Directive 8020 inceleme: The Dark Pictures uzaya açılıyor

2015 yapımı Until Dawn ile ilgileri üzerine çeken Supermassive Games, Hidden Agenda, The Inpatient gibi oyunlarla interaktif korku / gerilim tarafında ilerlemeye devam etti.  2019 yılında işi bir adım daha ileri götürerek firma karşımıza Dark Pictures Anthology ile çıktı. Bir dönemin meşhur korku dizisi Alacakaranlık Kuşağı’nı (Twilight Zone) andıran bu seri ünlü aktör Pip Torrens’in sunumuyla firmanın yeni korku oyunlarına ev sahipliği yaptı. Şu ana kadar Men of Medan, Little Hope, House of Ashes ve The Devil in Me olmak üzere birbirinden bağımsız senaryolara sahip dört bölüm yayınlandıktan sonra Dark Pictures Anthology’nin “birinci sezonu” tamamlandı ve Directive 8020 serinin yeni çehresini tanıtan ilk yapım olarak karşımıza çıkıyor. 

Directive 8020 ile artık Dark Pictures Anthology bir ön takı olmaktan çıkıyor ve Supermassive Games geliştirdikleri bölümün adını ilk kez öne çıkartıyor. Bununla da kalmayarak Alacakaranlık Kuşağı benzetmesi yaptığım sunum da kaldırılmış. Önceki bölümlerde curator adlı karakter (Pip Torrens) hikayeyi bize zaman zaman dış ses, zaman zaman da bizzat karşımıza çıkarak anlatıyordu. Açıkçası bu sunumu seviyordum; curator ve oyuncuya hitaben kurduğu gizemli cümleler genellikle ilgi çekiciydi. Yeni sezonla birlikte artık direkt hikayenin içinde başlıyoruz ve hikaye daha episodik bir şekilde oyuncuya aktarlıyor. Alan Wake tarzında bölüm sonlarına kısa bir es vermek için havalı parçalar bile konulmuş. Esinlenmeler bununla sınırlı değil; özellikle hikayenin kendisi ile ilgili de ilginç noktalar yakaladım. Önce hikayeden bahsedip ardından o konuya da geleceğim.

Bir cisim yaklaşıyor

Directive 8020’nin hikayesi 2075 yılında geçiyor. Dünya büyük bir krizle yüzleşmekte ve insanlık yok olmamak için radikal yöntemlerle bir alternatif aramaktadır. Bu noktada keşfedilen Tau Ceti f, insanlığın son umududur ve keşif için koloni gemisi Cassiopeia gönderilir. Yolculuk uzun olduğu için mürettebatın ikisi hariç tamamı dondurulmuştur ancak dört yıllık seyahatin sonuna yaklaşılmış, gezegenin yörüngesine girilmiştir. Dondurulmuş mürettebattan sorumlu uyku teknisyenleri Simms ve Carter, gemiye bir cismin çarpması sonucu oluşan sarsıntı ile oluşan arızayı düzeltmek için harekete geçerler. Çok geçmeden bunun uzaylı bir organizma olduğunu ve hasarın ise tahmin ettiklerinden daha kritik olduğunu fark ederler. 

Seriden başka bir oyunu daha önce oynadıysanız giriş karakterleri ile oynadığınız sekansın ana ekibin tanıtılmasından önceki ısınma turu olduğunu bilirsiniz. Nitekim Directive 8020’de de aynen böyle oluyor ve gizemli ve hafif gerilimli girişten sonra öykümüz bizi çarpma nedeniyle uzun uykularından desteksiz bir şekilde uyanmak zorunda kalan ana ekiple tanıştırıyor. Holywood oyuncularından Lashana Lynch’in canlandırdığı astronot ve yardımcı pilot Briana başta olmak üzere kaptan Nolan, kaptan yardımcısı Eisele, mühendis Cernan, bilim insanı Anders ve doktor Cooper’dan oluşan bu ekibe projenin kurucusu ve finansörü LaMarcus Williams da bizzat katılmıştır. 

Bir şeylerin ters gittiğini fark eden ekip hem geminin gitgide kötüye giden durumu, hem de içeride kendilerini avlamaya çalışan organizma ile yüzleşir. İşin daha da dehşet verici tarafı uzaylı mürettebattaki kişilerin görüntüleri hatta kişiliklerini birebir taklit edebilmektedir. Ölüm kalım mücadelesi bir yana, dost ve düşman da birbirine karışmıştır.

The Thing’e saygı kuşağı

Hikayeyi bölüm bölüm deneyim ederken aklıma sinema klasiklerden The Thing geldi. Supermassive Games’in bu filmden ilham aldığı çok açık. Tüm senaryo uzayda geçiyor olsa da gizem örtüsü, yabancı korkusu teması, düşmanın içeriye sızması ve adaptasyondaki kusursuzluğu ile kimin dost kimin düşman seçilememesi 82 yapımı filmin günümüzde bile saygı ile anılmasının zeminini oluşturan eşsiz unsursurlardı. Supermassive Games zaman zaman tarihi olayları da bizzat oyunlarındaki hikayeye dahil etmesiyle bilinen bir firma ve Thing’den esinlenilerek hazırlanmış bir korku oyunu benim için lezzetli bir sürpriz oldu. Carpenter ustanın filmini de bir paragraf içinde dahi olsa anmak ve saygılarımı iletmek istedim. 

Türk var mı Türk?

Oyunun bir sürprizi de karakter tarafında oldu. İsimlerin hepsi yabancı ve açıkçası etnik tarafta da karışık oldukları için (mesela Simms Hint kökenli bir İngiliz) kimin nereden olduğuna aşırı dikkat etmemiştim. Elbette üniformalarda ve zaman zaman geminin dışına çıktığımız dış sekanslarda giyilen uzay elbiselerinde sol kolda giyen kişinin ülkesinin bayrağı olur. İşte o an karakterlerden birinin Türk olduğunu fark ettim. Karakterlerden Josef Cernan meğer Türkmüş. İsmi neden yabancı çözemedim ama… haydi Josef, Yusuf desek… Cernan ne ola ki? Neyse, bir şekilde oyunda yer almış olmak güzel ve mürettebat içinde de felsefi görüşleri, sakin ve optimist yapısıyla Cernan iyi de işlenmiş, ayakları yere basan bir arkadaş.

Merak edip karakter modeli ve sesi ilgili detaylara ulaştığımda modelin Brezilyalı-İtalyalı aktör Luis Augusto’dan tasarlandığını, seslendirmesini ise İngiliz asıllı Philip Arditti tarafından yapıldığını öğrendim. Etnik tarafta keşke bizi daha belli edecek seçim yapılsaymış. Koldaki bayrak armasını fark etmesem oyunda bir Türk olduğunu fark etmeyebilirdim bile. 

Bu model / ses olayına girmişken araştırmaları biraz daha genişlettim ve ilginç bir detay daha fark ettim. Supermassive Games oyunlarında, özellikle eski yapımlarda çok sayıda ünlü aktör olurdu ve bu aktörler mocap çekimlerinden seslendirmeye kadar emek verirlerdi. Mesela Until Dawn’da Rami Malek seslendirmeden mocap’e Joshua karakterine %100 hayat vermişti.

Directive 8020’de ise çoğu karakter modeli maalesef eski oyunlardan kullanılmış. Kötü bir şey olarak niteleyemem ama özellikle bazılarını eski Dark Pictures oyunlarından hatırladım, karakterlerden birinin kızını ise o kadar eski bir modelden koymuşlar ve animasyonu o kadar kötüydü ki, 30 saniyelik bir sekans bile olsa bir anlık oyunun büyüsünü bozdu diyebilirim. Yine de genel olarak ses ve görsel olarak oyun diğer Supermassive Games oyunlarından geri kalmayacak düzeyde sinema filmi tadında bir görüntü kalitesine sahip. 

Seçimler, sonuçlar

Directive 8020 oynanış tarafında diğer Dark Pictures oyunlarından çok ayrışmıyor. Bölümler içinde A noktasından B noktasına yürüme, çevreyi araştırma ve bir tehdit ile yüzleştiğinizde eğilerek sessizce ilerleme haricinde oynadığımız karaktere yaptırabileceğimiz bir eylem yok. Oldukça gerilimli olan gizlilik sekanslarında çevreyi üç boyutlu tarayan radarımız, duvar arkasında kalan düşmanın yerini saptamamızı sağlayarak işleri bir nebze rahatlatıyor. Belirli noktalarda aşmamız gereken kapılar için güç kaynakları bulmamız veya duvarları tarayarak enerji akışlarını değiştirmemiz gerekiyor. Eğer yakalanır ya da başımıza bir iş gelirse yönettiğimiz karakter ölüyor ve öyküdeki yeri boşalıyor. Bu da tabii ki olayların gidişatında etkili oluyor.

Keşif ve gizlilik kısımları haricinde yapmak zorunda kaldığımız önemli seçimler var. Bunlara turning point deniyor ve istediğimiz zaman bu noktalara geri sarıp diğer seçimleri de deneyebiliyoruz. Tavsiyem ilk oynayışınızda çok fazla bu detaya takılmadan içinizden gelen seçimlerle hikayeyi bir tur bitirmeniz. İlerledikçe, “Şöyle yapsaydım nasıl olurdu?” diye sorgulayacağınız anlar yaşayacaksınız. İşin eğlencesinin büyük bir kısmı da burada. Farklı rotalar, herkesin öldüğü ya da hayatta kaldığı senaryolar… Directive 8020 ağır pişen ama merak unsurunu da çoğu zaman canlı tutan bir hikayeye sahip. Eğer bu tarz interaktif oyunları seviyorsanız, en az iki tur oynama garantili olan senaryosuyla 15-16 saat kadar bir oynanış ömrüne sahip.

Teknik mevzular ve eleştiriler

Dark Pictures serisi önceki oyunlarında Unreal Engine 4 oyun motorunu kullanıyordu. Directive 8020 ile bu kez Unreal Engine 5’e geçiş yapılmış. Genel olarak hikaye anlatımı odaklı, üst düzey sinematik görsellere sahip bir seri olduğu için yeni oyun motorunun etkileri hemen hissedilmiyor ama geçmiş oyunlarla kıyasladığımda bazı sahnelerde görsellerin detay kalitesi ve gerçeklik hissinin cilalanmış olduğunu fark edebiliyoruz.

PlayStation 5 Pro platformunda incelemesini yaptığımız oyunun kalite, performans ve vrr destekli TV’ler için 40fps’lik bir denge modu bulunmakta. Kalite modu saniye başı 30 kare (fps) performans modu 60fps, ve sadece 120hz VRR destekli ekranlarda seçilebilen denge modu ise 40fps değerinde çalışıyor.

Üç modu da denedim ve özellikle denge modundan çok memnun kaldım, ama erken erişim sürecinde oyunda bu modda bazı ışıklarda çok dikkatli bakarsanız farkedeceğiniz çok ufak ışık kararsızlıkları fark ettim. Maalesef detaylarda bazen takıntılı olabiliyorum, haliyle oyunun büyük kısmını kalite modunda tamamladım. Oyun zaten sinema filmi ayarında bir tempoya sahip olduğu için aksiyon oyunlarına kıyasla fps çok büyük bir fark yaratmıyor ve en iyi siyah değerlerini ve çözünürlüğü bu modda deneyim etmek benim için kare sayısından daha önemliydi.

DualSense’den de çok yararlanılmamış, telsiz konuşmalarında gamepad’den ses gelmesi dışında dikkat çekici bir kullanım gözlemlemedim. Ses tasarımı ve genel olarak müzik her zamanki gibi atmosferi iyi tamamlıyor. 

Eleştiriler ile yazımızı sonlandıralım. Supermassive Games artık interaktif korku oyunlarında imza gibi bir tarz yakaladı ancak oynanış tarafında nedense yeniliklerden kaçınıyor. Bu da maalesef oyunu kaçınılmaz olarak tekdüze yapıyor. Beklentilerim öyle çok büyük şeyler de değil. Yaratığın ensesine atlayıp boğuşmamıza gerek yok mesela. Ama bütün oyun da A noktasından B noktasına geçmek için etrafta gezinen yaratıktan saklanıp bir enerji kaynağı bulup kilitli kapıyı açmaktan da ibaret olmamalı. Senaryoyu baştan sona bir tur bitirmek için geçirdiğimiz 8 saat sadece saklan – kaynak bul – kaç kurgusunun tekrarlarına dayalı olmamalı. İlginç sayılabilecek bir senaryoyu baştan oynarken ya da alternatif seçimlere göz atarken bu kısımlarda içimizden bir of çektiğimiz an bütün büyü bozuluyor. 

Şu aktör konusu da biraz kafamı kurcalıyor. Bütçe büyük aktöre gidince kalandan tasarruf mu yapmak gerekiyor? Directive 8020’yi oynarken Lashana Lynch’in yanındaki yeniden kullanılmış karakter modellerine sahip tiplerin vitrin mankeni olarak eklenmiş gibi durması yerine daha uygun bütçeli ama bilinirliği olan bir oyuncu kadrosuyla bir sinerji yakalamak daha etkili olmaz mıydı? Şahsen benim için Hollywood aktörü kullanılmasıyla oyunculuğu iyi bir dizi aktörü arasında fark yok, hatta dizi aktörü (yapılan seçime bağlı olarak) muhtemelen daha iyi bir performans bile sergileyecektir. 

Neyse efendim, eğrisiyle doğrusuyla yeni bir interaktif korku oyunumuz var. Bilimkurgu temalı olması, The Thing benzeri gizemli ve kime güveneceğiniz konusunda rahatsızlık verici hoş bir temaya sahip olmasıyla hiç fena bir oyun olmamış. Rahatlıkla serideki favorilerimden biri olmayı başardığını söyleyebilirim. Öte yandan aşırı tekrara düşen oynanışı nedeniyle interaktif hikaye haricinde de bir şeyler bekleyen oyuncular için biraz hayal kırıklığı olabilir. 

The post Directive 8020 inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Until Dawn ve The Quarry gibi yapımların arkasındaki stüdyo Supermassive’in 2019’da başlattığı ve dört oyundan oluşan Dark Pictures Anthology için yeni oyun duyuruldu. Stüdyonun imzası olan interaktif hayatta kalma korku oyunu türünü bilim-kurgu ile harmanlayan Directive 8020, dallanıp budaklanan hikaye anlatımı boyunca zorlu seçimler vaat ediyor.

Hollywood oyuncusu Lashana Lynch’in “Young” adlı astronotu canlandırdığı oyun, seriye birtakım yenilikler de getiriyor: Unreal Engine 5 ile geliştirilen Directive 8020 devamlı ve gerçek zamanlı düşman tehdidi, yepyeni gizlilik mekanikleri ve gelişmiş etkileşimli sinematikler barındırıyor.

Directive 2080, 2025’te PlayStation 5, Xbox Series X|S ve PC için çıkacak.

The post Supermassive’in yeni Dark Pictures oyunu Directive 8020 duyuruldu appeared first on Başlat Tuşu.