Kahve

Beat Cop çok önceden bilgisayar ortamına çıktı. Mobile de çıkmak bu aralar nasip olmuş. Ben oyunu önceden hiç oynamamıştım, o yüzden oyunun mobil platformdaki halini incelemektense oyunu incelediğim bir yazı bulacaksınız.

Beat Cop 80’li yılların filmlerinde gördüğümüz polislerin temasını sahip bir oyun. Lanet olası federaller bize bir kumpas kurmuş durumda ve dedektiflikten sürülerek normal bir polis olarak hayatımıza devam ediyoruz.

Öncesinde dedektiflik yapan biri için normal polis hayatına dönmek zor. Zaten burada yenileri sevmeyiz biz dostum. Git şimdi bana bir çörek ve tavşan kanı çay getir. (Gaza geldim.)

Çörek

Jack Kelly artık sıradan bir mahallede sıradan bir polis. Amirimiz isteklerini bağırarak anlatıyor, biz de uygulamaya çalışıyoruz. Ama burası Amerika dostum… İtalyan mafyası bir yanda, zenciler bir yanda. En ufak hatan ölüm olabilir ahbap!

Şimdi oyunda sıradan polislik işleri Allah’ın emri. Park cezası kesmek, far kontrolü yapmak, kaçan hırsızı yakalamak. İlk olarak günün başında size emir olarak geliyor. İşte “5 araça park cezası kes.”, “Lastikleri kontrol et.” gibi şeyler. Arada telsizden haber de geliyor, şurada olay var koş yetiş diye. Yetişemezsiniz azarı yiyorsunuz. Bir de arada dükkanlar soyuluyor, hırsızlara yetişmeye çalışıyorsunuz.

Öbür yandan bunları yaparken de ilişkileriniz var. Toplum, mafya, çete ve polisler. Verdiğiniz kararlar bu gruplarla olan ilişkinizi iyi ya da kötü etkileyebiliyor. E tabii bu etkiler de yaşamak ile ölmek arasında ince çizgide ne tarafta olduğunuzu belirliyor.

Göbek

Mahallemizde sokağın bir tek tarafında dönüp duruyoruz. Yönümüzü apartman numaralarından buluyor, insanlara güven dağıtıyoruz. Sokakta birçok çeşit dükkan var. Tabii ki pizzacıyı mafya yönetiyor. Çete ise rehincilik yapıyor, yani aslında tefeci.

Şimdi ilişkilerden bahsettik. Pizzacı size gelip “Hacı 4’te şuraya bir araba gelecek, ona bir park cezası kes hele.”nin İtalyancasını söyleyince yapıp ya da yapmamak sizin elinizde. Öbür yandan hırsızları yakalarsanız çetenin hedefi de olabilirsiniz. Her şey dengede bitiyor.

Tabii ki bunların hepsini yaparken asıl hikayemiz de devam ediyor. Güya biz elmaslara konmuşuz bir şekilde… Arada sırada bunu yüzümüze vuranlar oluyor. Bir de cinayet olayı var. Nasıl kurtulacağız acaba bunlardan? (Oyunu oynamaya ne dersiniz?)

Dostum

Oyunu ekrana dokunarak oynuyoruz. (Hadi canım sen de.) Demek istediğim o başta bahsettiğim analoglar yok, karakter nereye dokunursanız oraya gidiyor. Etkileşim kurmak istediğiniz şeye dokunuyorsunuz falan. Yani tablet ile hiç sıkıntı yaşamıyorsunuz.

Aslında oyun güzel, ilgi çekici, eğlenceli… Ama bir noktadan sonra olaylar kendini tekrar etmeye başlıyor. Tamam, hikayeyi merak ediyorsunuz. Ama     hikayeye devam etmek için de yaptığımız şeyler aynılaşmaya başlıyor. İlk başta “Aaa bu da mı varmış.” dediğiniz şeyler, “Tamam anladık yav…”a dönüşüyor.

İşte bu noktada oyunun mekaniklerinden ne kadar zevk aldığınız çok önemli bir husus oluyor. Eğer 1 saat sonra aynı şeyleri yapmaktan canınız sıkılmaya başladıysa geçmiş olsun. Oyunun hikayesini bitirmek için ya eziyet çekeceksiniz ya da kısayoldan YouTube’a falan bakacaksınız. Ancak öbür durumda ise uzunca bir süre keyifli vakit geçirebilirsiniz.

Sessiz kalma hakkı

Ben maalesef oyunun “Kısa sürede sıkılanlar” grubundayım. Bu oyunu kesinlikle kötü yapmıyor ama benim çok uzun saatler oynamama engel oldu. YHT ile Ankara’dan İstanbul’a giderken başladığım oyunu trenden indikten sonra tekrar açıp oynayasım gelmedi.

Bence oyuna kısaca bir göz gezdirin ve mekaniklerine bakın. Hoşuunuza gitti mi? Güzel bir oyun var karşınızda, rahatça alıp oynayabilirsiniz. Sıkılırım mı diyorsunuz? Muhtemelen zamanınızı ve paranızı başka yere ya da iskendere harcamak istersiniz. Mobil mi PC mi konusunda ise mobili tercih ederim.

Oyun tamamen Türkçe bu arada. O yüzden dil sorununuz olmayacaktır.

The post Beat Cop inceleme | Mobil appeared first on Başlat Tuşu.

Aşkınla ne garip hallere düştüm

Slay the Spire, yaban ellerin “deck building” dediği deste oluşturmaca mekanikleriyle, roguelike elementlerini birleştiren bir oyun. Bu kadar, dağılabiliriz.

Basit bir fikri, insanı ekran başından kaldıramayacak bir ürüne dönüştürmek maharet ister sanırım. Bu maharet şükürler olsun ki Mega Crit Games’te fazlasıyla varmış, seni veren Allah’a şükürler olsun.

Dikkat! Yazının bundan sonrası bol bol övgü içerecektir.

Her şeyim tamam da, bir sendin noksan

Ne kadar oyun Erken Erişim aşamasında olsa da, çıkış tarihinin yaklaşmasıyla da birlikte, 20 saate yakın maceramda sadece bir kere hatayla karşılaştım. Bu nedenle şu aşamada yazılım olarak gayet iyi durumda.

Oyunun içeriğine gelecek olursak, şu an için, seçilebilir üç karakter ile birlikte üç adet oynanabilir mod bize sunuluyor. Üç karakterin tabii ki özellikleri ve desteleri birbirinden farklı. Oyun modları ise şunlar: Hikaye, Günlük Görev ve Serbest. Karakterlerin desteleri başlangıçta farklılık gösterse de temel olarak benzerlik gösteriyorlar. Yani basit savunma ve saldırı yapabileceğiniz birtakım kartlar ve rakibe debuff (güçsüzleştirme büyüleri) yapabileceğiniz sınırlı sayıda kartlar.

Oyunun roguelike kısmı ise harita kısmında oluyor. Her yeni oyunda farklı bir harita ile karşılaşıyoruz. Haritalarda ise karşılaşabileceğimiz şeyler şunlar:

• Normal sıradan düşmanlar
• Elite (daha güçlü) düşmanlar
• Etkinlikler
• Kamp ateşi
• Tüccar
• Hazine sandıkları
• Ve haritanın sonunda bölüm sonu canavarı

Bir de bazı kısımlar soru işaretli oluyor. Eğer o taraflara giderseniz size yarar sağlayabileceği gibi zarar da sağlayabilecek etkinliklerle karşılaşabiliyorsunuz. Yine etkinlik dışında düşman falan da çıkabilir. Ama etkinliklerle karşılaşmanın tek yolu bu soru işaretli kısımlar.

Oyunda temel olarak karakterimizi güçlendirebileceğimiz iki şey var: Destenize kartlar eklemek ve relic denen sizi güçlendiren kalıntılar. Oyunda ilerledikçe bunları karakterinize ekliyor, karşınıza çıkacak güçlü düşmanları yenmeye çalışıyorsunuz. Ama her zaman hayat bu kadar basit olmuyor.

Yağmur yaş demeden yollara düştüm

Oyunu tekrar tekrar oynanabilir ve bu kadar zevkli kılan şey ise burada başlıyor. Evet, oyunda şans büyük bir yer tutuyor ama şansınızı yönetebilme beceriniz sizin elinizde. Doğru kartları doğru yerde oynayabilmek, şanssız olduğunuz durumlardan sıyrılabilmek, basitçe şansınızı arttırabilmek tamamen size bağlı. Kartlar ve bahsettiğim kalıntılar çok çeşitli olunca da her oyun farklı bir tat ve hiç beklemediğiniz mekaniklerle ilerliyor.

Şimdi burada size tek tek hangi kartlar ve kalıntılar var anlatmayacağım. Çünkü bu kombinasyonları kendiniz keşfetmeniz çok daha keyifli olacaktır. Ancak nasıl bir durumdan bahsettiğimi anlamanız için hem oyunun çeşitli mekaniklerine değineceğim hem de normalde oynadığınızdan nasıl farklı durumlarla karşılaşabileceğiniz şu örneği vermek istiyorum.

Sıradan bir oyunda her tur başı belirli bir enerjiniz var. Bu enerji ile birlikte kartlarınızı oynayabiliyorsunuz. Tabii ki her kartın kendi enerjisi var, bazılarının da yok. Bunları bedava oynayabiliyorsunuz. Siz oynadıktan sonra sıra düşmana geliyor ve hamlesi neyse yapıyor.

Bu haldeyken çok eskiden beri aşina olduğunuz sıradan tur bazlı savaşlarla sonsuza gidiyorsunuz. Ancak bir oyunumda aldığım bir kalıntı bana tur başına fazladan bir enerji veriyor ancak buna karşılık tüm kartlarımın enerji gereksinimlerini rastgele yapıyordu. Yani bedava olan bir kart 3 enerji de olabilir, ya da 3 enerji gereksinime sahip bir kart bedava da olabilirdi. Ancak bu kalıntı üstüne bir de tur sonunda kartları ıskartaya çıkartmak yerine elimde tutmamı sağlayacak bir kalıntı daha buldum. Böyle olunca ortalık karıştı ve her tur benim için ayrı aksiyon haline geldi. Yeri geliyor çok güçlü düşmanları tek seferde kesiyordum, bazen de küçücük slimedan dayak yiyordum.

İşte bu örnekten çıkabileceğiniz üzere kalıntıların ve kartların kombinasyonlarından çok değişik şeyler doğabiliyor. Sonra benim gibi üç gün içinde oyunu bir bakmışsınız 20 saat oynamışsınız.

İçim ürperiyor…

Desteye ekleyebileceğiniz kartları düşmanları yendikten sonra ve tüccarlardan belli parayla satın alabiliyorsunuz. İki çeşit kart var; biri karakterinizin kendine has kartlarıyken diğeri de renksiz kartlar. Renksiz kartlar destenizde olmasını isteyeceğiniz, oyundaki karakterlerden bağımsı, çok özel güçler veren kartlar oluyor. Bu kartlar olmadan güçlenebilmek çok çok zor. Bir de bu kartları aksi belirtilmedikçe kamp ateşine geldiğinizde bir kereliğine yükseltebiliyorsunuz. (Artı basmak.)

Tüccar kardeşimiz ise kartlar, kalıntılar ve iksirler satıyor. İksirler her oyunda karşılaşabileceğimiz tarzda iksirler burada pek değişik bir şey yok. Ancak bu kardeşimiz bir de bize “Kart yırtma servisi” sağlıyor. Bu da şundan kaynaklı: Bazı etkinlikler sizi lanetleyebiliyor. Bu lanetler destenize kart olarak ekleniyor ve size olumsuz koşullar sağlıyor ya da bazısı basitçe oynanamıyor ve şansınızı azaltıyor. İşte bu kartları böylece destenizden çıkarabiliyorsunuz.

Kalıntıları elite düşmanlardan, bölüm sonu canavarlarından, tüccarlardan, etkinliklerden ve hazine sandıklarından elde edebiliyorsunuz. Ama her kalıntı her yerden çıkmıyor. Nadir olanlar tabii ki de bölüm sonu canavarlarından çıkıyor. Yine de her kalıntı çok önemli.

Oyun haritası üç bölümden oluşuyor ve her bölümün sonunda bölüm sonu canavarı oluyor. Üç bölüm sonu canavarını da yenerseniz oyunu kazanmış oluyorsunuz. Her karakterin deneyim seviyesi var ve seviye atladıkça kilitli kalıntıları açabiliyorsunuz.

Ya evde yoksan?

Bu oyun harika. Uzun zamandan beri bir oyuna böylece bağlanmamıştım. Yalnız ben böyle gidersem oyunu çok çabuk tüketeceğim, acil içerik güncellemeleri bekliyorum!

Bir de fiyatı da çok ucuz, almayanı taşlıyorlarmış.

The post Slay the Spire inceleme | Erken Erişim appeared first on Başlat Tuşu.

Babam sağ olsun… ya da dedem.

Moonlighter; bir yandan esnafçılık yaptığınız, diğer yandan da rastgele üretilen zindanlarda canavarlar kestiğiniz çok gerçekçi (!) bir bağımsız yapım. Bir gün aksakallı dede yanımıza gelip “Evlat, bu ailenin son üyesi sensin. O lanet olası kaba etini yataktan kaldır da azıcık iş yap.” demek istiyor ama biraz daha kibar, “Bu dükkanı işletebilecek bir tek sen varsın, ben artık çok yaşlandım.” tadında bir konuşma yapıyor. Biz de yatağımızdan kalkıp mirasımıza konuyoruz.

Ama biz esnaf olmaktan ziyade 5. kapı denen, kimsenin ulaşamadığı yere ulaşmak istiyoruz. Bu kapıya ulaşmak için birçok zindanlardan geçmek zorundayız ve bu zindanlarda çok zorlu düşmanlar bulunuyor. E peki bu esnaf oğlu arkadaşı nasıl amacına ulaştıracağız? Elimizde süpürge ile canavar mı kovalayacağız? Aynen öyle!

Gidin başka yerde oynayın, keserim topunuzu.

Muhtemelen kafanız karıştı. Bir yandan dükkan işletmeciliğinden bahsediyorum, bir yandan zindan falan diyorum. Ne alaka ola ki? Moonlighter’ı güzel kılan nokta ise aynen burada başlıyor. Gündüz dükkanımızı işletip para kazanıyor, akşamları da zindandan zindana koşuyoruz.

İlk olarak dükkan mekaniklerinden bahsetmek istiyorum. Kepenk kaldırarak dükkanımızı açıyoruz. (Hadi canım.) Müşteriler bir bir gelmeye başlıyor ve biz kasada duruyoruz. (Hep hayalim.) Peki ne satacağız? Zindanlardan topladığımız her şeyi satabiliyoruz. Eşya satabileceğimiz sehpalar (Sehpa dediğim tezgah ama tezgahdan ziyade sehpaya daha çok benziyor.) var ve envanterdeki eşyaları buraya koyarak satılığa çıkarmış oluyoruz. Ama güzel haberim var: Satış fiyatını biz belirliyoruz! Ve istediğiniz fiyatı koymakta özgürsünüz. (Yaşasın özgür ekonomi.) Bu noktada da şu mekanik devreye giriyor, alıcılar fiyatlara bir tepki veriyor. Bunu eşyaya bakarken çıkan baloncuklardan görebiliyorsunuz. Çok pahalıysa üzülüyorlar, çok ucuzsa da gözleri yuvalarından fırlıyor. Bu hissiyatlardan yola çıkarak her eşyanın mükemmel fiyatını bulmaya çalışıyorsunuz. Tahmin edebileceğiniz üzere çok pahalı eşyaları alıcılar satın almıyor. Optimum fiyattan biraz daha üstüne satma şansınız var ama bu çok iyi bir seçenek değil, çünkü eşyanın popülaritesi düşüyor ve almak isteyen kişi sayısı azalıyor. Ucuza satmak da tahmin edebileceğiniz gibi… Niye böyle bir şey yapmak isteyelim ki?

Sattığımız eşyalardan kesemizi dolduruyoruz. (Bereket versin.) Bu altınlarla ne yapacağız peki? (Bu inceleme nedense Abbas Güçlü ile soru-cevap programı gibi oldu, neyse.) Kasabada fakir fukaraya dağıtmayacağız tabii ki! Gidip zindanda daha çok canavar dövebilmek için kendimizi geliştireceğiz.

Yatırımın %50’si devletten.

Kasabamızın merkezinde bir pano bulunuyor. Bu panodan dükkanımızı ve kasabayı geliştirebiliyoruz. Kasaba geliştirmek dediğim de şu: NPC çağırıyorsunuz. Bu NPC’ler için gerekli ücretler var, onları ödediğinizde gelip kasabaya yerleşiyorlar. Bu NPC’ler ise şöyle:

• Vulcan’s Forge: Bu arkadaş zindanlarda daha güçlü olmamız için teçhizat sağlıyor. Eğer gerekli materyalleri ve -tabii ki- altını götürürseniz güzel şeyler ortaya çıkarabiliyor.
• the Wooden Hat: Bu ablamız da medikal dükkanının sahibi. Gerekli “potion”ları ve geliştirme iksirlerini buradan satın alabiliyoruz. Bel korsesi de gelecekmiş yakında öyle dedi.
• le Retailer: Bu yakışıklı abimiz zindanlarda aradığınız eşyaları satıyor. Eğer özel bir eşyayı arıyor ve uğraşmak istemiyorsanız yapıştırın altını.
• Banker: Adı üstünde, paranızı sizin yerinize işletip kar payınızı veriyor. Dikkat edin, bazı dinlerde yasak olabilir.
• Hawker: Ben bu elemanı ajans sahibi olarak açıklamak istiyorum. Dükkanınızı alıcılar için daha cazip kılmanıza yardımcı oluyor.

Dükkanımızı ise şu yönlerden geliştirebiliyoruz:

• Direkt satış yaptığımız metrekareyi büyütebiliyoruz.
• İndirim tezgahı açabiliyoruz.
• Kasamızı geliştirip müşterilerin bahşiş bırakmasını sağlayabiliyoruz.
• Dükkanın arkasında bulunan yatağı geliştirip canımıza can katabiliyoruz. (Hayır, bir kola markası ile alakası yok.)
• Sandığımızı geliştirip saklayabileceğimiz eşya sayısını çoğaltabiliyoruz.

E tabii ki bu geliştirmeler öyle bedava değil. Pamuk eller cebe…

Esnaf taş mı yesin?

Zindan kısmı Binding of Isaac‘e benziyor. Her kapıdan girdiğinizde rastgele zindan üretiliyor ve her odadan rastgele canavarlar çıkıyor. Siz de canavarları pata küte pataklamaya girişiyor, gidebildiğiniz yere kadar gidiyorsunuz. Ancak şöyle bir olay var; eğer canınız cücük kadar kaldıysa, daha ilerleyebileceğinizi düşünemiyorsanız ya da evde kapı çaldıysa belirli bir miktar altın ödeyip kasabaya ışınlanabiliyorsunuz. Eğer yeteri kadar altınınız yoksa ise envanterden eşyalarınızı anında satıp kısmen altın kazanabiliyorsunuz ancak tahmin edebileceğiniz üzere dükkandan satacağınız fiyatın çok daha altında bir gelir elde etmiş oluyorsunuz.

Zindanda tabii ki gizli hazineler, cesetler, tuzaklar ve bölüm sonlarında boss’lar sizleri bekliyor. (Aralarda mini-boss’lar da görebilirsiniz, uyarmış olayım.) Zindanlar çok kolay değil ama öyle çok zor da değil. Dodge‘lamayı iyi yapabilirseniz kafalarına kafalarına vurursunuz tüm canavaların. (Acımayın.) Canavarlar da her zamanki gibi işte: Uzaktan vuranı var, üstünüze zıplayanı var… Her oyunda gördüğümüzden farklı bir şey yok. Ama boss’lar beni çeşitlilik olarak tatmin etti, oyundan beklediğimi aldığımı söyleyebilirim.

Oyunu çıkışından daha önce oynadığımdan mıdır, bilmiyorum; birçok ufak tefek hata ile karşılaştım. Bunlardan birkaçı hatta oyunu çökertecek cinstendi. Ancak halledilemeyecek şeyler değiller. Sıkıntı olmaz diye düşünüyorum. (Hayırlısıyla.)

Moonlighter gayet zevkli bir oyun olmuş. Ben mutlu mesut oynadım, içimdeki kapitalisti ve kahramanı tatmin ettim. Oyun süresi de öyle “Yeter be baydık.” seviyesinde uzun değil, gayet kıvamında. Alın, oynayın efendim. Steam’den alıp, oynamak için buraya tıklayabilirsiniz.

The post Moonlighter inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Canlıları öldürme.

Beat the Game işte yılların birikimine sahip biri olan Cemre Özkurt ve ekibinin oyunu. Oyunda çevremizdeki sesleri arıyor, kaydediyor ve bunları “mixleyerek” müzik yaptığımız bir oyun. Karakterimiz “Mıstık” sürreal bir dünyada nedendir bilmediğimiz bir şekilde keşfe çıkıyor. Daha sonrasında ise nedendir bilmediğimiz bir şekilde tüm sesleri toplamaya çalışıp nedendir bilmediğimiz bir şekilde bunları en son doğru şekilde çalmaya çalışıyoruz.

Cemre Özkurt’u 2000’in en başlarından bilirim, animasyonlarını izledim. Görsel ve sanatsal olarak takdir ettiğim birisidir. Beat the Game de bu açıdan kesinlikle takdir edilesi. Oyundaki çizimler, çeşitli göndermeler başarılı. Oyun müziklerindeki hafif Türk dokunuşları çok hoşuma gitti. Ama konu animasyon değil oyun olunca işler maalesef biraz değişiyor.

Kendinden küçüklere zarar verme.

Oyunun en büyük eksikliği hikayesi. Ortada bir hikaye yok. Yukarıda fazla değinmedim ama nedendir bilmediğimiz bir şekilde oyuna başlıyor, bir yerlere düşüyor ve sonra etrafımızdaki müzikleri kaydetmeye başlıyoruz. Ya neredeyim, nereye gidiyorum, ne oluyor bir şey söyleseydiniz keşke. Şatanak kendimi çölün ortasında buluyorum. Etrafımda bir şeyler dönüyor, hiçbir ipucu yok. Bir yerde canavar var, öbür tarafta bir kız koşuyor. Oyun bunların hiçbirini açıklamıyor.

Eşyalar topluyoruz, çoğu hiçbir işe yaramıyor. Topladığımız eşyayı inceleyemiyoruz bile. Niye topladığımız belli değil. Ne bileyim; bari bir şeyler anlatsaydı, üstünde bir şeyler yazsaydı. Yok. Öyle dolanıyoruz. Bir tane robotumsu bir şey ile karşılaşıyor, onu hareket ettirebiliyoruz özel bir tuş ile. Tek kabiliyeti bizden daha hızlı hareket edebilmesi. Hiçbir katkısı yok.

Şimdi ben bunları dedim ama oyunu oynarken böyle düşünmüyorsunuz. Sanıyorsunuz ki ilerledikçe bir şeyler olacak. Sonra ne oluyor? Bir anda alakasız bir şekilde oyun bitiyor. Siz de ekrana öyle bakıyorsunuz. Jenerik akıyor, siz hayatı sorguluyorsunuz. Oyun çok kısa. 1 saat bile sürmüyor. Oyun doyurucu olsa bunu sorun etmezdim ama sorularınızın %99’u cevapsız kalıyor.

Oyunun Türkçe çevirisi çok özensiz. Yabancı yapımcılar yerelleştirme yaparken “Google Translate” gibi şeyler kullanmaya çalıştığı için anlatım bozuklukları olur, bazı yerler eksik kalır falan. Bu oyundaki hatalar ise sessiz sertleşmesi gibi hatalar. Yani bir Türk bu oyunu Türkçeleştirmiş ama işini yaparken Türkçeyi evde unutmuş sanırım.

Oyunda görsel hatalar var. Bunları sorun etmiyorum. Ancak bunların yanında oynanış hataları da var. Benim oyunumda bir hata sonucu bir kayıt eksik kaldı ve o kaydı tekrar almak imkansız. Daha fazla detayı keyif kaçırmaması için girmiyorum, oyunu bitirmek için ne gerektiğini öğrenince bu hatanın ne kadar büyük olduğunu anlayacaksınız.

Hikaye olmazsa lezzeti kaçar.

Ben mutsuzum. Bu kadar senenin birikimin, emeğin karşılığı bu olmamalıydı. Acele mi edildi, başka şeyler mi oldu bilmiyorum ama ortada benim kızgın olduğum bir yapım var. Bir animasyon olarak sunulsaydı diyeceklerim çok daha farklı olabilirdi ama buradaki ürün oyunsa iş değişir. Oyun yapmanın bazı temelleri vardır ve Beat the Game’de birçok temel eksik. Üzgünüm.

The post Beat the Game inceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Son zamanlarda benim “deneyim” diye tabir ettiğim; sizi araştırmaya yönelten, hikayesiyle sizi çekmeye çalışan, neredeyse yazı tabanlı grafiklere sahip olacak oyunları sıkça görmeye başladık. Her Story ve Emily is Away başlıca örneklerden. Ben bu tarz oyunları seviyorum. Genellikle de 2-3 saat süren bu oyunlar tadımlık oluyor ve tadı damağımda kalıyor. Tek oyun seansı için birebir. Sevgilinizle, annenizle; hiç oyun ile ilgisi olmayan kişilerle bile oynayabiliyorsunuz.

Replica da işte tam olarak böyle bir oyun. Elinizde bir telefon ile başlıyor, sonunun nereye gittiğine çok şaşırıyorsunuz.

TELEFONA ŞİFREYİ KİM KOYDU?

Replica’yı tamamen bir telefonun ekranından oynuyorsunuz. Oyun ilk başladığında bir sürü cevapsız çağrı ve mesaj bildirimi görüyoruz. Ancak telefon kilitli olduğu için bunlara erişemiyoruz. İlk bulmaca da burada başlıyor, telefonun şifresini bulmak. Bir şekilde telefonun şifresini buluyorsunuz ve asıl maceraya başlıyorsunuz.

Oyunda “Anavatan” tarafından terörist olarak nitelenen birinin telefonunu tutuyoruz ve yetkililer bu telefondan istenilen bilgileri elde etmemizi istiyor. Gerek mesajlardan, gerek fotoğraflardan, gerek sosyal medya hesaplarından birçok bilgiye ulaşmaya çalışıyoruz. Ancak bu iş dediğim gibi çok kolay değil. Her bir kısım şifrelenmiş durumda ve bu şifreleri ipuçlarıyla bulmamız gerekiyor. Bu ipuçları ise her yere dağılmış durumda, “şunun şifresi şudur” gibi bir bilgi bulamıyorsunuz. Belki bir gün dönümü, belki bir tarih… Oyun sizi bu konuda araştırmaya teşvik ediyor.

Oyun ilerledikçe size daha da meraklandırıyor ve cidden şaşırtıcı sürprizler yapıyor. Özellikle oyunun sonunu seçebiliyor olmanız belki de sizi tekrar oyunun başına oturtacak. Aslında benim fikrim bu tür büyük seçim yaptığımız oyunlarda bir daha oynamamak ve “Diğer durumda ne olurdu?” sorusuyla baş başa kalmak. Böyle olunca oyunun sizde bıraktığı tat daha bir ayrı oluyor. Ama insan bu, merakına yenik düşüyor. Neyse, konu çok dağıldı.

Oyun her bağımsız-düşük bütçeli yapım gibi piksel grafikleri kullanmayı tercih etmiş ve güzel bir iş çıkarmış. Arabirimi kullanmak ise biraz alışkanlık istiyor çünkü normal bir telefon kullanır gibi fare ile çekme itme hareketleri yapmaya çalışıyorsunuz, ama hayır. Tek tıklama ile tüm işler yürüyor. Aslında dediğim gibi çekme hareketleri falan da yapılabilirmiş ama neyse, sıkıntı değil bunlar.

Her gördüğün butona basma.

Oyun inceleme gibi kısa sürüyor. Birkaç saatlik, bir oturuşta bitirebileceğiniz bir oyun; Replica. Fiyatı da 6₺ gibi çok cüzi. Tek sıkıntım kabuğunu biraz kıramaması oldu. Her ne kadar farklı şeylerle karşılaşsak bile sürekli bir şifre bulma telaşı içindeyiz. Yine de ateş etmekten sıkılanlar için harika bir alternatif. Oynayınız efendim.

SONUÇ: Başlat Tuşu tavsiye eder.

Not: Bu tarz oyunlara puan vermek pek mantıklı değil. Tavsiye edilir ya da edilmez diye nitelendirmek daha doğru.

The post Replica İncelemesi appeared first on Başlat Tuşu.

Super Meat Boy ve The Binding of Isaac oyunlarının arkasındaki küçük ekip, The Legend of Bum-bo isimli yeni bir oyun üzerinde çalışıyor.

Birkaç aydır üzerinde çalışılmasına rağmen, resmi duyurusu yakın bir tarihte yapıldı. Oyun, rastgele üretilen sıra tabanlı bir puzzle RPG oyunu.

Oyunun ses ve müzikleri, The Binding of Isaac oyununun müziğini hazırlayan ekip tarafından yapılacak.

Yapılan duyuru, yeni çıkacak olan oyunun bir şekilde The Binding of Isaac oyunuyla veya Isaac karakteriyle bir bağlantısı olduğunu belirtiyor.

Önümüzdeki aylarda oyunla ilgili daha detaylı açıklamalar yapılacaktır.

The post The Binding of Isaac yapımcıları yeni projesiyle karşımızda appeared first on Başlat Tuşu.

Oyunlar, arkadaşlarla oynanınca daha bir keyifli oluyor. Tek başınıza sıkılarak oynadığınız bir oyun, arkadaşlarınızla oynamaya başladığınız an çok eğlenceli dakikalar sunabiliyor. Wondershot da bu fikri esas almış ve kendini “yerel çoklu oyuncu arenası” olarak tanımlamış. Bakalım oyun ne kadar iyi bir “yerel çoklu oyuncu arenası”ymış, görelim.

Kontrolcüler elimizde

Wondershot; oyundaki silahların sadece bir adet cephanesi olduğu ve tek vuruşta öldüğünüz, en fazla 4 kişi oynayabildiğiniz, kuş bakışı açısına sahip “arkadaşlar arasında kavga çıkarma” simülasyonu. (Siz yine de kavga etmeyin.) Her elde silah ve arena değişiyor, oynama stratejiniz de buna göre değişiyor. Oyundaki portallar, hareket eden engeller ise sizleri farklı düşüncelere ve hareketlere sürüklüyor.

Oyunu tabii ki ilk açtığınızda “Sen yenisin galiba” diyerek sizi öğrenme kısmına alıyor ve oyunun mekaniklerine alışmanızı amaçlıyor. Eğer öncesinde herhangi bir benzer oyunu oynadıysanız hiç yabancılık çekmeyeceğiniz mekanikler, ilk defa böyle bir oyun oynuyorsanız bile çok kolayca çözebildiğiniz cinsten. Oyun bu bakımdan gayet oyuncu dostu diyebiliriz.

Arkadaşlarınızla kavga etmenize sebep olabilecek dört adet silah bulunuyor: Bunlar; ok, sapan, balyoz ve bumerang. Ok; bildiğimiz, atalarımızın at üstünde kullandığı, Orta Asya’dayken düşmana korku saldıran… Evet. Silahlar konusunda herhangi bir sıradışı, doğaüstü bir tasarıma gidilmemiş. Hepsi bildiğimiz, günlük hayatta kolayca görebileceğimiz cinsten. Oyunda da pek farklı işlevleri yok. Sapanla attığınız taşlar duvarlardan sekebiliyor. Balyoz ile engelleri aşabiliyoruz. Bumerang size geri dönüyor. Kesinlikle sayısı yetersiz. En azından farklı özellikli, görmediğimiz, şaşıracağımız bir şey olsaydı…

Oyun dediğim gibi asıl olarak çoklu oyuncu için yapılmış olsa da, tekli oyuncu kısmı da sunuluyor. Bu bölümde de “Mücadeleler” ve “Sonsuz” olmak üzere iki adet modumuz var. Mücadeleler bölümünde oyun bize görevler veriyor ve bu görevler süre sınırlı ya da sınırsız olabiliyor. 45 adet olan bu görevler “Şu kadar saniyede şu kadar düşman öldür“, “Bumerangı öyle bir kullan ki duvarın arkasına gitsin” tarzında; sıradan, pek de eğlenceli olmayan yapıda. Bir bölümü bitirince, sıradaki kilitli bölümü açıyorsunuz. Sırf olsun denmesi için konmuş bir mod olmuş. “Sınırsız” kısmında ise dalga dalga gelen düşmanlara karşı seçtiğimiz silahla karşı koymaya çalışıyoruz. Burası da pek “idare edecek” bir tatta değil. Aslında komple tekli kısmı geçebilirsiniz. Çünkü burada eğlence adına pek umut vaat eden bir şey yok. Bu arada tekli kısmı, arkadaşınızla takım olarak da oynama imkanına sahipsiniz. Ancak bu da pek bir şeyi değiştirmiyor.

Şimdi gelelim asıl kısma. Oyunun asıl eğlencesi tabii ki arkadaşlarınızla oynayınca çıkacak. Ama o eğlence ne kadar, biraz düşündürücü.

Okeye ikinci, üçüncü ve dördüncü aranıyor.

Oyunumuzu aldık, silahşörlerimizi bulduk, elde kontrolcüler bekliyoruz. Sonra bir baktık oyun çökmüş.

Oyunun maalesef çökme sıkıntısı var. Hiç beklemediğiniz anda oyundan atabiliyor. Bana ilk olarak çoklu oyuncu kısmına girerken olduğu için bu sorunu araya sıkıştırıvermek istedim.

Oyunu tekrar açtık, bu sefer sıkıntı yok; oyun türü seçme kısmına geldik. Oyun bize tamı tamına 3 (yazıyla üç) tür sunuyor, hatta ve hatta kendi kurallarımızı koyabilme seçeneği de veriyor. Bu üç oyun türümüz ise “Son kalan sen ol”, “Vurunca puan kazan”, ”Minik alanlarda savaş”. Bu kısımda da oyundan herhangi beklenmedik bir sürpriz bizleri karşılamıyor. Halihazırda her türlü benzer oyunda görebildiğimiz türler. Ancak yiğidi öldürüp, hakkını yemeyelim; sağ olsunlar bazı kurallar ekleyip çıkarmamıza izin vermişler. En azından tekdüzelikten biraz kaçmamıza yardımcı olabiliyor.

Ancak kabul etmeliyim ki, oyun annenizin bile oynayabileceği kadar basit mekaniklere sahip. Eğer evde yalnız değilseniz, oynayacak birini bulmanız zor olmayacaktır. E tabii ilk başta kendisini oyun oynamaya ikna etmelisiniz, o ayrı.

Bu arada oyunun arkaplan çizimleri hoş olmuş. Bu konuda benden geçer notu aldı ama kredisi “1” olan ders gibi, ortalamaya pek etki edecek bir durum yok.

Çin malı arena

Fark etmişsinizdir, oyun hakkındaki fikirlerim çok da olumlu değil. Çünkü oyunda bulunan her şey sıradan. Mekanikler sıradan, silahlar sıradan, oynanış sıradan. Zaten birçok benzer oyun piyasada cirit atarken, hiçbir açıdan yenilik getirmeyen bir oyunla başarı beklemek… İnsan gerçekten hayret ediyor.

Oyun dünyasının farklılığa ihtiyacı var. Yeni bir tür yaratmak çok zor olabilir ama türe yenilik getirmek, bir oyunu değerli kılması için olmazsa olmaz. Wondershot maalesef kopyala-yapıştır bir oyun olmuş. Dört arkadaş karar verip, parayı da bölüşüp alırsanız belki biraz oyalar ama o kadar. Daha fazlası değil.

Oyunu Steam üzerinden satın almak içinse buraya tıklayabilirsiniz. Ama tıklarken yanınızda üç kişi daha olmasına dikkat edin.

The post Wondershot İnceleme appeared first on Başlat Tuşu.

Şu anda Steam‘de erken erişimde olan bağımsız yapım Darkest Dungeon oyuncular tarafından beğeni toplamıştı. 2016 başlarında tam sürüme geçecek oyunun PlayStation 4 ve PS Vita‘ya çıkacağı aralık belli oldu.

Oyunun PS4 ve PS Vita’ya geliş dönemi 2016’nın baharı olarak belirlenmiş. Ayrıca sene sonunda yapılacak PlayStation Experience etkinliği ile ilk defa konsollarda oynanabilir olarak oyunculara sunulacak.

The post Darkest Dungeon PS4 ve PS Vita’ya Geliyor appeared first on Başlat Tuşu.

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de yaygınlığı günden güne artan dijital oyun dağıtım platformlarına yepyeni ve cazip bir bakış açısı geliyor. Dijital oyun platformları konusunda deneyimli bir ekip tarafından geliştirilen Voidu, beta sürümüyle oyunseverlerin karşısında. Bundan böyle oyuncular, hem güncel ve merakla beklenen oyunları, hem de klasikleri cazip kampanyalarla satın alabilecekleri bir dijital mağazaya sahipler.

Yenilikçi bakış açısı ve çok çeşitli ödeme seçenekleri sayesinde oyuncuların kolayca alışveriş yapmasına olanak sağlayacak olan Voidu, cazip kampanyaları ve uygun fiyatlarıyla da adından bir hayli söz ettirecek.

Voidu CEO’su Emrah Kara konuyla ilgili olarak “Voidu.com, kullanıcılarına terzi işi kampanyalar ve içerikler sunan, müşteri odaklı bir dijital oyun platformu olarak hizmete girdi. Bu kapsamda oyunculara daha avantajlı imkânlar sunabilmek amacı ile sadece platform olarak değil, beraber çalışacağımız markalar ile de ortak projeler üretiyoruz. Yerel ortaklarımız ve küresel bakış açımızla, başta Türkiye olmak üzere, hizmet vereceğimiz tüm ülkelerde oyuncuların kendisini yakın hissedeceği ve benimseyeceği bir marka oluşturmayı hedefliyoruz” şeklinde konuştu.

The post Türkiye’nin İlk Bağımsız Dijital Oyun Mağazası Voidu Yayında appeared first on Başlat Tuşu.

Daha önce Steam’de Greenlight’a geldiğinden bahsettiğimiz Project Genom kullanıcıların yüzde 87’sinden onay almayı başardı.

İnsanların dünyayı terk edip başka yıldızlarda ve gezegenlerde kendine yeni bir düzen kurma çabasının anlatıldığı Project Genom bu yılın son çeyreğinde Erken Erişim’e açılacak.

The post Project Genom Greenlight’tan Geçti! appeared first on Başlat Tuşu.

Keşif ögeleriyle bezeli ve oyuncuları 70’lerin Kanada’sında bir kasabaya götürecek olan Kôna için yeni ekran görüntüleri ve gif’ler paylaşıldı.

Yerlilerle zengin bir sanayici arasında yaşanan arazi anlaşmazlığını çözmek için çağrılan bir özel dedektifi canlandıracağımız oyun interaktif bir hikaye olacak ve bölümlere dayalı ilerleyecek.  İlk bölümü Eylül’de yayımlanacak olan Kôna’yı Parabole geliştiriyor.

Yayımlanan görsellere aşağıdan bakabilirsiniz.

The post Kôna İçin Yeni Görseller Paylaşıldı appeared first on Başlat Tuşu.

Daha önce Erken Erişim’den çıkmak üzere olduğundan bahsettiğimiz The Red Solstice çıkış yaptı!

Çıkış haftası boyunca %20 indirimde olacak olan oyuna buradan ulaşabilirsiniz.

The post The Red Solstice Çıkış Yaptı! appeared first on Başlat Tuşu.