1973’te David Ahl tarafından yayınlanan 101 BASIC Computer Games, klavye ile yazarak oynanan BASIC programlama dilindeki oyunların bir araya getirilmesinden oluşuyordu. 1975’te Rusty Rutherford’un geliştirdiği pedit5 olarak da bilinen The Dungeons, Illinois Üniversitesi’nin PLATO bilgisayar sistemi için yapılmış bir dizi Dungeons & Dragons hayran oyunu serisinin ilk örneğiydi. (Andrew Johnston, 2024) 

Bağımsız (indie) oyun nedir?

Tıpkı müzik ve film sektöründe olduğu gibi bağımsız oyun ifadesi bir kişi veya birkaç kişiden oluşan bir ekip tarafından, çoğu zaman büyük yayıncı firmaların teknik ve maddi desteği olmadan yaratıcı fikirlerin hayata geçirildiği projeler için kullanılmaktadır. Yani projenin bütçesi ve büyüklüğü gibi faktörler belirleyicidir.

Birbirleriyle bağlantılı olan bu faktörler kabaca şöyle açıklanabilir:

Bağımsızlık: Kavramın kendisinden de anlaşılacağı üzere, bu oyunların en temel niteliği finansal ve yaratıcı fikir olarak bağımsız olmasıdır. Bu oyunların arkasındaki kişi veya ekip, fikirlerini oyuna dönüştürürken oluşan maliyetleri genellikle ya kendileri karşılar ya da topluluk desteği ile bütçe toplarlar. Bütçe desteği için bir yayıncı firma ile anlaşılması gibi durumlarda ise söz konusu firmanın proje üzerinde fikri etkisi olmamasına ya da çok sınırlı olmasına dikkat edilir.

Bütçe: Bağımsız oyunlar sahip oldukları geliştirme ve pazarlama bütçesiyle diğerlerinden ayırt edilebilir. Indie oyun geliştiricileri projeleri için gerekli bütçeyi kendi ceplerinden karşılar ya da oyuncu topluluğundan bağışlar toplayarak destek alabilirler. Öte yandan, istisnai durumlarda bazı öne çıkan bağımsız oyun projeleri yayıncı firmaların radarına girebilir. Bu sayede geliştirme ve pazarlama süreçleri açısından maddi destek sağlanabilir.

Yaratıcılık: Bağımsız oyunlar çoğu zaman tutku projeleridir. Fikirler oyuna dönüştürülürken öncelik sektördeki trendleri yakalamaktan ziyade ayırt edici ve öne çıkan bir ürün ortaya koymaktır. Bağımsız oyunlar gerçekçilik kaygısından uzak, özgün sanat tasarımı olan cezbedici görseller sunarken, oynanış ve hikaye yönünde sivrilmeye çalışırlar.

Bağımsız yapımların önünü açan gelişmeler

Ticari başarılara imza atan bağımsız oyun sayısının zamanla artış göstermesi, bu türdeki oyunların dijital mağazalarda kategorize edilmesini sağladı. Bugün Steam, PlayStation Store, Xbox Store ve Epic Games Store gibi birçok platformda bağımsız yapım oyunlar için ayrı bir kategori mevcut. Bunun gerçekleşmesinde önemli sayılabilecek birkaç dönüm noktası bulunuyor.

• Mark Overmars, 1999 yılında GameMaker oyun geliştirme motorunu piyasaya sürdü. İlerleyen yıllarda bu motorla geliştirilen Undertale ve Hyper Light Drifter gibi bağımsız oyunlar iyi satış başarısı yakaladı.

• 2005 yılına gelindiğinde, Unity şirketi tarafından Unity oyun motoru kullanılma sunuldu. Yıllar içerisinde bağımsız geliştiricilerinin en çok tercih ettiği oyun motorlarından biri haline geldi. Bugün milyonlarca satmış Hollow Knight, Cuphead ve Subnautica gibi birçok bağımsız oyunun geliştirilmesini sağladı.

•2012-2017: Valve, Steam’de Greenlight programını başlattı. Program, önce kullanıcı değerlendirmesinden geçen yeni oyun geliştiricilerine ait projelerin Steam’de satışa sunulmasını kolaylaştırmayı amaçlıyordu. 2017’de Steam Direct olarak değiştirilen sistem, diğer kullanıcıların onayı yerine önden peşin ücret ile bugün isteyen herkesin Steam’de oyun yayınlayabilmesini sağlıyor. Bu, platformdaki bağımsız oyun sayısında devasa bir artışa yol açtı. 

Bu teknik gelişmeler dışında daha fazla indie oyun geliştirilmesinin önünü açan iki kritik bağımsız oyuna değinmek gerekiyor.

2008’de çıkan Braid adlı yapım birkaç açıdan kırılma noktası sayılabilir. Öncelikle Jonathan Blow’un tek başına geliştirdiği oyun, hırslı geliştiriciler için ilham kaynağı oldu ve bir ekibe ihtiyaç duymadan da fikirlerin oyuna dönüşebildiğini kanıtladı. Braid’i özel kılan bir diğer nokta zamanı geri alma mekaniği ve görsel estetiği ile sıyrılması oldu. Xbox Live Arcade üzerinden yayınlanan oyun, herhangi bir dağıtımcıya gerek olmadan iyi bir satış elde etti. Kısacası daha çok kişinin bağımsız oyun geliştirme macerasına atılmasına örnek oldu.

Phil Fish ve Renaud Bédard’ın birlikte geliştirdiği 2012 çıkışlı Fez de bağımsız oyunların geçmişindeki yapı taşlardan biridir. Oynanış esnasında 2D ve 3D bakış açısı arasında geçiş imkanı sağlayan bulmaca türündeki bu yapım için daha sonrasında bir de belgesel yayınlandı. Indie Game: The Movie’de Fish, beş yıl süren Fez’in uzun ve yorucu geliştirme sürecinin detaylarına inerken bağımsız oyun geliştiricilerinin karşılaşabilecekleri zorlukları anlatarak bu alana yönelenlere ders niteliğinde bilgiler verdi.

Artan oyun geliştirme maliyetleri: Dünün ve bugünün bağımsız yapımları

Arz açısından giderek büyüyen video oyun pazarı AAA’dan AA’e ve bağımsız oyunlara kadar tüm geliştiriciler için yüksek bir rekabet ortamı barındırıyor. Veriler, parasal anlamda video oyun sektörünün giderek büyüdüğünü ortaya koyuyor ancak yine aynı veriler sektördeki talebin (mobili hariç tutarsak) büyük ölçüde yerinde saydığını da gösteriyor. Böylesi bir ortamda, tüketici grup olan oyuncuların zamanına talip olan oyun üreticileri, özellikle de bütçe açısından daha dar bir hareket alanına sahip olan bağımsız oyun geliştiricileri, son yıllarda popülasyon bağlamında büyüklüğü aynı olan pastadan pay almanın zorlu uğraşı içerisindeler.

Aşağıdaki grafikte, 2020 sonrasında yatay hale gelmeye başlayan küresel çaptaki konsol ve PC oyuncularının 1995’ten bu yana tahmini sayısı yer alıyor.

Bugün, arkasında pek çok yatırımcısı bulunan halka açık büyük video oyun yayıncısı firmalar bir sonraki projelerini seçerken her zamankinden daha titiz davranıyor. Zira maliyetleri 100 milyonun çok çok üzerine çıkan AAA kalitedeki yapımlar beklentileri karşılayamadığı takdirde sonuç geliştirici stüdyonun kapatılmasına kadar varabiliyor.

Daha anlaşılır olması adına giderek artan video oyun geliştirme maliyetlerine istatistiklerle daha yakından bakalım. Çeşitli kaynaklardan derlenen ve enflasyondan arındırılmış aşağıdaki grafik, 1990’ların başlarından günümüze kadar AAA yapımlar (mavi çizgi) ile sıradan (sarı çizgi) ve kapsamlı (yeşil çizgi, daha kalabalık geliştirme ekibi olan büyük çaplı projeler) olmak üzere iki farklı şekilde bağımsız yapım oyunların, pazarlama hariç geliştirme maliyetlerini gösteriyor.

1990’larda üst düzey bir oyun geliştirmek 1 milyon dolara mal olurken, bugün kapsamlı bir indie oyunun geliştirme bütçesi bu seviyeye ulaşmış durumda. Bir bakıma, dünün AAA oyunları bugünün bağımsız yapımları oldu denebilir. AAA’ların yapım bütçesi aşağı yukarı 100 milyon dolar civarında ve buna pazarlama dahil edildiğinde toplam maliyet iki katına kadar çıkabiliyor. Spider-Man 2, Grand Theft Auto 6 ve Call of Duty serisi gibi uç örnekler ise tahmini 200 ila 700 milyon dolar arasında değişen pazarlama harici geliştirme bütçelerine sahip.

Enflasyondan arındırılmış verilere göre, 1999’da piyasaya sürülen Silent Hill’in toplam maliyet 9 milyon dolardı. Sırasıyla 2001 ve 2002’de PS2 için çıkan Grand Theft Auto 3 ve Vice City, Rockstar Games’e 9’ar milyon dolara mal olmuştu. 1991’de SNES’e çıkan The Legend of Zelda: A Link to the Past için Nintendo 3 milyon dolar harcamıştı.

Kıyaslamayı güçlendirmek adına daha yakın bir örnek; geçen yıl çıkan, hem kritiklerden hem de oyuncu topluluğundan büyük övgüler alan, prestijli ödüllerin tamamında yılın oyunu olan, son zamanların en çarpıcı projesi Clair Obscur: Expedition 33. Yeşil çizgi ile gösterilen kategoriye giren bu oyun, bağımsız yapımlar için görece daha kalabalık sayılabilecek 34 kişilik bir ana ekip, Sandfall Interactive, tarafından yine bağımsız yapımlar için alışılmışın biraz üstünde bir bütçeyle 10 milyon dolara geliştirildi. Savaş animasyonları uzak doğudaki 8 kişilik bir takımın desteğiyle halledildi. Soundtrackleri ise çekirdek ekip kadar kalabalık olan bir müzisyen grubu hazırladı. (Rock, Paper, Shotgun)

Clair Obscur aynı zamanda yazının başında belirtildiği gibi geliştirme esnasında yayıncı bir firmanın radarına girmeyi başarmış bir proje. Kepler Interactive, dağıtımcılığını üstlendiği projeye maddi destek sağlayarak Charlie Cox ve Andy Serkis gibi önemli sanatçıların karakter seslendirmelerini yapmasına olanak tanıdı, geliştirici ekibin kreatif vizyonunu etkilemedi. (GamesIndustry.biz)

Expedition 33 bir tutku projesi olarak arkasında dev bir yayıncı olmadan geliştiricilerin kendi oluşturdukları bütçeyle başladı. İlgi çekici hikayesi ve iyi düşünülmüş oynanış mekanikleri ile sivrilmeyi başardı. Kısacası, bir bağımsız yapımda olması gereken “bağımsızlık, bütçe ve yaratıcılık” tanımlarının tamamına uyuyor. Öte yandan, eğer bundan 20-25 yıl önce aynı arka plan hikayesi ile çıkmış olsaydı, bütçesine bakarak Clair Obscur için indie oyun diyebilir miydik?

Madalyonun diğer yüzü: Indie kılığına bürünenler

The Game Awards 2023’te bağımsız oyunlar kategorisinde en iyi oyun adaylığı alan Dave the Diver, internette bağımsız oyun tanımlaması hakkında tartışma konusu olmuştu. Oldukça küçük bir ekipten oluşan Mintrocket’in geliştirdiği oyun piksel sanat tasarımına sahip olması, erken erişim olarak başlayıp daha sonra tam sürüme geçmesi gibi indie yapım tanımlamasına uyabilecek nitelikler barındırıyordu. Fakat, Mintrocket’in Nexon gibi dev bir yayıncı firmanın bünyesinde olduğu anlaşılınca forumlarda ve sosyal medyada tartışmanın fitili alevlendi. En nihayetinde oyunun yönetmeni Jaeho Hwang “oyunu hiçbir zaman indie olarak düşünmedim” şeklinde açıklama yaptı.

Dave the Diver örneği, geliştiricinin kendi oyununu bağımsız yapım olarak pazarlamamasına rağmen indie oyun karakteristiklerini taşıması (oyunun özgünlüğü, sanat tarzı, geliştirici ekibin küçüklüğü ve ilk oyunları olması gibi) nedeniyle aslında istemeden de olsa “indie kılığına bürünmüş” olabileceğini gösteriyor.

Peki, bağımsız oyunlar için en ayırt edici faktör ne? Bu soru esasen bizi yazının başına geri götürüyor. Bağımsız oyun tanımlaması yaparken söz konusu projenin çapı, toplam geliştirici sayısı, kreatif özgürlüğü ve bütçesi gibi faktörlerin birbirleriyle bağlantısı ortaya çıkıyor.

Şöyle ki, bir A projesi düşünelim. 5 kişilik bir ekip tarafından kendi kreatif vizyonları ile basit bir piksel art tasarıma sahip oyun geliştiriyorlar. Projenin bütçesi ise tamamen bir dağıtımcı firma anlaşmasından elde ediliyor. Bu oyun indie midir, değil midir?

Bir de B projesi senaryosu düşünelim. Milyarder birisi oyun geliştirmeyi öğrendi ve bir proje üzerinde tek başına çalışıyor. Elinin altında devasa bir mali kaynak var. Peki bu oyun indie midir, değil midir?

Son olarak C projesi örneğine bakalım. Geliştirici ekibin 30 kişiden oluştuğu bu proje yine basit ama etkili görseller, ilgi çekici hikaye ve oynanış döngüsü ile yayıncı firmaların radarına giriyor fakat bütçeden ziyade QA ve PR gibi geliştirme ve pazarlama süreçlerinde teknik destek alıyorlar. Bu oyun indie kategorisine girer mi?

Bunun gibi örnekleri çoğaltabiliriz.

Bağımsız oyunları tanımlamanın alternatif yolu

Indie oyun projelerini tanımlarken denkleme başka faktör eklemeye çalışalım; satış fiyatı.

Bugün AAA oyunlar için 70-80 dolar olan oyun satış fiyatları bağımsız yapımlarda dijital mağazalarda 30 dolara kadar çıkabiliyor. Bu ikisi arasında 40, 50 ve 60 dolarlık AA oyunlar görebiliyoruz.

Bir oyunu indie olarak tanımlamak için 30 dolar altında satılması yeterli midir? Ya da bağımsız bir yapım 40 veya 50 dolara satılırsa bu onu indie oyun olmaktan çıkarır mı? Tabii ki de hayır.

Clair Obscur: Expedition 33, 50 dolar fiyat etiketi taşıyor. Bağımsız yapımlar için tercih edilen fiyatın epey üstünde, neredeyse AAA bir oyun fiyatında. Öte yandan, oyunun kapsamı ve sunduğu deneyim düşünülünce aslında oldukça makul bir fiyat.

Dave the Diver’a dönersek, 13 dolarlık satış fiyatıyla tam da bağımsız oyun kategorisine uygun duruyor. Ne var ki, yazıda irdelediğimiz üzere bu bir indie oyun değil.

Kısaca, geliştiricilerin oyunlarına biçtikleri satış fiyatı değeri, bağımsız oyun tanımlaması yaparken kullanılabilecek güvenilir bir kriter değil.

Uzun lafın kısası

Günün sonunda, bağımsız oyunlar için birçok faktör belirleyici rol oynuyor. Tanımlama yaparken en ayırt edici olan projenin bütçesi, bu bütçesinin elde edilme şekli ve bunlara bağlı olarak kreatif vizyonun etkilenip etkilenmemesi diyebiliriz. Geliştirici ekibin büyüklüğü ise üç haneli sayılara çıkılmadığı sürece daha tolere edilebilir durumda. Bununla birlikte, Clair Obscur ve Dave the Diver gibi örnekleri görmeye de devam edeceğiz.

Kaynaklar:

• The Remarkable Journey of Indie Games: A Timeline
• The cost of games
• Some current game economics
• No, Clair Obscur: Expedition 33 wasn’t “made” by 30 people
• Why is Dave the Diver not “Indie”?
• Dave the Diver Creator Rejects Indie Label, Denies Role in TGA Nomination
• List of most expensive video games
• How One Man Changed the Video Game Industry Forever
• Fez: A Masterpiece of Moderation

The post Bağımsız (indie) oyun: Nedir, ne değildir? appeared first on Başlat Tuşu.

Büyük Britanya ve beş krallık

Her şeyden önce, oyun bizleri Büyük Britanya’ya götürüyor. Toplamda beş farklı krallık var: Mercia, Northumbria, Anglia, Kent ve Wessex. Oyunun hemen başında Mercia kralı suikaste uğrar ve krallık dağılır. Şövalyelerin Kumandanı Uther’de bu görevinden düşmüş olur. Eşi kaçırılan Uther’in vatanı da kalmamıştır. Uther eski bir kumandan olarak yol boyunca yeni arkadaşlar edinecek, topladığı ekibi idare etmeye çalışacak ve nihai amacı olarak da efsanevi Excalibur kılıcını elde ederek Wessex’in başındaki adamı bozguna uğratacak ve intikamını alacaktır.

Sword Legacy: Omen bir açık dünya RYO değil, hikaye lineer olarak bölümler şeklinde ilerliyor. Her bir bölüme girerken savaşacağımız karakterleri seçiyor, yeteneklerini ayarlıyor ve envanterimizdeki eşyalardan karakterlerimizi güçlendirebiliyoruz. O bölüme ait görevler de hemen ekranın solunda bizlere sunuluyor. Savaş sistemi sıra tabanlı ve strateji gerektiriyor. Savaş sekansları bittikten sonra ise bulunduğumuz bölgeyi keşfetmek amacıyla serbestçe dolaşabiliyoruz. Her savaştan sonra ise kamp yaparak karakterlerimizin iyileşmesini sağlayabiliyoruz ancak kamp esnasında da davetsiz misafirlerin saldırısına uğramak mümkün.

Keşfedin, gelişin, taktik yapın

Keşfetme kısımlarında bulunduğumuz bölümde özgürce dolaşırken etkileşime girebileceğimiz şeyler var. Genellikle de yeni eşyalar edinmek için belli başlı kasaları açabiliyoruz ve hikaye parçalarının yazılı olduğu kağıtları topluyoruz. Böylece oyunun hikayesi oyunculara aktarılmış oluyor. Savaş sekanslarında ise keşfettiğiniz bölge birden sıra tabanlı hale dönüşüyor. Karşıda da çoğu zaman sizden sayıca fazla olan düşmanlar var. Hareket sayınız ise karakterlerin üstünde yazılı. Bunu düşmanlara yaklaşmak, onlardan kaçınmak veya yeteneğinizi kullanarak onlara saldırmak için harcayabiliyoruz. Her bir yeteneğin de belli bir puanı ve tekrar kullanabilmek için tur sayısı bazında bekleme süresi var. Bu nedenle dikkatlice ve strateji geliştirerek mücadele etmek gerekiyor ancak başarısız olsanız bile görevi baştan açabiliyorsunuz. Her bir mücadeleden sonra da kazandığımız gelişim puanları ile de karakterlerimizin yeteneklerine yenilerini katabiliyoruz. Kullanabildiğimiz birden fazla karakter olduğun için de bunu dikkatlice harcamak zorundayız. Öte yandan, keşfetme esnasında karşılaştığımız bazı kişilerle konuşabiliyoruz ki oyun bunu kendisi otomatik olarak yapıyor. Ancak zaman zaman serbest dolaştığımız keşfetme bölümlerinde karakter kontrollerinde takılmalar olabiliyor. Genel hatlarıyla dövüş sisteminin herkese göre olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim, özellikle old school RYO’lar ile aranız yoksa bu daha da zorlayıcı oluyor.

Oyunun görsellerine değinecek olursak, mekan tasarımlarının ve çizimlerin oldukça hoş olduğunu söylemeyelim. Ancak ses konusunda bir o kadar da başarısız bir oyun karşımızda. Hikaye kısmının anlatıldığı ara sinematikler dışında kendi kontrolümüzde oynadığımız keşfetme ve savaş sekanslarında ses tasarımları oldukça zayıf, yetersiz ve rahatsız edici. Teknik açından oyunun bir diğer kusuru da ince grafik ayarlarının olmaması. Gölge, doku, ışık vs. gibi ayarlar yok. Bu da düşük donanımlı bilgisayarlarda zaman zaman performans sorunlarına yol açıyor.

Genel bir değerlendirme sonucu, indie bir yapım olarak Sword Legacy: Omen sahip olduğu tarihi temayla, görselleriyle ön plana çıkıyor. Diğer taraftan ise özellikle dövüş sistemiyle herkese hitap etmiyor. Taktiksel ve sıra tabanlı RYO sevenler gönül rahatlığıyla şans verebilir. Old-School RPG’lerle arası olmayanlar uzak durmalı.

The post Sword Legacy: Omen inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Klişe bir hikaye

Mothergunship rogue-like ve bullet-hell (üzerinize mermilerin, roketlerin ve dahasının yağdığı oyun türü) tarzlarında bir FPS (birinci şahıs nişancı) oyunu. Özellikle crafting sistemiyle ön plana çıkan oyunun hikayesi ise uzaylıların dünyayı işgal etmesinin ardından Mavi Gezegen’i kurtarmak, yani tam bir klişe. Bir robot olduğumuz oyunda nihai amacımız, robot uzaylıların dünyayı işgal etmesinin ardından hayatta kalanların son kalesinden yola çıkarak düşman uzay gemilerini bir bir ele geçirip yok etmek. En sonunda uzaylıların ana gemisi Mothergunship’e ulaşarak bunu da ortadan kaldırmak. Bu yolculuk esnasında da irili ufaklı robot uzaylılarla savaşacağız, bölüm sonlarında da dev boss’larla mücadele edeceğiz. Oyunun rogue-like tarzında olmasından dolayı da bölümün herhangi bir aşamasında ölürsek de her şeyimizi kaybedip ana üsse geri dönüyoruz.

En özgür ve en yaratıcı crafting sistemi

Bağımsız yapım Mothergunship alıştırma kısmından sonra bizleri ana üssümüzle tanıştırıyor. Burada ana ve yan görevlerden birini seçip oyunu başlatabiliriz. Ayrıca bir robot olarak özelliklerimizi geliştirebilir ya da ekipmanlarımızla gerçekten de çok farklı silahlar inşa ederek bunları deneyebiliriz. Oyun ciddi anlamda çok serbest bir crafting sistemi sunuyor. Üç parçadan silah oluşturabiliyoruz. Gövde ve gövdenin üzerine silah mekanizması ile bu silahı güçlendirecek eklentiler. Gövdelerdeki girişler bir adet olabileceği gibi çeşitlerine göre iki, üç veya beş adet de olabiliyor. Bu girişlere yani soketlere ise silahın ateş mekanizmasını ya da güçlendirici eklentileri yerleştirebilir veya ekstra soketler elde etmek için yeni gövdeler de ekleyebiliriz. Tamamen bize kalmış. Hem sağ hem de sol elimiz için iki farklı silah yapabiliyoruz. Sağ elimizdeki silahla bir yandan bomba atıp aynı anda lazer fırlatabilir, sol elimizdeki silaha ise testere takıp düşmanları doğrayabilir ve aynı zamanda pompalı tüfek yerleştirebiliriz.

Aynı anda sadece bir ana görev mevcut olurken, yan görevler birden fazla sayıya ulaşabiliyor. Bölüm tasarımları ise rastgele bir şekilde oluşturuluyor. Tek seferde sadece bir görev seçebiliyoruz. Daha sonra yanımıza 3-5 adet silah parçası alarak göreve başlıyor. Bölümlerin ilk başlarında crafting masası ile parçaları birleştirip silahımızı bir bütün haline getirebiliyoruz. Bölüm içinde ilerledikçe robot uzaylıları öldürüp para düşürebiliyoruz ve karşımıza çıkan çok sayıdaki markette bunları harcayarak silahımızı geliştirebiliyor, daha da önemlisi baştan aşağıya değiştirebiliyoruz. Zira, oyun bizlere mevcut silahı tamamen bozup yeninden ve farklı bir şekilde inşa etme olanağı sunuyor ve karşılığında da hiçbir şekilde cezalandırmıyor. Oyunun yan görevleri ise silah parçaları toplamak için oldukça iyi bir fırsat niteliğinde.

Rogue-like Doom?

Oynanış açısından Mothergunship, Doom’a oldukça yakın. Doom kadar hızlı olmasa da yeterince akıcı denebilir. Zaten Mothergunship’i “Doom’un rogue-like ile buluşması” şeklinde tanımlarsak yanlış olmaz. Müzikleri açısından da Doom ile benzerlik gösteriyor ama onun kadar başarılı değil. Oynanış süresi ise 4 saat civarında ve bir bağımsız yapım oyun için makul sayılabilir. Fakat düşman çeşitliği açısından Mothergunship sınıfta kalıyor. Bu da bir süre sonra oyunun çok fazla tekrara düştüğü hissine kapılmanıza neden oluyor. Crafting sistemi ile bunu büyük ölçüde kıran oyun, rastgele oluşturulan bölüm tasarımlarının da yeterince birbirinden ayrışmaması nedeniyle yine bu tuzağa düşüyor. Öte yandan, Mothergunship’ın silah, bölüm ve düşman tasarımlarının Tower of Guns ile neredeyse birebir aynı olmasını da bu oyunun isim olarak farklı olsa da bir devam oyunu olduğunu gösteriyor.

PC’de çıkışıyla beraber co-op modu barındıran Mothergunship’in konsol versiyonları için ise Ağustos sonunda bu özellik eklenecek. PS4 fiyatı 74 TL olan oyun, Unreal Engine 4 motoruyla geliştirilmiş.

Özetlersek…

Humble Bundle tarafından fonlanarak hayat bulan Mothergunship, bir bağımsız yapım olmanın verdiği bütçe zorluğuna rağmen özellikle crafting sistemiyle pek çok AAA oyuna taş çıkarıyor ancak diğer yönleriyle –en başta hikayesinin temeliyle- can sıkıyor. Rogue-like seviyorum diyorsanız ve birinci şahıs nişancı oyunlarıyla aranız iyiyse şans verilebilir. Crafting manyağıyım diyorsanız burada beklemeniz bile hata, hemen atlayın ve oynayın. Bunların dışında kalıyorsanız indirim bekleyip deneyebilirsiniz.

The post Mothergunship inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Crest için temelinde strateji oyunu olan ancak sizin bir Tanrı olarak toplumu yönettiğiniz bir “Tanrıcılık Oynama” simülasyonu denebilir. İsveç merkezli bağımsız oyun stüdyosu Eat Create Sleep’in geliştirip yayınladığı oyun, dört yıllık geliştirme sürecinin ardından 8 Mart itibarıyla tam sürüme geçiş yaptı.

Kabile hayatından modern topluma

Başlangıçta 3-4 kişiden oluşan bir kabileyi yönetme şeklinde başlayan oyun Afrika’nın vahşi topraklarında, Savana bölgesinde geçiyor. Oyunun amacı, sözcükleri birleştirerek insanlara direktifler yollayarak topluluğun ilerleme kaydetmesini sağlamak. Ne kadar zor olabilir, değil mi?

Oyunda sekiz dönemden oluşan bir döngü mevcut. Her bir dönem, normal oyun hızında 45 dakika civarında sürüyor. Sözcükleri üç aşama ile birleştirerek emirler veriyoruz. İlk olarak nerede yaşadıklarını, ikinci olarak yapacakları fiili, üçüncü olarak ise nesneyi seçiyoruz. Mesela “Savana bölgesinde yaşayan inançlılar tarım yapar.” veya “Savana bölgesinde yaşayan inançlılar ürer.” şeklinde direktifler verebiliyoruz. Bunlar tamamen bize kalmış. İstersek, “Savana bölgesinde yaşayan inançlılar diğer canlıları öldürmez” şeklinde de emir verebiliriz.

Peki ya inançsızlar?

Her bir direktif ile 3 itibar puanı harcıyoruz. Her bir dönemde ise itibar puanımız yenileniyor. Öte yandan, bu yönlendirmelere uymayanlar da olabiliyor. Örnek verecek olursam, “tarım yapın” şeklinde emir vermeme rağmen, madencilik ile uğraşanlar oldu. Böyle bir durumda sizin insanlara olan etki puanınız azalıyor ve eğer o kişileri etki altına alamazsanız zamanla toplumun çoğunluğu sizden gelen direktifleri dikkate almamaya başlıyor. Böyle bir durumda da oyun sona eriyor ve baştan başlamanız gerekiyor.

Oyundaki dönemlerde mevsim koşulları da farklılık gösteriyor. Bu mevsimler sizin verdiğiniz emirler ile uyumluluk gösterebilir veya handikap yaratabilir. Bu gibi durumlarda ise mevsim koşullarına uygun yönlendirmeler yapmanız gerekiyor.

Bu arada yazımın başında sürekli olarak Savana bölgesi şeklinde yazdım ancak oyunun başlangıcında bizi orada başlatıyor. Eğer topluluk ormana doğru yayılırsa bu sefer emirler yazarken “orman”, eğer çöle yayılırsa “çöl” kelimesini seçmeniz gerekiyor. Yani, hangi bölgede neler yapılmasını istiyorsanız onu belirliyorsunuz.

Crest’te Tanrı olarak yönlendirmeler yapmanız için gerekli sözcüklere zamanla yenileri de ekleniyor. Bu sayede oyunun ileriki aşamalarında daha farklı direktiflerde bulunarak toplumun ilerleyişinde farklı çizgilere sapmak mümkün. Ek olarak, topluluktaki insanların tek tek ihtiyaçlarını da gidermek size olan bağlılıklarını ve oyun sürenizi uzatan bir diğer önemli nokta.

 

Şunu da belirtmek gerekir, bir Tanrı olarak verdiğiniz emirlerin belli bir etki süresi var. Bu bittikten sonra aynı şekilde bir yönlendirme yapıp yapmamak size kalmış. Ayrıca, yapılan yönlendirmeler zaman zaman yapay zekanın yani yönettiğiniz toplumun kendisi tarafından kendi içinde evrilebiliyor. Bu değişim, iyi yönlü olabileceği gibi kötü şekilde de gerçekleşebilir. Bu aşamada, sizin istediğiniz şekilde ilerleyenlere “kutsama” diyebileceğimiz, diğer gruplara ise “kötüleme” şeklinde tepki verebilirsiniz.

Erken erişiminden tam sürüme geçiş ne kadar başarılı?

Oyunun erken erişim döneminde en çok yakındığım noktalardan birisi arayüz olmuştu. Ne yazık ki, tam sürümde bu konuda herhangi bir iyileştirme yapılmamış. Benim gibi bu türe uzak olanlar oldukça zorlanacaklar. Bağımsız yapım bir oyun olarak Crest’in, daha çok insana ulaşmak için oynanabilirliği basit bir şekilde tutması gerekiyor ancak durum maalesef böyle değil. Oyuncuyu kendine çekme konusundaki bir diğer başarısız taraf ise Crest’in detaylar içinde kaybolması. Aynı anda pek çok şeyi kontrol etmeniz gerekiyor ve bu durum, zaten karışık olan arayüzle birleşince ortaya felaket bir manzara çıkıyor.

Öte yandan, yapay zekanın pek de dengeli olduğunu söylemek mümkün değil. Oyunun ilk başlarında verdiğiniz yönlendirmeler genellikle yönettiğiniz topluluk tarafından kabul görürken, ilerleyen aşamalarda çok fazla kişi zorluk çıkararak karşı koymaya çalışıyor. Değinmek istediğim diğer bir şey ise, oyunda “doğrudan bir cezalandırma” sisteminin olmayışı. Şöyle ki, sizin dediklerini yapmayan ve size bağlılığı zayıf olanlara yönelik yapılabilecek eylemeler yok. Bu da, Tanrı olarak insanları yönetmeye çalıştığınız bir oyunun aslında bir noktada kendi konseptinden oldukça uzaklaştığını gösteriyor.

Performans konusuna gelirsek, oyunu erken erişim olarak incelediğim zamanda daha stabil bir deneyim elde etmiştim. Şu anki tam sürüm hali ise sıkıntılı. Bu konuda insanların yorumlarını da okudum ve sistemi oldukça iyi olan kişilerde de benzer sorunlar yaşandığını gördüm. Özellikle kamerayı oynatırken yaşanan takılmalar oyun deneyimini baltalıyor.

GENEL OLARAK, Crest son derece başarılı bir orijinal fikir ancak bağımsız yapım bir oyun olarak oyuncu dostu olmaktan uzak. Yukarıda da saydığım gibi eksik ve yanlış yönleri bulunan, strateji sevenlerin zorlanmayacağı fakat türe yeni olan kişilerin kolay kolay adapte olamayacağı bir yapım. Ayrıca, şunu da belirtmem gerek, oyun geçen yılki erken erişim döneminden bu zamana kadar çok fazla bir değişiklik yaşamamış.

Crest, şu anda Steam’de 18,5 TL’lik fiyatıyla satışta.

The post Crest inceleme (Tam Sürüm) appeared first on Başlat Tuşu.

Yapımcı firma Studio MDHR‘ın yayımladığı blog yazısına göre, Cuphead “double platinum” seviyesine ulaşarak 2 milyon adet satmayı başardı. 1930’ların animasyon-çizgi film görsellerini sunan Cuphead, özellikle zorluğu nedeniyle de ön plana çıkan bir yapım.

Cuphead’in satış rakamları Ekim ortasında 1 milyon olmuştu. 20 Aralık itibarıyla ise bu rakam 2 milyona ulaştı. Cuphead, 29 Eylül’de Xbox One ve PC için çıkış yapmıştı.

Oyunun geliştiricileri Moldenhauer kardeşlere göre, Cuphead kesinlikle geri dönecek yani bir devam oyunu göreceğiz. 

Cuphead, The Game Awards 2017’de “en iyi görsel tasarım”, “en iyi bağımsız yapım oyun” ve “en iyi çıkış yapan bağımsız yapım oyun” olmak üzere üç farklı dalda ödül kazanmıştı.

İLGİLİ HABER – The Game Awards 2017 kazananları açıklandı

The post Cuphead’in satış rakamları çok iyi durumda appeared first on Başlat Tuşu.

Hand of Fate 2 Sistem Gereksinimleri en az 2.4ghz Intel Core 2 Duo işlemci, Intel HD Graphics 4600/ NVIDIA GeForce GT 630/ Radeon HD 5670 ekran kartı ve 4 GB kullanabilir alan istemekte.

Hand of Fate 2, Bağımsız yapımcı Defiant Development tarafından geliştirilen ve yayınlanan  rol yapma oyunudur. Maceralarının tüm aşamaları, desteden kendin seçtiğin efsanevi karşılaşmalarla belirlenen bu canlı masa oyununda ustalaş! Seçimlerini dikkatlice yap. Çünkü rakibin olan gizemli Satıcı senden intikam almak için elinden gelen her şeyi yapacak.

Bilgisayarım Hand of Fate 2 çalıştır mı?

Bu soruyu soran biriyseniz,  Hand of Fate 2 sistem gereksinimleri  için aşağıda detaylarını belirttiğimiz sistem gereksinimlerine bakarak, bilgisayarınızda oyunun çalışıp çalışmayacağını rahatlıkla öğrenebilirsiniz. Minimum özellikler oyunu en düşük ayarlarda oynanabilen bilgisayar donanımlarına aittir. Minimumda epik grafik kalitesinde oyunu oynayabilmeniz mümkün değildir. Bu sebepten dolayı  Hand of Fate 2 sistem gereksinimlerini dikkatli şekilde okuyup oyunu bu doğrultuda bu link üzerinden satın alabilirsiniz.

Hand of Fate 2 Minimum Sistem Gereksinimleri

• İşletim Sistemi: Windows 10/7/8/8.1/Vista (32 or 64 bit)
• İşlemci: 2.4ghz Intel Core 2 Duo yada muadili
• Bellek: 4 GB RAM
• Ekran Kartı: Intel HD Graphics 4600, NVIDIA GeForce GT 630, Radeon HD 5670
• DirectX: Sürüm 11
• Depolama: 4 GB kullanılabilir alan

Hand of Fate 2 Önerilen Sistem Gereksinimleri

• İşletim Sistemi: Windows 10/7/8/8.1/Vista (32 or 64 bit)
• İşlemci: 2.66GHz Intel Core i7
• Bellek: 4 GB RAM
• Ekran Kartı: Intel HD Graphics 5200, NVIDIA GeForce GT 750, Radeon HD 7800
• DirectX: Sürüm 11
• Depolama: 4 GB kullanılabilir alan

TEMEL OYUN ÖZELLİKLERİ

• Dünya değişti. Satıcı 100 yıl önce kontrolü ele geçirdiğinden beri Yaşam ve Ölüm Oyunun yeni bir sahibi var.Deste oluşturma kabiliyetlerini sonuna kadar zorlayacak 22 yeni mücadelede şeytani suikastçıları avla, talihsiz aşıkları kavuştur veya yağmacıların istilasına karşı savunma yapacağın bir kale inşa et!
• Tüm yeni karakterleri orduna kat, savaş takımını oluştur veya masa oyununun kurallarını kendi lehinde değiştir!
• Yüzlerce karşılaşmanın yanı sıra toplayabileceğin yeni eserler ve eşyalar.
  Bu geliştirilmiş aksiyon RPG savaş oyununda düşmanlarını çifte hançerlerle hızlıca doğra veya iki elle tutulan çekiçlerle vahşice ez. Kendi kombo sayacını oluşturarak güçlü ve özel saldırılar yap!
• Yeni kart paketleriyle birleştirilen yeni düşmanlara karşı savaş. İyi eğitimli İmparatorluk askerleriyle kılıç çarpıştır, sapkın mutantları arındır ve kuzeyli yağmacılara karşı savunma yap.

Başlat Tuşu üzerinden oyun haberlerine göz atabilirsiniz.

The post Hand of Fate 2 Sistem Gereksinimleri appeared first on Başlat Tuşu.