Örneğin sis bombası ilk aşamada sadece dikat dağıtan bir silahken sonraki seviyelerde düşmanı kör ederek suikaste uygun hale getirebilir, hatta karakterinize sağlık kazandıran bir duman çıkarmasını sağlayabiliyorsunuz.

Evrilen Taktikler – Jin’in serüveni boyunca geliştirdiği yeni savaş taktikleri genel olarak bu kategoride yer alıyor ve açıkçası her biri hakkında kısa da olsa bilgilendirme yapmam iyi olacaktır:

Sağlık tazeleme: Bir azim harcayarak karakterimizin bir miktar sağlık kazanmasını sağlıyoruz. Geliştirdiğiniz zaman demir irade açılıyor ve bu sayede sağlığınız bitip yere devrilirseniz düşman size bitirici bir darbe vurmadan önce ayağa kalkabiliyorsunuz.

Teke tek dövüş: Evrilen taktiklerin şüphesiz en eğlenceli ve işinizi kolaylaştıranlardan biri olan teke tek dövüş, menzilde gördüğünüz ancak henüz çatışmaya girmediğiniz rakiplerinize meydan okuyup düelloya davet etme hakkı veriyor. Üçgen tuşuna basılı tutarak rakip size saldırdığı an bırakırsanız tek hamlede düşmanınızı öldürebiliyorsunuz. Seviyesini yükseltirseniz peş peşe üç kişiye kadar bu şekilde üstünlük kurabilir, ileride bulacağınız bir zırh setinin özelliği ile bu sayıyı beşe kadar çıkartabiliyorsunuz (hatta bu şekilde kazanabileceğiniz bir de trophy var).

Okçuluk: Geliştirdiğiniz zaman konsantrasyonunuz kuvvetleniyor ve yay gerdiğinizde R3 tuşuna basarak zamanı yavaşlatabiliyor, daha isabetli atışlar yapmanız kolaylaşıyor. Özellikle gamepad ile nişan almakta zorlanan oyuncular için işe yarar olabilir.

Suikast: Düşmanları sessizce öldürmemizi sağlar. Bu sekme altındaki yetenekleri geliştirdiğimizde peş peşe üç rakibe kadar zincirleme suikast yapmamız mümkün oluyor. Gizlilik üzerine oyun kuranlar için ilk alınması gereken yeteneklerden.

Keskin kulak: Toucpad’e basarak çevredeki düşmanlara kulak kabartıyor ve yerlerini kırmızı aura olarak görüyoruz. İlk geliştirme daha uzak mesafeyi algılamamızı sağlarken sonraki geliştirmede bu moddaki hareket hızımız artıyor. Son seviyede aktif olacak katil içgüdüleri ile suikast yapacağınız düşmanı diğerleri duyar mı duyamaz mı tarzında ipucu veren özel bir aura ortaya çıkıyor. Bu sayede kalabalık bir düşman kampında en sessiz ve ölümcül suikast planlarınızı kurabilirsiniz.

Bu yeteneklerin yanı sıra hikaye ile birlikte açılacak iki yetenek dalımız daha var. Oyunun ilerleyen kısmında açıldıkları için sürprizini kaçırmak istemiyorum.

Dost Dost Diye Nicesine Sarıldım

Jin’in hikayesi er meydanında varını yoğunu kaybetmesi ile başlıyor. Ancak geride kalanlar ve yolculuğu boyunca karşısına çıkacak yiğitler hala bu coğrafyada gezinmekte. Tabii savaş ana gündem olsa da her birinin kendi derdi mevcut.

İşikava Usta: Jin’e yay kullanmayı öğreten büyük bir okçuluk ustası. Maalesef en iyi öğrencisi Tomoe ile büyük bir problem yaşamış ve öğrencisi artık Moğol askerlerine eğitim vererek onuruna leke sürmüş. Jin’e dayısını ve ülkesini kurtarmakta yardımcı olmak ister ancak aklı hep öğrencisinde… O size yardım ederken sizin de ona Tomoe’nin izini sürmesinde yardımcı olmalısınız.

Masako Hanım: Büyük bir kılıç ustası olan Masako Hanım büyük bir yas içinde. Moğol istilasının yarattığı karmaşadan istifade edip klanını ve ailesini katleden katillerin peşinde. Katillerin kendi milletinden oluşu ise ayrı bir acı kaynağı. Jin’in Masako Hanım’dan yardım alması için intikam yolculuğunda onun yanında olması gerek.

Yuna: Öykünün başında bizi ölümden döndüren hünerli hırsız. Tek isteği çok önem verdiği kardeşi Taka’nın Moğol tutsaklığından kurtarılmasıdır. Demirci olan Taka davamızda bize yardım etme potansiyeli de taşımaktadır.

Kenji: Hafif üçkağıtçı yapıda olsa da Moğollar ile arasını iyi tutup bize çaktırmadan yardımcı olan bir tüccar. Özünde iyi biri sayılır.

Savaşçı Keşiş Norio: Yoldaşlarına yardımcı olmak için tapınağından ayrılmış koca yürekli bir savaşçı. Mızrağını büyük bir hüner ile kullanır.

Hasır Şapkalılar: Gizemli bir savaşçı topluluğu. Bir klana ya da efendiye bağlılıkları yok, yani ronin statüsündeler. Jin’in mücadelesinde bu gizemli yiğitlere ulaşmaya çalışırken geçmişinden sürpriz bir şahısla karşılaşacak.

Ana görevlerimizin yanı sıra Jin diğer dostlarının mücadelelerine de dahil olup onları amaçlarına ulaştırabilecek. Ana görevler haritada sarı işaretle kendilerini belli ediyorken dostlarımızın görevleri ise beyaz imlece sahip. Bir de mavi renkli görevlerimiz var. Bunlar da destansı görevler. Haritanın belirli bölgelerinde karşınıza çıkacak ozanların size aktardığı destanlara kulak vererek çok özel kıyafet setleri, silahlar ve savaş teknikleri keşfedebilirsiniz.

Rüzgarın Götürdüğü Yere Git

Açık dünya oyunlar yapıları gereği oyunculara yönlerini bulmalarında yardımcı olacak çeşitli mekanikler içerir. Yeri gelir bu bir ışık hüzmesi, bazen doğru yolun aydınlatılması, bazen takip edilmesi gereken bir ok şeklinde olur. Ghost of Tsushima şu ana kadar gördüğüm en doğal navigasyon sistemine sahip açık dünya oyunu olabilir. Seçtiğiniz görevi rüzgarın esiş yönünü takip ederek bulabiliyorsunuz. Parmağınızı touchpad’de yukarı doğru kaydırdığınızda rüzgar estirebiliyorsunuz. Böylelikle manzarayı baltalayan hiç bir suni imleç olmadan, haritaya ikide bir bakmadan görevinizin yerini rahatlıkla bulabiliyorsunuz. Ayrıca çok yakınlarınızda  keşfedilecek bir şey varsa altın bir kuşu havada süzülürken görüyorsunuz. Kuşu takip ederek de bulunması gereken yere ya da objeye yaklaşabiliyorsunuz. Sucker Punch’ı buldukları bu organik çözüm konusunda gerçekten tebrik ediyorum.

Touchpad ile yapabildiğiniz bir diğer havalı şey ise sola kaydırma ile flüt çalma. Belirli melodiler ile hava durumuna da etki edebiliyorsunuz. Duruma göre gizlilik, duruma göre sadece manzara etkisi için kullanılabilir.  Mezarlıklarda bulabileceğiniz cırcırböceği kafesleri ile yeni melodiler öğrenebiliyorsunuz. Touchpad’in sona kalan diğer iki fonksiyonu da sağa çekip kılıcı kınına sokma (Jin kılıcı kanlı ise kınına sokmadan önce havalı bir hareketle kanı temizliyor), aşağı kaydırarak eğilerek selam verme. Oyun üzerinden çok etkisi olmayan, daha çok estetik olarak oyuna eklenmiş mekanikler.

Türkçe Desteği

PlayStation’a özel çıkan çoğu oyunda olduğu gibi Ghost of Tsushima için de Sony Türkçe destek sunmuş durumda. Oyun çok eski bir dönemde geçtiği için çeviri ekibi de eski Türkçe tarzında bir üslup uygun görmüş ve bu yapıda bir oyun için çok uygun, atmosfere uygun bir seçim olmuş. Zaten yazıyı buraya getirene kadar kenara köşeye oyundan alıntıladığı bazı diyalogları serpiştirdim. “Pusatını kuşanasın yiğit! Düşman amansızdır” gibi metinler sizi adeta o döneme ışınlıyor.  Son dönem çok ihlal ettiğimiz bir kural olan yabancı kelimelerin okunduğu gibi yazılması konusuna da çok özen gösterilmiş. Tsushima, Tsuşima olmuş mesela. Oyunu oynadıktan sonra uzun bir ara verdiğim bazı kitaplara dönme isteği uyandı bende. O kadar kaliteli ve temiz bir çeviriden bahsediyoruz yani.  Ekibin ellerine sağlık.

Yeni İçerik: İkishima (İki Adası)

Ana hikayede Toyoma Adası’nı geçtikten sonra erişebildiğiniz ek bölümde Kartal adlı bir grubun yarattığı bir sorunu halletmek üzere yeni bir coğrafyaya ayak basıyoruz. Kartal grubu ile mücadelemiz aynı zamanda Jin’in iç dünyasına da ışık tutuyor ve karakterimiz daha da derinlik kazanıyor.

Samurayların zamanında fethetmeyi başaramadığı İki adası Tsushima’ya kıyasla daha karmaşık ve vahşi – Yeri geliyor aşırı büyümüş bitki örtüsü araziyi işgal ediyor yeri geliyor çamurlu yollar karışık ormanlarda kayboluyor. Tsushima’daki gibi İki adasında da çeşitli toplanabilirler ve vahşi hayvanlar bulunuyor. Bu hayvanları sevebileceğiniz gibi flütünüzle ezgiler de çalabilirsiniz.

İki adasının ana senaryosu 5 saat civarı sürerken, kapsamlı bir keşif ve tüm içeriğin tüketilmesi ise yaklaşık 13 – 14 saat sürüyor.

Performansta Sıçrama: PlayStation 5’in Gücü!

Ghost of Tsushima Director’s Cut PlayStation’ın yeni jenerasyon gücünü kullanarak çeşitli yeni teknik detaylar getirmiş. Artık PlayStation 5 dendiği an akla gelen haptic feedback ve adaptive trigger özellikleri oyuna başarıyla uygulanmış. Mücadelenizde kılıçlar çarpışırken, sevdiğiniz bir hayvan avuçlarınızda mırıldanırken haptic titreşimi tüm detayları ile hissedebiliyorsunuz. Adaptive trigger da tahmin edebileceğiniz üzere yaylı silahlarda gerginlik yaratarak kendini hissettiriyor.

Grafik açısından olarak oyun size iki mod sunuyor: Çözünürlük ve Performans. Çözünürlük modunda oyun checkerboard destekli 4K (2160p) çözünürlük ve saniyede 60 kare hedefli bir oyun deneyimi sunuyor. Performans modunda 1800p çözünürlük ve daha kararlı 60 kare hedeflenmiş.  Oyunun PlayStation 4 pro sürümü ise en fazla 1800p çözünürlük ve 30 kare hıza ulaşabiliyordu.

Tam olarak performans güncellemesi denemese de orijinal oyundaki bir diğer sorun, Japonca sesin dudak animasyonları ile uyumsuzluğu da Director’s Cut sürümünde düzeltilmiş.

Kayıt Aktarımında Yeni Çağ

Şu ana kadar PlayStation 4’ten 5’e geçen oyunların en büyük sıkıntısı kayıt aktarımıydı. Standart PS4 kaydınız PlayStation 5’in farklı mekanikler ile çalışmasından ötürü oyunların yeni sürümlerinde çalışmıyor, bu nedenle orijinal oyunu açarak önce oyun içi bir komut ile kayıt dosyamızı ilgili sunucuya yüklüyor, ardından da yeni nesil oyunu açıp, yine oyun içi komutla kayıt dosyamızı indirmemiz gerekiyordu. Özellikle eski oyun arşivnizde değilse, tekrar indirmenizi gerektiren bu sistem çok zahmetliydi.

Ghost of Tsushima Director’s Cut ile yeni bir sisteme geçilmiş. Artık cloud’da bulunan kayıt dosyanızı PlayStation 5’inize bulundurmanız yeterli. Oyun bu kayıt dosyasını eski oyunu devreye sokma ihtiyacı hissetmeden tanıyor ve yeni oyuna uyarlıyor. 1 sene kadar zaman geçmiş olsa da… Çok şükür!

Batar Güneş Ufukta, Kılıcım Kınında

Ghost of Tsushima Director’s Cut uzak doğu kültürüne ilgi duyanların uzun zamandır aradığı ilaç. Mabetleri, köyleri, kaleleri, kendine has doğası ince ince ince işlenmiş, boğucu olmayan ve keşfettikçe oyuncuyu ödüllendiren güzel bir dünya kurgulanmış. Eski nesil samuray filmi tadında bir estetik, akıcı dövüş sistemi ile içinde bir 60 saat kaybolabileceğiniz güzel bir oyun ortaya çıkarmış Sucker Punch.

The post Ghost of Tsushima Director’s Cut inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Uzak, Çorak Diyarlarda

Wonder Boy: Asha in Monster World serinin diğer oyunlarına göre biraz farklı bir atmosfere sahip. Daha mediveal yapıda kabul edebileceğimiz ilk üç oyunun aksine Asha biraz daha Binbir Gece Masalları’ndan fırlama bir dünyaya sahip. Çölde yaşayan göçebe bir kabilenin üyesi Asha, ruhların rüzgar aracılığı ile kulağına fısıldadığı yardım çağrısı üzerine büyük bir yolculuğa çıkar. Macerasında ilk başta yalnız olsa da ilk olarak bir lamba cini, takibinde de sevimli uçan yaratık Pepelogoo ona yoldaşlık eder.

Platform ve kısmen RPG öğelerinin bir araya geldiği oyun iki ana kısma ayrılıyor. Yerleşkelerde genellikle insanlar ile etkileşime giriyor, ufak tefek gizli şeyler buluyor ve tüccarlardan kendimizi güçlendirecek ekipmanlar alıyoruz.  Oyunun büyük kısmını oluşturan zindanlarda ise canavarla ile kapışıyor, zaman zaman puzzle çözüyor ve bölüm sonu canavarlarına ulaşıp hikayemizi ilerletiyoruz.

Oyun tamamen üç boyutlu olarak baştan modellenmiş. Gerek karakter gerekse bölüm tasarımları birebir aslına sadık. Diğer bir deyişle oynanışta çok büyük bir fark yok. Asha’yı düz zemin üzerinde sağa veya sola doğru yönlendiriyor, zaman zaman geçitlerden yukarı ya da aşağı rotalara saparak katmanlı bölümler arasında geziniyoruz. Dönemin teknik limitlerinden dolayı kullanılan bu yapı oyunun platform niteliklerini tatlı bir şekilde korusa da  nadiren kafa karışıklığı da yaratabiliyor. Özellikle oyunun ana şehrine vardığınızda etrafı ilk keşfinizde arka sokaklara nasıl gireceğinizi biraz sorgulayacak, ancak alışınca rahatça  etrafta dolanır hale geleceksiniz.

Aksiyon 101

Asha macerasında karşısına çıkan düşmanlara karşı kılıcı ve kalkanı ile mücadele veriyor. Oyunda eğilme fonksiyonu yok. Aşağı yön tuşuna basarsanız Asha kalkan çekiyor. Kalkan için ayrıca atanmış bir tuşumuz daha bulunmakta. İki ayrı saldırı tipimiz var. Ayakta standart saldırı yapabiliyoruz, yukarı zıpladığımızda ise aşağı yön tuşu + saldırı ile kılıcımızı aşağı doğrultarak bizi düşmanların üzerinden zıplatan bir saldırı gerçekleştirebiliyoruz. Düşmanları alt ettikçe dolan bir barımız var, bu bar dolduğunda atanmış tuş + saldırı ile tek seferlik daha fazla hasar verebiliyoruz.

Oyun mekanikleri Pepelogoo’muzu aldığımız zaman biraz daha derinleşiyor. Islık çalarak çağırabildiğimiz sevimli dostumuzu çeşitli şekillerde kullanabiliyoruz. Pençelerinden tutunduğumuz sürece havada süzülerek daha uzun mesafeler katedebilir, ikinci bir zıplama gerçekleştirebiliriz. Alternatif olarak kendisini fırlatarak zindanlarda erişemediğimiz yerlerdeki tuşları çalıştırıyor, hatta bazı bulmacaları onun sayesinde çözüyoruz. Örneğin her tarafından lav püskürten bir zindanda bizi yanmaktan koruyor ve gayserlerden yüksek noktalara erişmemizi sağlıyor. Ya da bir salda rüzgar çıkartıp su üzerinde hareket etmemizi sağlıyor. Pepelogoo bu yapısıyla genel oynanış mekaniklerinin neredeyse yarısını oluşturmakta. Yazının daha önceki kısmında bahsettiğim cinimiz ise istediğimiz zaman bizi zindandan şehre geri götürebiliyor.

Kayıtlarımıza Sahip Çıkalım

Oyunun en büyük değişimi (ve gelişimi) şüphesiz kayıt sistemi. Orijinal oyunda belirli noktalarda karşımıza ak sakallı bir dede çıkar, kaydımızı orada yapardık. Yeni sürümde ise artık istediğiniz noktada oyunu kaydedebiliyorsunuz. Bunun için oyunu durdurup settings tarafına geçmeniz yeterli. Burada istediğiniz şekilde kayıt yapma / kayıt yükleme ile istediğiniz noktada kayıt yapıp geri dönebiliyorsunuz. Bu birkaç açıdan oyunu rahatlatıyor. Zindanları bitirdiğinizde geri dönme şansınız yok. Her şeyi toplayarak bitirmek isterseniz, özellikle belirli dönüşü olmayacak gibi duran noktalarda, aklınıza “Bir şey kaçırdım mı?” gibi bir şüphe düştüğünde yeni kayıt sistemi çok işe yarıyor. Oyunda çok sağlık kaybettiğiniz ancak şehre dönmeden ilerlemek istediğinizde de yine bu kayıt sistemi bir can simidi görevi görebiliyor.

Hazır toplanabilirlerden bahsetmişken… Oyunda iki önemli toplanabilir var. Bunlardan ilki canavarları kestikçe düşen, bazen de sandıklardan bulduğumuz altınlar. Zayıf yaratıklardan tane tane düşerken kuvvetlilerden kese kese düşen altınlar ile zindan içi cin dükkanından sağlık alabilir, şehirde ise yeni kalkan, kılıç ve sağlık değerini yükselten bileklikler alabilirsiniz. İkinci ve daha önemli olan toplanabilirimiz ise belirli bir sayıda topladığımızda maksimum sağlık değerimizi artıdan Life Drops. Her 10 tanesi bize bir kalp kazandıran life drops orijinal oyunda 150 tane idi. Yneiden yapımda ise bu rakam 200 olmuş.

Kumun Tınısı

Wonder Boy: Asha in Monster World görsellerin yanısıra ses konusunda yenilikler getiriyor. Oyundaki karakterler artık seslendirmeye sahip veçeşitli yeni ara sahneler ve diyaloglar eklenmiş. Müzik de elden geçirilerek enstrümental olarak baştan hazırlanmış durumda. İsterseniz orijinal parçaları dinlemeniz mümkün. Bunun için ana menüde gizli kodu girmeniz gerekiyor:  Yukarı, Aşağı, Yukarı, Aşağı, Sol, Sağ, Sol, Sağ. Yeniden yapımın nostalji açısından tek kıyağı da bu değil. Oyunu satın aldığınızda orijinal 16 bit sürümü de yanında hediye olarak geliyor.

Görseller ise chibi olarak bilinen sevimli, deforme tarzda üç boyutlu olarak modellenmiş. Açıkçası bu konuda halen favorim el çizimi görselleri ile 2017 yapımı Wonder Boy: The Dragons Trap. Ancak Asha’nın 3d görselleri de kendine has bir albeniye sahip.  Tüm sistemlerde kare başı 60 saniye performans hedeflenmiş. Oyunun çıktığı platformlar içinde donanımı en zayıf olan Nintendo Switch’teki sürümü bazı noktalarda biraz zorlansa da genel olarak başarılı bir performans sergiliyor.

Wonder Boy: Asha in Monster World platform / metroidvania öğelerini harmanlayan başarılı bir klasik. Yeniden yapımı da tüm nostaljik faktörleri bünyesinde barındıran tatlı bir yapım olmuş. Türün meraklıları için rahatlıkla önerebileceğimiz bir yapım.

The post Wonder Boy-Asha In Monster World inceleme appeared first on Başlat Tuşu.